Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3025640

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 28 kwietnia 2020 r.
I SA/Gd 275/20
Wyjaśnienie w intrepretacji podatkowej pojęcia waluty wirtualnej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik.

Sędziowie: WSA Marek Kraus, NSA Alicja Stępień (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi "A" Spółki k. - a. w S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 grudnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowa wszczęcia postępowania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 31 lipca 2019 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa m.in. w zakresie ustalenia, czy token L. powinien być traktowany jako waluta wirtualna dla potrzeb ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca "A" Spółka komandytowo-akcyjna z s. w S. zamierza zebrać środki na finansowanie swojej działalności poprzez przeprowadzenie crowdfundingu kryptowalutowego w formie tzw. ICO. Spółka wyemituje w ramach ICO token użytkowy pod roboczą nazwą L. (dalej: "Token X"), wydawany osobom i podmiotom ją wspierającym. Wsparcie dla projektu Spółki może przybrać postać zarówno zbiórki kryptowaluty, jak i walut tradycyjnych (tzw. FIAT). Spółka będzie zbierać środki na rozwój własnego systemu informatycznego dedykowanego dla udzielania porad prawnych online. W crowdfundingu mogą wziąć udział zarówno osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej oraz inne podmioty (spółki osobowe, kapitałowe) z siedzibą w Polsce lub poza Polską, w tym poza Unią Europejską. W crowdfundingu mogą więc wziąć udział zarówno osoby posiadające status podatnika VAT czynnego, jak i podmioty nieposiadającego takiego statusu. Z racji tego, że platforma docