I SA/Gd 340/19, Ustalanie wartości celnej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2653277

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2019 r. I SA/Gd 340/19 Ustalanie wartości celnej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.).

Sędziowie NSA: Zbigniew Romała, Małgorzata Tomaszewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B.- B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 listopada 2018 r., nr (...) w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 listopada 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 28 czerwca 2018 r. wydaną w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru i wymaganej kwoty należności celnych.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 28 czerwca 2018 r. o nr j/w Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego, po przeprowadzeniu postępowania dokonał weryfikacji zgłoszenia celnego z dnia (...), określając wartość celną towarów ujętych w tym zgłoszeniu oraz orzekając o zaksięgowaniu kwot należności celnych.

W podstawie prawnej wydanej decyzji wskazano art. 22 ust. 7 w związku z art. 29, art. 48, art. 70 i art. 71 ust. 1 lit. c, art. 102 ust. 3, art. 105 ust. 4, art. 114 ust. 2, i art. 172 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz.UE.L nr 269 z 2013 r. z późn. zm.; dalej powoływanego także jako "UKC"), art. 136 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz.UE.L nr 343 str. 558 z z późn. zm.; dalej powoływanego jako "RW"), rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.UE.L 294 z dnia 28 października 2016 r.) raz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1880 z późn. zm.).

Decyzja została skierowana do A Spółki z o.o. z siedzibą w B. (zwaną dalej: "spółką", "sublicencjonobiorcą" lub "skarżącą").

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie wymienionego zgłoszenia celnego przedstawiciel bezpośredni spółki, zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci: kurtek, odzieży owej, toreb, plecaków i śpiworów marki B, sprowadzony z Chin na warunkach FOB. W okresie od 10 maja do 23 sierpnia 2017 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę dokumentacji księgowej i finansowej związanej z obrotem towarowym z zagranicą za okres od 1 października 2016 r. do 31 marca 2017 r. pod kątem zgodności dokonywanej wymiany handlowej z przepisami prawa celnego. W trakcie kontroli stwierdzono m.in. nieprawidłowe ustalenie wartości celnej towarów oznaczonych marką B, objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie ww. zgłoszeń, polegające na nieuwzględnieniu w wartości celnej opłat licencyjnych uiszczonych firmie B B.V. z siedzibą w Holandii przez C Sp. z o.o., na podstawie umowy dystrybucyjnej - licencja na znaki towarowe z dnia 14 listopada 2014 r., w której A Spółka z o.o. wskazany jest jako sublicencjobiorca - na podstawie aneksu do ww. umowy z dnia 19 grudnia 2016 r. Kontrolowany nie wniósł uwag do protokołu. Przedmiotowy protokół wraz z załącznikami został przekazany celem przeprowadzenia dalszego postępowania.

Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 172 ust. 2 UKC, jeżeli nie przewidziano inaczej, data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych.

Kwestią zasadniczą w rozpatrywanej sprawie było ustalenie prawidłowej wartości celnej i określenie należności celnych w prawidłowej wysokości. Zgodnie z art. 70 ust. 1 UKC, zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, to jest cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. W myśl art. 70 ust. 2 UKC, cena faktycznie zapłacona lub należna to całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego stronie trzeciej na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów. Przepis art. 71 ust. 1 lit. c UKC stanowi natomiast, że przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 70 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się dotyczące wycenianych towarów honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, które kupujący musi opłacić bezpośrednio lub pośrednio, jako warunek sprzedaży wycenianych towarów, w zakresie w jakim takie honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne nie są wliczone w cenę faktycznie zapłaconą lub należną.

W myśl art. 136 ust. 1 RW, honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dotyczą przywożonych towarów, gdy - w szczególności - prawa przenoszone na podstawie umowy licencyjnej są odzwierciedlone w tych towarach. Metoda obliczania kwoty honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych nie ma decydującego znaczenia w tej kwestii. Jeżeli sposób obliczania kwoty honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych uwzględnia cenę przywożonego towaru, to przyjmuje się, o ile nie zaprzeczają temu dowody, że płatność tych honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych dotyczy towarów, dla których ma być ustalona wartość celna (art. 136 ust. 2 RW). Zgodnie z art. 136 ust. 4 RW, honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne uznaje się za płatności stanowiące warunek sprzedaży przywożonych towarów, jeżeli został spełniony którykolwiek z warunków:

a) sprzedający lub osoba powiązana ze sprzedającym domaga się od kupującego dokonania takiej płatności;

b) kupujący dokonuje płatności w celu zaspokojenia zobowiązania sprzedającego, zgodnie z zobowiązaniami umownymi;

c) towary nie mogą być sprzedane kupującemu ani zakupione przez kupującego bez płatności tych honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych na rzecz licencjodawcy.

Zgodnie z ust. 5 omawianego przepisu, kraj, w którym odbiorca honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych ma siedzibę, nie stanowi istotnej okoliczności.

Organ wskazał dodatkowo, że w myśl art. 127 ust. 1 RW, do celów rozdziału dot. wartości celnej towarów, dwie osoby są uznawane za powiązane, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

a) jedna jest urzędnikiem lub dyrektorem w firmie drugiej osoby;

b) są one prawnie uznanymi wspólnikami w działalności gospodarczej;

c) są one pracodawcą i pracobiorcą;

a) osoba trzecia bezpośrednio lub pośrednio dysponuje prawami głosu lub udziałem w kapitale zakładowym wynoszącym co najmniej 5% wszystkich praw głosu lub co najmniej 5% kapitału zakładowego obu osób;

d) jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugą;

e) obie znajdują się pod bezpośrednią lub pośrednią kontrolą trzeciej osoby;

f) wspólnie kontrolują, bezpośrednio lub pośrednio, osobę trzecią;

g) są członkami tej samej rodziny.

W niniejszej sprawie Spółka dokonała importu z Chin towarów, które stanowiły "towary upoważnione" określone w umowie dystrybucyjnej - licencja na znaki towarowe zawartej pomiędzy B a C Sp. z o.o. w dniu 14 listopada 2014 r. Zgodnie z postanowieniami tej umowy B (Licencjodawca) udzielił C Sp. z o.o. (Licencjobiorcy) licencji na stosowanie znaków towarowych na lub w związku z upoważnionymi towarami wytworzonymi do sprzedaży na terytorium przez Licencjobiorcę bądź w jego imieniu. "Towary upoważnione" zostały zdefiniowane w pkt 1.1 tej umowy jako towary wytworzone na rzecz lub w imieniu Licencjobiorcy wskazane w załączniku, w związku z którymi Licencjobiorca będzie korzystał ze znaków towarowych. Zgodnie z pkt (5) załącznika 1 do ww. umowy upoważnionymi towarami są:

- na terytorium: Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Czech, Chorwacji, Estonii, Węgier, Kosowa, Łotwy, Litwy, Macedonii, Mołdawii, Czarnogóry, Polski, Rumunii, Serbii, Słowacji, Słowenii i Ukrainy:

a) wszystkie aktualne linie obuwia marki B,

b) odzież i akcesoria oznaczone marką B opracowane przez B lub jej jednostki zależne,

c) odzież i akcesoria oznaczone marką B opracowane przez Licencjobiorcę,

d) obuwie oznaczone marką B opracowane przez Licencjobiorcę (kategorie zaakceptowane przez B);

- na terytorium: Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Czech, Chorwacji, Węgier, Kosowa, Macedonii, Mołdawii, Czarnogóry, Polski, Rumunii, Serbii, Słowacji, Słowenii:

a) wszystkie aktualne linie obuwia marki D,

b) odzież i akcesoria oznaczone marką D opracowane przez Licencjobiorcę.

Strony umowy ustaliły, iż w ramach wynagrodzenia za prawa przyznane przez B Licencjobiorca, zapłaci B opłatę licencyjną i ewentualną zryczałtowaną kwotę ustaloną w załączniku. Ponadto, jeśli w kwartale roku okresu obowiązywania umowy opłata licencyjna płatna przez Licencjobiorcę będzie niższa od minimalnej zapłaty określonej w załączniku, wtedy Licencjobiorca zapłaci B kwotę równą różnicy między wspomnianą opłatą licencyjną a minimalną płatnością. W myśl pkt 6 załącznika 1 do umowy, zryczałtowana kwota nie ma zastosowania, natomiast zgodnie z pkt 7 załącznika 1, opłata licencyjna stanowi kwotę równą:

a) 17,5% dla zamówień na obuwie poniżej 1500 par na jednostkę magazynową,

b) 12% dla zamówień na obuwie powyżej 1500 par na jednostkę magazynową,

c) 10% dla obuwia oznaczonego marką B opracowanego przez Licencjobiorcę w kategoriach zatwierdzonych przez B,

d) 7% dla odzieży/akcesoriów opracowanych przez licencjobiorcę kosztów Ex works lub FOB (w zależności od tego, który ma zastosowanie) (z wyłączeniem prowizji płatnej przedstawicielom ds. zaopatrzenia), zmniejszone do 5% w razie osiągnięcia sezonowych/rocznych celów.

Płatność miała być dokonywana od kwoty faktur za upoważnione towary, nie licząc kosztów ubezpieczenia lub przewozu poniesionych przez Licencjobiorcę w związku z upoważnionymi towarami.

W dniu 19 grudnia 2016 r. strony podpisały aneks do ww. umowy, dodający nowy ustęp 18.3. do ww. umowy licencyjnej, na podstawie którego Licencjobiorca może przyznać A Spółce z o.o. (Sublicencjobiorca) sublicencję na stosowanie znaków towarowych na upoważnionych towarach bądź w związku z nimi, wytworzonymi w celu sprzedaży na terytorium przez Licencjobiorcę lub Sublicencjobiorcę albo w ich imieniu, pod warunkiem, że Licencjobiorca ponosi wyłączną odpowiedzialność:

- za warunki, na których Sublicencjobiorca został wyznaczony przez Licencjobiorcę,

- za wykonanie przez Sublicencjobiorcę warunków umowy, oraz

- za wszelkie koszty płatne przez Sublicencjobiorcę lub na rzecz niego.

Na mocy postanowień punktu 18.3 ww. umowy, C Sp. z o.o., jako Licencjobiorca ww. umowy dystrybucyjnej, w dniu 20 grudnia 2016 r. udzielił A Sp. z o.o. upoważnienia do wyprodukowania, zlecenia produkcji, zakupu, importu i/lub wprowadzenia na obszar celny Unii Europejskiej towarów oznaczonych znakami towarowymi: B oraz D, do których wyłączne prawa przysługują spółce B B.V. z siedzibą w A. Ponadto, zgodnie z zapisami umowy, Licencjobiorca ma zadbać, by wszystkie upoważnione towary sprzedane albo inaczej zbyte z zastosowaniem lub poprzez odwołanie do znaków towarowych spełniały normy jakości wymagane przez B w związku z ich wytwarzaniem, użytymi materiałami, wykonaniem i projektem, opakowaniem i składowaniem, w przypadku jeśli norma jakości została określona na piśmie przez Licencjodawcę. Licencjobiorca dodatkowo, na żądanie B:

- ma przekazać pełne informacje o wszystkich producentach wyznaczonych przez licencjobiorcę do upoważnionych towarów przez cały okres obowiązywania umowy,

- zezwolić B albo przedstawicielowi wyznaczonemu przez B na przeprowadzenie kontroli działalności Licencjobiorcy lub jego producentów zgodnie z wymogami B (oraz Licencjobiorca zobowiązuje się uzyskać niezbędne zgody osób trzecich w tym zakresie).

Przedstawione powyżej regulacje prawne oraz stan faktyczny sprawy dowodzą, że spółka, przy deklarowaniu wartości celnej towarów bezpodstawnie pominęła opłaty licencyjne uiszczone na rzecz B na podstawie faktur (o wskazanych numerach) przez C Sp. z o.o. Uiszczenie określonych w umowie opłat licencyjnych za prawa autorskie, było związane z towarami będącymi przedmiotem importu w niniejszej sprawie. Powyżej wskazane faktury określające opłaty licencyjne jednoznacznie wskazują jakiego towaru dotyczą.

Mając na uwadze zapisy umowy licencyjnej, Licencjobiorca i Sublicencjonobiorca nie mogli zlecić produkcji upoważnionych towarów, a następnie ich zakupić i sprowadzić na terytorium UE wskazanych w umowie licencyjnej bez wypełnienia podstawowych warunków umowy licencyjnej, do których zalicza się uiszczenie opłaty licencyjnej za możliwość stosowania znaków towarowych na upoważnionych towarach. W konsekwencji powyższego uznać należy, że opłaty licencyjne stanowią w tym przypadku warunek sprzedaży przywożonych towarów, zgodnie z art. 136 ust. 4 lit. c RW.

Dodatkowo kontrolujący zbadali, że przed zawarciem porozumienia w sprawie przejęcia produkcji, towary sygnowane znakiem B, zakupione od tych samych producentów, importowane były przez C Sp. z o.o. wraz z deklarowanymi w zgłoszeniach celnych pod kodem 029W kosztami opłat licencyjnych ponoszonych na podstawie tej samej umowy dystrybucyjnej - licencji na znaki towarowe z dnia 14 listopada 2014 r. zawartej pomiędzy B B.V. a C Sp. z o.o. Powyższe nasuwa podejrzenia, iż zawarcie ww. umowy o przejęciu produkcji w toku z dnia 1 grudnia 2016 r. miało na celu zaniżanie wartości celnej importowanych towarów poprzez niedoliczanie do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej wartości opłat licencyjnych ponoszonych przez grupę Kapitałową C Sp. z o.o.

Spółka odwołała się od powyższej decyzji organu pierwszej instancji zarzucając:

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 136 ust. 4 RW, poprzez uznanie, że wymienione w tym przepisie przypadki "opłat licencyjnych stanowiących warunek sprzedaży przywożonych towarów" odpowiadają opłatom licencyjnym, jakie C Sp. z o.o. uiszcza na rzecz B B.V., podczas gdy prawidłowa wykładnia cytowanego przepisu winna doprowadzić organ pierwszej instancji do wniosku, że uiszczana w przedmiotowej sprawie licencja nie spełnia jego przesłanek i nie powinna nakładać na importera obowiązku doliczania wartości licencji do wartości celnej towarów, nawet gdyby importerem był sam licencjobiorca, co w badanym stanie faktycznym również nie ma miejsca;

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 71 ust. 1 lit. c UKC w związku z art. 136 ust. 4 RW, poprzez uznanie, że wartość opłat licencyjnych, jakie na rzecz B B.V. uiszcza C Sp. z o.o. powinny podwyższać wartość celną towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu przez stronę, podczas gdy prawidłowa analiza cytowanego przepisu powinna doprowadzić organ do wniosku przeciwnego, skoro ww. opłata licencyjna nie jest licencją, od uiszczenia której uzależniona jest sprzedaż przez producenta importowanych towarów;

- błędną wykładnię art. 127 ust. 1 RW poprzez uznanie, że przepis ten ma w ogóle w przedmiotowej sprawie zastosowanie, podczas gdy fakt istnienia powiązań pomiędzy licencjobiorcą (C Sp. z o.o.) a spółką (importerem towarów) nie ma żadnego znaczenia, ponieważ jedynie ewentualne powiązanie między sprzedawcą towarów (od których strona je kupuje celem importu) a uprawnionym do licencjonowanego znaku towarowego mogłoby mieć w przedmiotowej sprawie znaczenie, przy czym takowe powiązanie w ogóle nie zachodzi;

- naruszenie art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 - ustawy - Prawo celne poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności uznanie, na podstawie analizy zapisów umowy z dnia 14 listopada 2014 r., zawartej pomiędzy C Sp. z o.o. a B., że strona jest sublicencjobiorcą znaku towarowego B.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 29 listopada 2018 r. utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanej rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wartość celna musi odzwierciedlać faktyczną wartość ekonomiczną przywożonego towaru i uwzględniać wszystkie elementy tego towaru, które przedstawiają wartość ekonomiczną. Unijne przepisy celne nie definiują pojęć "honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne". Wytyczne Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2016 r. w zakresie wartości celnej wskazują, że ogólną ich definicję można znaleźć w art. 12 ust. 2 Modelowej konwencji w sprawie podatku dochodowego i majątku (Konwencja OECD). Zgodnie z tą definicją "honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne " to wszelkiego rodzaju płatności otrzymywane jako wynagrodzenie za używanie lub prawo do używania dowolnego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego włączając w to filmy kinematograficzne, patenty, znaki towarowe, wzory, modele, plany, poufne receptury lub procedury czy płatności otrzymywane za używanie lub prawo do używania sprzętu przemysłowego, handlowego czy naukowego jak również informacji odnoszących się do doświadczeń przemysłowych handlowych czy naukowych (powszechnie określanych jako know-how)". Komisja Europejska we wskazanych wytycznych wyjaśniła również, że unijne przepisy celne nie rozróżniają rodzajów praw własności intelektualnej dlatego honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne płacone za prawo do korzystania ze znaku towarowego, nie mogą być przedmiotem jakichś szczególnych uregulowań prawnych (tak jak to miało miejsce pod rządami poprzednio obowiązujących unijnych przepisów celnych). W stosunku do znaków towarowych mają zastosowanie ogólne przepisy art. 71 UKC i art. 136 RW.

Według art. 136 ust. 1 RW, honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dotyczą przywożonych towarów, gdy - w szczególności - prawa przenoszone na podstawie umowy licencyjnej są odzwierciedlone w tych towarach. Metoda obliczania kwoty honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych nie ma decydującego znaczenia w tej kwestii. Zgodnie z brzmieniem art. 136 ust. 2 RW jeżeli sposób obliczania kwoty honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych uwzględnia cenę przywożonego towaru, to przyjmuje się, o ile nie zaprzeczają temu dowody, że płatność tych honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych dotyczy towarów, dla których ma być ustalona wartość celna.

Nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie, że w momencie importu sprowadzone towary były sygnowane znakiem towarowym B. Potwierdzają to zapisy w fakturach importowych i w polach nr 31 złożonych zgłoszeń celnych. Nie jest również sporne, że wynikające z Umowy dystrybucyjnej opłaty licencyjne za znak towarowy B nie zostały ujęte w wartości celnej towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi. Każda z faktur określających opłaty licencyjne zawiera odniesienie do rodzaju towaru, nazwy producenta, a także do numeru i kwoty faktury importowej wystawionej przez tego producenta dla spółki A. Opłaty licencyjne naliczone zostały w kwotach stanowiących 10% lub 7% - w zależności od asortymentu towaru - wartości z faktur importowych. Opłaty nie zostały ujęte w wartości celnej towarów zadeklarowanej przez spółkę w ww. zgłoszeniach celnych oraz odnoszą się do sprowadzonych towarów - to jest prawa przenoszone na podstawie umowy licencyjnej zostały odzwierciedlone w tych towarach w postaci znaku B, jak również sposób obliczenia opłat licencyjnych uwzględnia cenę przywożonych towarów.

Organ odwoławczy podkreślił, że spór dotyczy tego czy w sprawie zachodzi trzecia przesłanka warunkująca możliwość doliczenia opłat licencyjnych do wartości celnej, wynikająca z art. 71 ust. 1 lit. c UKC, to jest kupujący musi ponieść opłaty, bezpośrednio lub pośrednio, jako warunek sprzedaży towarów, dla których ustalana jest wartość celna.

Zdaniem Spółki nie zostały spełnione przesłanki art. 136 ust. 4 RW, bowiem C Sp. z o.o. nie płaci licencji producentowi (i sprzedawcy) towarów ani podmiotowi z nim powiązanemu, a zapłata licencji nie powoduje, że sprzedawca jest z niej zwolniony, ponieważ nie łączy go żaden stosunek prawny z uprawnionym do znaku B. Dalej twierdzi, że zapłata licencji nie jest jakimkolwiek warunkiem tego, aby strona nabyła u sprzedawcy towary marki B i zaimportowała je na teren Unii Europejskiej oraz legalnie wprowadziła do obrotu. W konsekwencji, w opinii strony, do opłat licencyjnych i ich zaliczenia do wartości celnej towarów nie może mieć zastosowania art. 71 ust. 1 lit. c UKC. Strona zarzuca, że organ pierwszej instancji w wyniku analizy umowy dystrybucyjnej zawartej pomiędzy C Sp. z o.o. a B błędnie uznał, że spółka jest sublicencjobiorcą znaku B, co stoi w sprzeczności z zapisami tej umowy. Wskazała, że na mocy zawartej umowy C nabyła od B. wyłączne prawa do dystrybucji towarów marki B w Europie Środkowej i Wschodniej oraz że elementem tej umowy jest również licencja do znaku towarowego B. Nie jest zatem licencjobiorcą, lecz podmiotem wyspecjalizowanym (w ramach struktury spółek należących do grupy kapitałowej C) w projektowaniu odzieży, obuwia i sprzętu owego produkowanego następnie pod markami własnymi grupy kapitałowej C, jak też markami, do których C Sp. z o.o. ma prawa wynikające z licencji (B). Jest ponadto wyspecjalizowana w zlecaniu i nadzorowaniu na Dalekim Wschodzie produkcji zaprojektowanych przez siebie towarów, a następnie w ich imporcie. Zdaniem spółki, najistotniejsze wydaje się, że podmioty, którym zleca na Dalekim Wschodzie produkcję towarów, w tym sygnowanych marką B, nie są w żaden sposób powiązane z B., która ma prawa do znaku towarowego B i która udzieliła C Sp. z o.o. licencji. Właściciel znaku towarowego B i dostawca towarów dla spółki sygnowanych tym znakiem (czyli ich sprzedawca) nie są ze sobą powiązani, a co więcej płacąc opłatę licencyjną C Sp. z o.o., nie zwalnia z opłat producentów towarów sygnowanych tym znakiem ulokowanych na Dalekim Wschodzie, których produkcję zleca spółka. W opinii strony zapłata licencji nie jest jakimkolwiek warunkiem tego, aby mogła ona nabyć u sprzedawcy towary marki B i zaimportować je na teren Unii Europejskiej oraz legalnie wprowadzić do obrotu.

W odniesieniu do tych sformułowań spółki organ odwoławczy wskazał, że B (jako Licencjodawca) zawarła z C Sp. z o.o. (jako Licencjobiorcą) umowę nazwaną jako "Umowa dystrybucyjna - licencja na znaki towarowe" z dnia 14 listopada 2014 r. (dalej nazywana Umową dystrybucyjną lub Umową). Na mocy jej postanowień B udzielił C Sp. z o.o. licencji na stosowanie znaków towarowych na lub w związku z Upoważnionymi Towarami wytworzonymi do sprzedaży przez Licencjobiorcę bądź w jego imieniu (pkt 2. ust. 2.1.). Licencjobiorca zobowiązał się dołożyć wszelkich starań by zadbać, że każda z jego Jednostek Powiązanych w pełni wywiąże się ze zobowiązania ustalonego w Umowie tak, jakby była stroną Umowy (pkt 2. ust. 2.5.). Umowa dystrybucyjna w pkt 1 ust. 1.1. definiuje: "Jednostki Powiązane" jako przedsiębiorstwo, spółkę czy inny podmiot bezpośrednio lub pośrednio kontrolujący, kontrolowany lub znajdujący się pod wspólną kontrolą odpowiedniej strony, "Upoważnione Towary" jako towary wytworzone na rzecz lub w imieniu Licencjobiorcy, w związku z którymi Licencjobiorca korzysta ze znaków towarowych, "Koszt Ex Works" jako koszt zapłacony przez Licencjobiorcę producentom będącymi osobami trzecimi za Upoważnione towary, wyłączając koszty ubezpieczenia bądź przewozu poniesione przez Licencjobiorcę z tytułu Upoważnionych Towarów, "Opłatę Licencyjną" jako kwotę równą określonemu w załączniku procentowi kosztu Ex Works wszystkich upoważnionych Towarów zakupionych lub w inny sposób nabytych przez Licencjobiorcę bądź w jego imieniu. Z Umowy wynika, że Licencjobiorca nie może stosować na bądź w związku z towarami nazwy, oznaczenia lub symbolu myląco podobnego do znaku B, jak również nie może stosować innego znaku niż znak B (pkt 5). Licencjobiorca został obowiązany do dbałości, by wszystkie upoważnione towary sprzedane albo inaczej zbyte z zastosowaniem lub poprzez odwołanie do znaków towarowych spełniały normy jakości wymagane przez B w związku z ich wytwarzaniem, użytymi materiałami, wykonaniem i projektem, opakowaniem i składowaniem, jeśli norma jakości została określona na piśmie przez Licencjodawcę (pkt 6 ust. 6.1.). Licencjobiorca został także zobowiązany do przekazania B pełnych informacji o wszystkich producentach wyznaczonych przez Licencjobiorcę do upoważnionych towarów przez cały okres obowiązywania umowy (pkt 6 ust. 6.4.2.), zezwolić B albo wyznaczonemu przez B przedstawicielowi na przeprowadzenie kontroli działalności Licencjobiorcy lub jego producentów zgodnie z wymogami B, przy czym Licencjobiorca zobowiązuje się uzyskać niezbędne zgody osób trzecich w tym zakresie (pkt 6 ust. 6.4.3.) oraz zezwolić B lub jego przedstawicielowi na zbadanie i wykonanie kopii dokumentacji (pkt 6 ust. 6.4.4.). Licencjobiorca został ponadto zobowiązany przekazać na żądanie B projekty Upoważnionych Towarów i przed zastosowaniem udostępnić wszystkie drukowane materiały wykorzystujące znaki towarowe do zatwierdzenia przez B oraz do korzystania ze znaków towarowych wyłącznie na lub w związku z projektami i drukowanymi materiałami pisemnie zatwierdzonymi przez B (pkt 6 ust. 8.). W ramach wynagrodzenia za prawa przyznane przez B Licencjobiorca został obowiązany do zapłaty na rzecz B opłaty licencyjnej (pkt 8.), jak również do dostarczenia B kwartalnego kompletnego pisemnego rozliczenia, przedstawiającego: kwotę, na którą producenci będący osobami trzecimi wystawili faktury Licencjobiorcy za Upoważnione Towary (nie licząc kosztów ich ubezpieczenia lub przewozu poniesionych przez Licencjobiorcę), kwotę Opłaty Licencyjnej i kopie zamówień, faktur i potwierdzeń otrzymania towarów od osób trzecich za Upoważnione Towary (pkt 9 ust. 9.1.). Licencjobiorca został także zobowiązany do umożliwienia przedstawicielom Licencjodawcy dokonywania kontroli ksiąg i dokumentacji Licencjobiorcy, w dowolnym momencie, w celu stwierdzenia poprawności rozliczeń i kwot płatnych lub zapłaconych Licencjodawcy (pkt 9 ust. 9.3.).

Aneksem z dnia 19 grudnia 2016 r. do Umowy dystrybucyjnej wprowadzony został m.in. nowy ustęp 18.3. Zgodnie z jego treścią Licencjobiorca (C Sp. z o.o.) może przyznać A Sp. z o.o. (Sublicencjobiorca) sublicencję na stosowanie Znaków towarowych B na upoważnionych Towarach bądź w związku z nimi, wytworzonymi w celu ich sprzedaży przez Licencjobiorcę lub Sublicencjobiorcę albo w ich imieniu, pod warunkiem, że Licencjobiorca ponosi wyłączną odpowiedzialność: za warunki, na których Sublicencjobiorca został wyznaczony przez Licencjobiorcę, za wykonanie przez Sublicencjobiorcę warunków Umowy, za wszelkie koszty płatne przez Sublicencjobiorcę lub na rzecz niego.

W aktach sprawy znajduje się także "Upoważnienie" z dnia 20 grudnia 2016 r., w którym C Sp. z o.o., upoważnia A Sp. z o.o. do wyprodukowania, zlecenia produkcji, zakupu, importu i/lub wprowadzenia na obszar celny Unii Europejskiej towarów oznaczonych znakami towarowymi: B oraz D do których wyłączne prawa przysługują B z siedzibą w A. Co ważne, Spółka C upoważniając spółkę A do tych działań powołała się na ustęp 18.3 Umowy dystrybucyjnej, wprowadzony jak wyżej wskazano 19 grudnia 2016 r., stanowiący o udzieleniu Spółce sublicencji na stosowanie znaków towarowych B. Jakkolwiek to porozumienie zostało nazwane "Upoważnieniem", to uprawnione jest stanowisko, że Spółka C udzieliła Spółce sublicencji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił stanowisko organu niższej instancji, że w realiach sprawy został spełniony warunek określony w art. 136 ust. 4 lit. c RW. Przytoczone powyżej postanowienia umowy i upoważnienia potwierdzają, że zarówno Licencjobiorca, jak i Sublicencjobiorca, nie mogli zlecić produkcji, a następnie dokonać zakupu towarów sygnowanych znakiem B bez uiszczenia opłaty licencyjnej za korzystanie z tych znaków towarowych. Warunek ten wynika z nałożonych na Licencjobiorcę obowiązków: dokonywania kwartalnych zestawień kwot, na jakie producenci (będący osobami trzecimi) wystawili faktury sprzedaży towarów znakiem B wraz z opłatami licencyjnymi, umożliwienia przedstawicielom Licencjodawcy kontrolowania ksiąg i dokumentacji Licencjobiorcy dla potwierdzenia poprawności rozliczeń z Licencjodawcą, zapewnienia aby produkty spełniały ustalone przez B normy jakości, zapewnienia by wszelkie normy, w tym etyczne określone przez B w związku wytwarzaniem i dystrybucją upoważnionych produktów były spełnione przez Licencjobiorcę i jego producentów, umożliwienia B lub jego przedstawicielowi przeprowadzenia kontroli działalności zarówno Licencjobiorcy, jak i jego producentów, udostępnienia na żądanie B projektów upoważnionych towarów i materiałów drukowanych przed ich zastosowaniem do zatwierdzenia, a także korzystania przez Licencjobiorcę ze znaków towarowych wyłącznie na lub w związku z projektami i drukowanymi materiałami zatwierdzonymi przez B.

Wobec powyższego, jako niezasadne poczytać należy zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 136 ust. 4 RW oraz art. 71 ust. 1 lit. c UKC. Organ pierwszej instancji słusznie uznał, że poniesione opłaty licencyjne za znak towarowy B winny być elementem wartości celnej sprowadzonych towarów sygnowanych tym znakiem.

Podobnie niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 127 ust. 1 RW.

Organ odwoławczy podkreślił, że unijne prawodawstwo celne w zakresie ustalania wartości celnej sprowadzonych towarów odzwierciedla postanowienia Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (tzw. Kodeks wartości celnej WTO). Nadto zachowują swoją aktualność instrumenty Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej WCO oraz instrumenty Komitetu Kodeksu Celnego - Sekcja Wartości, zgromadzone w Kompendium tekstów dotyczących ustalania wartości celnej opracowane na podstawie już nieobowiązujących przepisów, o ile podejście zaprezentowane w tych wytycznych nie jest sprzeczne z obecnie obowiązującymi przepisami. Należy zatem podzielić stanowisko strony, że nadal jest aktualny Komentarz nr 11 zawarty w tym Kompendium.

Komitet Kodeksu Celnego w Komentarzu nr 11 wskazuje, że nawet jeżeli sama umowa sprzedaży między kupującym a sprzedawcą nie nakłada na kupującego wyraźnego obowiązku zapłacenia honorariów autorskich, ich płatność może stanowić domniemany warunek sprzedaży, jeżeli kupujący nie byłby w stanie kupić towarów od sprzedającego, a sprzedający nie byłby gotów ich jemu sprzedać w przypadku niezapłacenia posiadaczowi licencji honorariów autorskich przez kupującego. Zgodnie z art. 160 nieobowiązującego już rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (RWKC) jeżeli kupujący opłaca honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne osobie trzeciej, to warunki określone w art. 157 ust. 2 (m.in. uznanie, że płatność opłat licencyjnych stanowi warunek sprzedaży towarów) uważa się za spełnione jedynie, o ile sprzedający lub osoba z nim powiązana domaga się od kupującego dokonania takiej płatności. Obecnie obowiązujący odpowiedni przepis to art. 136 ust. 4 lit. a RW. Jak wskazuje dalej Komitet Kodeksu Celnego, w kontekście art. 160 RWKC, jeżeli honoraria autorskie płacone są stronie trzeciej, która sprawuje pośrednią lub bezpośrednią kontrolę nad producentem (co prowadzi do wniosku, że są to osoby powiązane w rozumieniu art. 143 RWKC), wtedy takie płatności uważa się za warunek sprzedaży. Według art. 143 ust. 1 lit. e RWKC osoby uważa się za powiązane tylko wtedy, gdy jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugą. Przepis ten stanowi odpowiednik obowiązującego art. 127 ust. 1 lit. e RW. Zgodnie z załącznikiem 23 do RWKC - Uwagi interpretacyjne do art. 143 ust. 1 lit. e "uważa się, że jedna osoba kontroluje drugą osobę w tych przypadkach, gdy ta pierwsza jest w stanie wykonywać prawną lub faktyczną kontrolę nad czynnościami tej drugiej osoby." Następnie w omawianym Komentarzu wymieniono elementy, które dla stwierdzenia faktu istnienia kontroli winny zostać poddane analizie, w tym:

licencjodawca ma prawo kontroli dokumentacji księgowej producenta lub kupującego;

licencjodawca wyznacza metody produkcji, które mają być stosowane, wzory itp.; * produkowane towary są charakterystyczne dla licencjodawcy (np. pod względem projektu i/lub w odniesieniu do znaku towarowego).

W Komentarzu wskazano, że wystąpienie takich elementów, wykraczających poza kontrole przeprowadzane przez licencjodawcę jedynie co do jakości towarów, pozwala sądzić, że istnieją powiązania w rozumieniu art. 143 ust. 1 lit. e RWKC, a zapłatę honorariów autorskich należy wtedy uważać za warunek sprzedaży zgodnie z art. 160 RWKC.

Przedstawione wyżej postanowienia Umowy dystrybucyjnej potwierdzają, że B (Licencjodawca) nałożył na Licencjobiorcę szereg obowiązków, w tym:

- Licencjobiorca został zobowiązany do przekazania B pełnych informacji o wszystkich producentach wyznaczonych przez Licencjobiorcę do upoważnionych towarów przez cały okres obowiązywania umowy,

- Licencjobiorca ma zezwolić B albo wyznaczonemu przez B przedstawicielowi na przeprowadzenie kontroli działalności Licencjobiorcy lub jego producentów zgodnie z wymogami B, przy czym Licencjobiorca zobowiązuje się uzyskać niezbędne zgody osób trzecich w tym zakresie oraz zezwolić B lub jego przedstawicielowi na zbadanie i wykonanie kopii dokumentacji,

- Licencjobiorca został zobowiązany do przekazania na żądanie B projektów Upoważnionych Towarów i przed zastosowaniem udostępnić wszystkie drukowane materiały wykorzystujące znaki towarowe do zatwierdzenia przez B oraz do korzystania ze znaków towarowych wyłącznie na lub w związku z projektami i drukowanymi materiałami pisemnie zatwierdzonymi przez B,

- Licencjobiorca został zobowiązany do dostarczenia B kwartalnego kompletnego pisemnego rozliczenia, przedstawiającego: kwotę, na którą producenci będący osobami trzecimi wystawili faktury Licencjobiorcy za Upoważnione Towary, kwotę Opłaty Licencyjnej, jak również kopie zamówień, faktur i potwierdzeń otrzymania towarów od osób trzecich za Upoważnione Towary,

- Licencjobiorca został zobowiązany do umożliwienia przedstawicielom Licencjodawcy dokonywania kontroli ksiąg i dokumentacji Licencjobiorcy, w dowolnym momencie, w celu stwierdzenia poprawności rozliczeń i kwot płatnych lub zapłaconych Licencjodawcy.

W pełni zasadne jest zatem stanowisko, że prawa licencjodawcy do podejmowania działań wynikających bezpośrednio z przedstawionych postanowień Umowy dystrybucyjnej, znacznie wykraczają poza kontrole przeprowadzane przez licencjodawcę jedynie co do jakości towarów. Licencjodawca sprawuje przynajmniej pośrednią kontrolę zarówno nad producentami jak i Licencjobiorcą. Oznacza to, że wbrew stanowisku spółki, także w świetle postanowień Komentarza nr 11, istnieje powiązanie w rozumieniu obowiązującego przepisu art. 127 ust. 1 lit. e RW oraz że zapłatę opłat licencyjnych należy uważać za warunek sprzedaży również w kontekście art. 136 ust. 4 lit. a RW. Tym samym na podstawie art. 71 ust. 1 lit. c UKC wartość celna sprowadzonych towarów winna uwzględniać poniesione opłaty licencyjne.

Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniem, że powiązanie pomiędzy C Sp. z o.o. a Stroną nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że spółka wchodzi w skład Grupy Kapitałowej C Sp. z o.o. Z treści "Raportu z badania skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2016 r. Grupy Kapitałowej C Spółka z o.o." (sporządzonego przez C Spółka z o.o.) wynika, że spółka dominująca - C posiada 100% udziałów w jednostce zależnej A Sp. z o.o. Również wpis do Krajowego Rejestru Sądowego potwierdza, że C Spółka z o.o. posiada całość udziałów Spółki A. Zatem C Sp. z o.o. jest całkowitym właścicielem Spółki A i ma stuprocentowy udział w jej zarządzaniu, a tym samym posiada wszystkie prawa i obowiązki związane z uczestnictwem w spółce z o.o. Obie wymienione spółki są więc prawnie uznanymi wspólnikami w działalności gospodarczej. Istotne jest również, że w dniu 1 grudnia 2016 r. C Sp. z o.o. zawarła z A Sp. z o.o. "Porozumienie w sprawie przejęcia produkcji w toku". Na jego podstawie Spółka A przejęła prawa i obowiązki związane z produkcją i importem towarów ze znakiem towarowym B. Z treści porozumienia wynika, że Spółka C w ramach dotychczasowej działalności zleciła w 2016 r. produkcję odzieży i obuwia oznaczonych znakiem towarowym B, których import na obszar celny Unii Europejskiej miał nastąpić po dniu podpisania Porozumienia i na poczet tych dostaw uiściła zaliczki oraz że Spółka A, jako podmiot tworzony w ramach grupy kapitałowej C Sp. z o.o. i spółek od niej zależnych, od dnia zawarcia tego porozumienia przejmie produkcję towarów ze znakiem B i dostarczy je na rzecz C Sp. z o.o. jako ich importer i dostawca. Z akt sprawy wynika ponadto, że pracownicy C Sp. z o.o. (działu importu, produkcji i projektowego), którzy do czasu zawarcia Porozumienia zajmowali się dokonywaniem ustaleń w kwestii produkcji przedmiotowych towarów, przeszli do A Sp. z o.o. Przedstawiony stan faktyczny i prawny potwierdza, że Spółki C i A są ściśle powiązane i jako wspólnicy współuczestniczący w spółce z o.o., posiadają nie tylko wszystkie prawa, ale i obowiązki związane z tym uczestnictwem. Obowiązek uiszczania opłat licencyjnych przez Spółkę C wynika niewątpliwie z Umowy dystrybucyjnej. Trzeba jednak podkreślić, że na mocy postanowień tej Umowy C Sp. z o.o. nie tylko została zobligowana do przestrzegania warunków Umowy, ale też została zobowiązana do dołożenia wszelkich starań, by również każda z jej jednostek powiązanych w pełni przestrzegała zobowiązań ustalonych w Umowie tak, jakby była stroną Umowy (pkt 2. ust. 2.5.). Bez spełnienia podstawowego warunku wynikającego wprost z postanowień Umowy dystrybucyjnej, to jest uiszczenia na rzecz licencjodawcy opłat licencyjnych za stosowanie znaków towarowych, kupujący nie mógłby zakupić i sprowadzić towarów opatrzonych tym znakiem na obszar celny Unii Europejskiej. W przeciwnym wypadku, jak słusznie wywiódł organ pierwszej instancji (w piśmie przekazującym odwołanie strony), C Sp. z o.o. nie uiszczałby opłat licencyjnych za towary sprowadzane przez A Spółkę z o.o. Obrazuje to zestawienie faktur.

Dodatkowo z akt sprawy wynika, że przed zawarciem "Porozumienia w sprawie przejęcia produkcji w toku", towary sygnowane znakiem B, zakupione od tych samych producentów, importowane były przez C Sp. z o.o. wraz z deklarowanymi w zgłoszeniach celnych kosztami opłat licencyjnych (kod 029W) ponoszonych na podstawie tej samej Umowy dystrybucyjnej z dnia 14 listopada 2014 r. zawartej pomiędzy B a C Sp. z o.o. Można tylko zgodzić się z organem pierwszej instancji, że zawarcie powyższej umowy o przejęciu produkcji w toku mogło mieć na celu zaniżanie wartości celnej importowanych towarów poprzez niedoliczanie do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej wartości opłat licencyjnych ponoszonych przez C Sp. z o.o.

Wobec powyższego organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wartość celną towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi z uwzględnieniem poniesionej opłaty licencyjnej. Przyporządkowania kwot opłat licencyjnych organ dokonał kierując się numerami faktur licencyjnych w powiązaniu z numerami odpowiednich faktur importowych i zgłoszeń celnych.

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie wydanych w jej sprawie rozstrzygnięć.

Zaskarżonej decyzji organu odwoławczego skarżąca zarzuciła:

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowania art. 136 ust. 4 RW, poprzez uznanie, że wymienione w tym przepisie przypadki "opłat licencyjnych stanowiących warunek sprzedaży przywożonych towarów" odpowiadają opłatom licencyjnym, jakie na rzecz B uiszcza C Sp. z o.o., podczas gdy prawidłowa wykładnia cytowanego przepisu winna organ pierwszej instancji doprowadzić do wniosku, że uiszczana w przedmiotowej sprawie licencja nie spełnia jego przesłanek i nie powinna nakładać na importera obowiązku doliczania wartości licencji do wartości celnej towarów, nawet gdyby importerem tym był sam licencjobiorca, co w badanym stanie faktycznym również nie ma miejsca;

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 71 ust. 1 lit. c UKC w związku z art. 136 ust. 4 RW, poprzez uznanie, że wartość opłat licencyjnych, jakie na rzecz B uiszcza C Sp. z o.o. powinny podwyższać wartość celną towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu przez stronę, podczas gdy prawidłowa analiza cytowanego przepisu powinna doprowadzić organ do wniosku przeciwnego, skoro ww. opłata licencyjna nie jest licencją, od uiszczenia której uzależniona jest sprzedaż przez producenta importowanych towarów;

- błędną wykładnię art. 127 ust. 1 RW, poprzez uznanie, że przepis ten ma w ogóle w przedmiotowej sprawie zastosowanie, podczas gdy fakt istnienia powiązań pomiędzy licencjobiorcą (C Sp. z o.o.) a stroną (importerem towarów) nie ma żadnego znaczenia, ponieważ jedynie ewentualne powiązanie pomiędzy sprzedawcą towarów (od których strona je kupuje celem importu) a uprawnionym do licencjonowanego znaku towarowego mogłoby mieć w przedmiotowej sprawie znaczenie, przy czym takowe powiązanie w ogóle nie zachodzi;

- naruszenie art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności uznanie, na podstawie analizy zapisów umowy z dnia 14 listopada 2014 r., zawartej pomiędzy C. Sp. z o.o. a B, że strona jest sublicencjobiorcą znaku towarowego B lub że zapłata licencji jest warunkiem zlecenia produkcji towarów sygnowanych znakiem towarowym B i warunkiem ich zakupu od producenta.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że uprawnionym do znaku towarowego B jest B (spółka prawa holenderskiego), z którą umową dystrybucyjną (której jednym z elementów jest licencja) związana jest spółka C Sp. z o.o. z siedzibą w B., która z kolei jest stuprocentowym udziałowcem skarżącej. Okoliczności te nie powinny mieć jednak żadnego znaczenia. Istotne jest natomiast, że organy analizując umowę doszły do całkowicie błędnego wniosku, że skarżąca jest sublicencjobiorcą znaku B, co stoi w sprzeczności z zapisami tego dokumentu. Jedynym licencjobiorcą była i jest spółka C Sp. z o.o., która z racji rozbudowy swojej struktury holdingowej nabyła od licencjodawcy prawo (na mocy stosownego aneksu) do upoważnienia niektórych spółek ze swojej grupy kapitałowej do wykonywania niektórych praw, jakie daje licencja.

Skarżąca jest podmiotem wyspecjalizowanym w projektowaniu, zlecaniu i nadzorowaniu produkcji, a w końcu importowaniu towarów (marek własnych grupy kapitałowej C i marek licencjonowanych w tych obuwia marki B). Dlatego w powyższym zakresie legitymizuje się stosownym upoważnieniem udzielonym przez C Sp. z o.o. Skarżąca nie jest jednak i nigdy nie była stroną umowy licencyjnej z B Co więcej, podmiotem zobowiązanym do uiszczania opłat licencyjnych jest wyłącznie C Sp. z o.o.

W umowie dystrybucyjnej nie ma także sformułowania, że zapłata licencji przez C Sp. z o.o. na rzecz B jest warunkiem tego, aby zlecić produkcję towarów sygnowanych marką B lub aby nabyć je u producenta w Chinach. Jest wręcz odwrotnie. Licencja płatna jest kwartalnie, wyliczana od ceny FOB zamawianych u dostawców towarów. Jej zapłata jednak nie warunkuje zlecenia produkcji towarów sygnowanych logo B jak też ich zaimportowania na obszar celny Unii Europejskiej.

Na koniec, co w sprawie wydaje się najistotniejsze, podmioty, którym strona zleca na Dalekim Wschodzie produkcję towarów, w tym sygnowanych marką B, nie są w żaden sposób powiązane z B, która ma prawa do znaku towarowego B i która udzieliła C Sp. z o.o. licencji. Właściciel znaku towarowego B i dostawca dla strony towarów sygnowanych tym znakiem (czyli ich sprzedawca) nie są ze sobą powiązani. Co więcej, płacąc opłatę licencyjną do marki B C Sp. z o.o. nie zwalnia z opłat producentów towarów sygnowanych tym znakiem (ulokowanych na Dalekim Wschodzie), którym produkcję zleca strona. Jak wynika z art. 71 ust. 1 lit. c UKC przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 70 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się dotyczące wycenianych towarów honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, które kupujący musi opłacić bezpośrednio lub pośrednio, jako warunek sprzedaży wycenianych towarów, w zakresie w jakim takie honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne nie są wliczone w cenę faktycznie zapłaconą lub należną. Najistotniejszym elementem cytowanego przepisu jest ten, który mówi, że opłacaną licencję (lub inną wymienioną w nim opłatę) wlicza się do wartości celnej towaru, o ile jej zapłata jest warunkiem sprzedaży wycenianych towarów. Pojęcie to z kolei wyjaśnia art. 136 ust. 4 RW stanowiąc, że honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne uznaje się za płatności stanowiące warunek sprzedaży przywożonych towarów, jeżeli został spełniony którykolwiek z warunków:

- sprzedający lub osoba powiązana ze sprzedającym domaga się od kupującego dokonania takiej płatności;

- kupujący dokonuje płatności w celu zaspokojenia zobowiązania sprzedającego, zgodnie z zobowiązaniami umownymi;

- towary nie mogą być sprzedane kupującemu ani zakupione przez kupującego bez płatności tych honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych na rzecz licencjodawcy.

W ocenie strony skarżącej, pod pojęciem sprzedawcy (w świetle powyższego przepisu) rozumieć należy dalekowschodniego dostawcę, co powoduje, że przesłanki tego przepisu nie są w ogóle spełnione. Ani bowiem strona skarżąca, ani C Sp. z o.o. nie płaci licencji producentowi (i sprzedawcy) towarów ani podmiotowi z nim powiązanemu. Zapłata tej licencji nie powoduje, że sprzedawca (dalekowschodni dostawca) jest z niej zwolniony ponieważ w ogóle nie łączy go żaden stosunek prawny z uprawnionym do znaku B Wreszcie zapłata licencji nie jest jakimkolwiek warunkiem tego, aby skarżąca nabyła u sprzedawcy towarów obuwie lub inne towary marki B i zaimportowała je na obszar Unii Europejskiej oraz legalnie wprowadziła do obrotu.

Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 136 ust. 4 RW, a w konsekwencji do opłat licencyjnych i ich zaliczania do wartości celnej towarów nie może mieć zastosowania art. 71 ust. 1 lit. c UKC. Interpretacja taka zgodna jest zresztą z Komentarzem nr 11 Komitetu Kodeksu Celnego zawartego w "Kompendium tekstów dotyczących ustalania wartości celnej (Bruksela, styczeń 2007 r., publ. TAXUD/800/2002-EN), który został wprawdzie wydany do aktu prawnego zastąpionego przez UKC, ale który zachowuje swoją pełną aktualność. Tym samym uznać należy, że fakt powiazań kapitałowych pomiędzy skarżącą a C Sp. z o.o. nie ma żadnego znaczenia, co z kolei oznacza, że powoływanie się w decyzji, w tym kontekście, przez organ pierwszej instancji na normę zawartą w art. 127 ust. 1 RW było całkowicie bezpodstawne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, na mocy której organ określił wartość celną towarów w wysokości wyższej, niż wynikająca ze złożonych przez skarżącą spółkę zgłoszeń celnych, co przełożyło się w konsekwencji na ustalanie wobec skarżącej spółki wyższych należności celnych.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się rozstrzygnięcia, czy skarżąca spółka importując wyprodukowane w Chinach towary holenderskiej marki B, była zobowiązana do ustalenia wartości celnej towaru, powiększając zapłaconą kontrahentom cenę o koszty opłat licencyjnych, których nie opłacała bezpośrednio na rzecz spółki B.

W ocenie organów orzekających w zgłoszeniach celnych doszło do zaniżenia wartości celnej towarów poprzez nieuwzględnienie, że wartość ta powinna obejmować również opłaty licencyjne. Przedmiotem ujętego w deklaracjach importu były artykuły owe i turystyczne (obuwie owe, śpiwory, namioty itd.) wyprodukowane w Chinach przez wybranych przez skarżącą spółkę producentów, lecz na licencji marki B.

Strona skarżąca stoi z kolei na stanowisku, że wartość celna towaru została wykazana prawidłowo, jako równa cenie transakcyjnej zakupionego przez nią od dalekowschodniego producenta towaru, zważywszy, że skarżąca nie była podmiotem zobowiązanym do uiszczania opłat licencyjnych na rzecz firmy B. Umowa licencyjna, której pochodną były wykazane przez organy opłaty, została bowiem zawarta z firmą B przez inny podmiot gospodarczy, to jest C Sp. z o.o.

Dla rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu konieczne jest dokonanie wykładni przepisów UKC dotyczących zasad ustalania wartości celnej towaru, przy uwzględnieniu specyfiki przedmiotowej sprawy wynikającej ze wzajemnych relacji łączących ww. spółki, to jest A, C i B.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że wbrew stanowisku strony skarżącej, okoliczność, że nie zawarła ona ze spółką B żadnej bezpośredniej umowy, nie oznacza, że a priori można wykluczyć, iż w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania art. 71 ust. 1 lit. c UKC. Szczególnie, że sama skarżąca nie kwestionuje, że nabywała towary objęte licencją, jest spółką zależną od licencjobiorcy (C Sp. z o.o.), z którym tworzy grupę kapitałową, a opłaty licencyjne od zakupionych towarów niewątpliwie zostały uiszczone.

Zgodnie z art. 70 ust. 1 UKC, zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, to jest cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana.

W myśl art. 70 ust. 2 UKC, cena faktycznie zapłacona lub należna to całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego stronie trzeciej na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów.

Przepis art. 71 ust. 1 lit. c UKC stanowi natomiast, że przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 70 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się dotyczące wycenianych towarów honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, które kupujący musi opłacić bezpośrednio lub pośrednio, jako warunek sprzedaży wycenianych towarów, w zakresie w jakim takie honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne nie są wliczone w cenę faktycznie zapłaconą lub należną.

Mając na uwadze realia analizowanej sprawy istotnym jest wskazanie, że w omawianym przepisie prawodawca wspólnotowy poza wskazaniem sytuacji bezpośredniego ponoszenia opłat licencyjnych przez importera, wskazał również na równorzędny pod względem skutków prawnych dla ustalania wartości celnej towaru wariant pośredniego ponoszenia tych opłat przez importera. W ocenie Sądu ustalony przez organy celne stan faktyczny sprawy daje podstawy do przyjęcia, że taka właśnie sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie.

Poza sporem pozostaje, że umowa dystrybucyjna ze spółką B została zawarta wyłącznie przez spółkę C. W umowie tej określono obowiązek bezpośredniego ponoszenia przez licencjobiorcę opłat licencyjnych, precyzując, że mają być one obliczane od kwoty faktur za upoważnione towary według stawek od 7 do 17,5% w zależności od rodzaju i ilości wyprodukowanego na zamówienie i kupionego następnie towaru. Jednocześnie w 2016 r. spółka C udzieliła spółce A, której jest wyłącznym właścicielem (100% udziałów skarżącej spółki należy do licencjobiorcy) - na zasadzie aneksu do ww. umowy licencyjnej - upoważnienia do zlecania produkcji, zakupu, importu i wprowadzenia na obszar celny UE upoważnionych towarów oznaczonych znakiem towarowym B, do którego wyłączne prawa przysługują spółce B w A. Na tej właśnie podstawie skarżąca spółka zleciła w Chinach produkcję i nabyła ujęte w deklaracjach towary upoważnione, opatrzone znakiem towarowym B, nie opłacając bezpośrednio należności wynikających z licencji, co zostało zastrzeżone jako wyłączna kompetencja nominalnego licencjobiorcy.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organom na ustalenie, że te same faktury wystawione dla spółki A za wyprodukowane w Chinach na jej zlecenie towary opatrzone znakiem B, stały się podstawą, zarówno do sporządzenia dokumentów celnych (przez przedstawiciela skarżącej spółki to jest firmę E), jak i sporządzenia faktur określających wysokość opłaty licencyjnej należnej od konkretnego licencjobiorcy to jest spółki C. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika bezsprzecznie, że uiszczanie określonych w wyżej wskazanej umowie opłat licencyjnych było związane z towarami będącymi przedmiotem importu. Faktury obciążające spółkę C były wystawiane jako ostatnie w łańcuchu następujących po sobie czynności handlowych, to jest już po rozliczeniu zadeklarowanych i zaniżonych w ten sposób należności celnych. W pierwszej kolejności spółka A składała bowiem za zgodą spółki C (działając zgodnie z aneksem do umowy licencyjnej) zamówienie u chińskich kontrahentów na określoną, co do ilości i rodzaju partię produktów owych lub turystycznych, opatrzonych licencjonowanym znakiem B. Następnie nabywała te towary (co dokumentują faktury wystawiane jej przez chińskich kontrahentów - F oraz G) i importowała do UE (co dokumentują wskazane wyżej zgłoszenia celne). W momencie gdy opisane powyżej czynności zostały zakończone, następowało ostateczne rozliczenie się przez spółkę C z licencjodawcą, co dokumentują w sposób bezpośredni znajdujące się w aktach administracyjnych faktury licencyjne wystawiane wobec C przez właściciela marki B to jest B B.V.

Powyższy ciąg zdarzeń, potwierdzający mechanizm transakcji handlowych i rozliczeń obrazują zgromadzone w aktach administracyjnych dokumenty ułożone według schematu:

1. zgłoszenie celne wraz z fakturą zakupową wystawioną spółce A przez chińskiego producenta;

2. faktura zakupowa stanowiąca podstawę do wystawienia przez spółkę B wobec spółki C faktury dotyczącej opłaty licencyjnej na określoną kwotę;

3. kwota wynikająca z faktury licencyjnej stanowi procentową pochodną wartości zamówionego w Chinach i sprzedanego spółce A towaru.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne organy orzekające przyjęły w sposób zasadny, że wartość celna importowanych towarów podawana w polach 46 zgłoszeń celnych winna zostać powiększona o kwoty opłat licencyjnych wynikające z faktur o wskazanych powyżej numerach. Faktury określające opłaty licencyjne zawierają jednoznaczne odniesienie do rodzaju towaru, nazwy producenta oraz numeru i kwoty faktury wystawionej prze producenta na rzecz strony skarżącej. Wystawianie przez licencjodawcę faktur za opłaty po zakończeniu procedur celnych uwypukla zdaniem Sądu wskazanie, że były one związane z konkretnymi zamówionymi wcześniej partiami towaru. Okoliczność, że faktury licencyjne zostały wystawione już po złożeniu zgłoszeń celnych nie ma wpływu na wadliwie wskazaną w zgłoszeniach celnych wartość towaru. W związku z uzależnieniem opłat licencyjnych od ilości i rodzaju towaru importowanego ich wysokość można było bowiem w prosty sposób przewidzieć i ustalić.

Strona skarżąca argumentowała, że producenci dalekowschodni oraz dostawca znaku towarowego B nie byli ze sobą w żaden sposób powiązani. Płacąc opłatę licencyjną C Sp. z o.o. nie zwalniała bowiem z opłat producentów towarów opatrzonych znakiem B, ulokowanych na Dalekim, gdyż producentów tych nie łączył żaden stosunek prawny z podmiotem uprawnionym do tego znaku. Skarżąca wskazywała ponadto, że z faktu zapłaty licencji nie wynika ponadto, że producent zostaje z niej zwolniony. Stan faktyczny sprawy obrazuje jednak, że zarówno skarżąca spółka, jak i producenci, nie dokonywali tych opłat, ponieważ skutecznie zastępowały je opłaty uiszczane na bieżąco w tym zakresie na rzecz B przez spółkę C. Podkreślenia wymaga, przy tym, ze na mocy umowy licencyjnej spółka C nie tylko została zobligowana do przestrzegania warunków umowy, ale też do dołożenia wszelkich starań, by każda z jej jednostek powiązanych w pełni przestrzegała tych zobowiązań, tak jakby sama była stroną tej umowy. Podkreślenia wymaga też, że bez spełnienia podstawowego warunku wynikającego wprost z postanowień umowy dystrybucyjnej, to jest uiszczania na rzecz licencjodawcy opłat licencyjnych za zastosowanie znaków towarowych, kupujący, a zatem skarżąca spółka nie mogłaby legalnie nabywać i sprowadzić z Chin towarów opatrzonych tym znakiem towarowym na obszar celny UE. Okoliczność tę potwierdził pełnomocnik skarżącej spółki w toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 21 marca 2019 r. W przeciwnym wypadku, jak zasadnie wskazały organy, spółka C nie uiszczałby opłat licencyjnych za towary sprawdzane przez spółkę A. Porównanie faktur wystawianych przez producentów towarów podlegających licencji (na rzecz spółki A) i faktur wystawianych spółce C przez B, a dotyczących opłat licencyjnych, wskazuje wprost, że zakup towarów był uzależniony od konieczności przyszłego wniesienia opłaty licencyjnej, co było na bieżąco nadzorowane i monitorowane przez spółkę C, będącej jedynym udziałowcem skarżącej. Innymi słowy, konieczność przyszłego wniesienia opłaty licencyjnej stanowiła domniemany warunek sprzedaży. Strona skarżąca nie byłaby bowiem w stanie dokonać zakupu towarów opatrzonych logo B od sprzedającego (chińskiego producenta w przypadku niezapłacenia posiadaczowi licencji honorariów autorskich przez C.

Mając na uwadze powyższe zapatrywania wskazać należy, że wbrew stanowisku strony skarżącej zaskarżona decyzja nie narusza art. 136 ust. 4 RW.

Z oczywistych względów w sprawie zastosowanie winien mieć art. 136 ust. 4 lit. c RW, w świetle którego opłaty licencyjne uznaje się za płatności stanowiące warunek sprzedaży przywożonych towarów jeżeli towary nie mogą być sprzedane kupującemu ani zakupione przez kupującego bez płatności opłat licencyjnych na rzecz licencjodawcy.

W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły, że opłaty licencyjne uiszczane przez spółkę C na rzecz Spółki B stanowiły płatności stanowiące warunek sprzedaży przywożonych towarów. Zgodnie z art. 136 ust. 4 lit. c RM jednym z samoistnych warunków dla uznania opłat licencyjnych za opłaty, o których mowa w art. 71 ust. 1 lit. c UKC jest bowiem ustalenie, że "towary nie mogą być sprzedane kupującemu, ani zakupione przez kupującego bez płatności tych opłat licencyjnych na rzecz licencjodawcy". Warunek ten został w przedmiotowej sprawie spełniony, co jednoznacznie wynika z treści zawartej w dniu 14 listopada 2014 r. pomiędzy spółką B a spółką C Umowy dystrybucyjnej - licencji na znaki towarowe oraz aneksu to tej umowy z dnia 19 grudnia 2016 r., na mocy którego wprowadzono możliwość udzielenia przez licencjobiorcę spółce A sublicencji na stosowanie znaków towarowych licencjodawcy na upoważnionych towarach. Upoważnienia takiego, stanowiącego sublicencję, spółka C udzieliła skarżącej spółce w dniu 20 grudnia 2016 r. Z treści ww. dokumentów wynika, że zarówno licencjobiorca, jak i sublicencjonobiorca nie mogli zlecić produkcji, a następnie dokonać zakupu towarów sygnowanych znakami towarowymi B bez uiszczenia opłaty licencyjnej z tych znaków towarowych. Warunek ten wynika z nałożonych na licencjobiorcę obowiązków: dokonywania kwartalnych zestawień kwot, na jakie producenci (będący osobami trzecimi) wystawili faktury sprzedaży towarów ze znakiem B wraz z opłatami licencyjnymi, umożliwienia przedstawicielom licencjodawcy kontrolowania ksiąg i dokumentacji licencjobiorcy dla potwierdzenia poprawności rozliczeń z licencjodawcą, zapewnienia, aby produkty spełniały ustalone przez spółkę B normy jakości, zapewnienia by wszelkie normy, w tym etyczne, określone przez B w związku z wytwarzaniem i dystrybucją upoważnionych produktów były spełnione przez licencjobiorcę i jego producentów, umożliwienia B lub jego przedstawicielowi przeprowadzenia kontroli działalności zarówno licencjobiorcy, jak i jego producentów, udostępnienia na żądanie B projektów upoważnionych towarów i materiałów drukowanych przed ich zastosowaniem do zatwierdzenia, a także korzystania przez licencjobiorcę za znaków towarowych wyłącznie na lub w związku z projektami i drukowanymi materiałami zatwierdzonymi przez B.

Wobec powyższego, zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 136 ust. 4 RW w zw. z art. 71 ust. 1 lit. c UKC jest nieuprawniony, ponieważ opłaty licencyjne uiszczone na rzecz B niewątpliwie są płatnościami stanowiącymi warunek sprzedaży sprowadzonych towarów. Należy w tym miejscu wskazać, że według art. 136 ust. 1 RW honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dotyczą przywożonych towarów, gdy - w szczególności - prawa przenoszone na podstawie umowy licencyjnej są odzwierciedlone w tych towarach. Metoda obliczania kwoty ww. płatności nie ma decydującego znaczenia w tej kwestii. Zgodnie z art. 136 ust. 2 RW jeżeli sposób obliczenia kwoty honorariów, tantiem lub opłat licencyjnych uwzględnia cenę przywożonego towaru, to przyjmuje się, o ile nie zaprzeczają temu dowody, że płatność tych honorariów, tantiem lub opłat licencyjnych dotyczy towarów, dla których ma być ustalona wartość celna. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki doliczenia do wartości celnej opłat licencyjnych wynikające z cyt. przepisów prawa, a mianowicie opłaty nie zostały ujęte w wartości celnej sprowadzonych towarów, opłaty te odnoszą się do sprowadzonych towarów (prawa przenoszone na postawie umowy licencyjnej zostały odzwierciedlone w tych towarach w postaci znaków B) i sposób ich obliczania uwzględnia cenę przywożonych towarów (opłaty licencyjne zostały naliczone w kwotach stanowiących 10 lub 7% wartości z faktur importowych.

Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni art. 127 ust. 1 RW, który określa dla celów rozdziału dotyczącego wartości celnej towarów tego rozporządzenia, kiedy dwie osoby uznaje się za powiązane wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przyznał rację stronie skarżącej, że badanie powiazania pomiędzy licencjobiorcą a stroną skarżącą, jako importerem towarów, przez pryzmat art. 127 ust. 1 RW nie było prawidłowe. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość dokonanego przez organy rozstrzygnięcia i w żadnym wypadku nie oznacza, jak tego chce strona skarżąca, że istniejące pomiędzy nią a głównym licencjobiorcą powiązania gospodarcze nie mają w ogóle żadnego znaczenia w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 127 ust. 1 lit. e w zw. z art. 127 ust. 3 RW uznaje się, że osoby, w tym ujęciu osoby prawne, są powiązane jeżeli jedna z tych osób bezpośrednio kontroluje drugą, to jest gdy pierwsza z nich jest w stanie sprawować prawną lub faktyczną kontrolę nad czynnościami drugiej osoby. Z przytoczonych wyżej zapisów umowy dystrybucyjnej wynika, że w przedmiotowej sprawie prawa licencjodawcy do podejmowania działań wynikających bezpośrednio z przedstawionych postanowień umowy dystrybucyjnej wykraczały znacząco poza kontrole przeprowadzane przez licencjodawcę jedynie co do jakości towarów. Połączenie przedstawionych warunków umowy dystrybucyjnej pozwala na stwierdzenie, że licencjodawca sprawuje przynajmniej pośrednią kontrolę zarówno nad producentami jak i licencjobiorcą (i sublicencjonobiorcą).

Podsumowując powyższe rozważania Sąd uznał, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy mieści się w pojęciu pośredniego opłacania opłat licencyjnych, o których mowa w art. 71 ust. 1 lit. c UKC, które traktowane są na równi z opłatami dokonywanymi bezpośrednio przez importera. Istniejące pomiędzy A a C powiązania nie mogą być zatem traktowane - jak domaga się tego skarżąca - jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Uprawnione jest w ocenie Sądu twierdzenie, że skarżącą spółkę jako podmiot zależny od spółki C, łączyły stosunki gospodarcze ze spółką B. Prezentowana przez stronę skarżącą odmienna interpretacja art. 71 ust. 1 lit. c UKC jest sprzeczna zarówno z jego literalnym brzmieniem jak i celem. Gdyby prawodawca wspólnotowy chciał, aby do wartości celnej towaru były wliczane wyłącznie te opłaty, które zostały bezpośrednio opłacone przez importera, wyraźnie by to zaznaczył. W analizowanym przepisie wskazano natomiast również na możliwość pośredniego regulowania tych opłat, co w oczywisty sposób wyklucza możliwość nadużyć i sztucznego tworzenia nowych i całkowicie zależnych od licencjobiorcy podmiotów handlowych wyłącznie w celu obejścia przepisów dotyczących wartości celnej towarów pochodzących z importu.

Sąd podziela tym samym stanowisko organów celnych, że takie ukształtowanie umów przez spółki należące do jednej grupy kapitałowej miało na celu pominięcie w wartości celnej towaru wartości opłat licencyjnych, a tym samym nieuprawnione obniżenie należności celnych związanych z importem produkowanych w Azji w oparciu o licencję towarów marki B. Opłacanie faktur za udzielenie licencji było warunkiem koniecznym wywiązania się z warunków umowy licencyjnej. Skoro zaś opłaty licencyjne pozostały w ścisłym związku z określonymi partiami zamawianych i importowanych przez skarżącą towarów brak było podstaw do wykazywania wartości celnej towaru bez ich uwzględnienia i ograniczenia jej tylko do zapłaconej ceny zakupu.

Mając na uwadze powyższe zapatrywania mające za przedmiot analizę zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 136 ust. 4 RW w zw. z art. 71 ust. 1 lit. c UKC Sąd uznał za zbędne odnoszenie się do zarzutu skargi dotyczącego błędnej wykładni art. 127 ust. 1 RW, który dla celów rozdziału dotyczącego wartości celnej towarów zawartego w rozporządzeniu wykonawczym do UKC określa kiedy dwie osoby uznaje się za powiązane.

Z kolei za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 73 ust. 1 - Prawo celne. Organy orzekające w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy sprawy, w tym umowę z dnia 14 listopada 2014 r., zawartą pomiędzy C. Sp. z o.o. a B, aneks do umowy oraz upoważnienie z dnia 20 grudnia 2016 r.

Z powyższych względów w odniesieniu do deklaracji celnej o wskazanym w zaskarżonej decyzji numerze zasadnie skorygowano wartość celną towaru i w konsekwencji obciążono importera wyższym wymiarem cła.

Stwierdzając zatem, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.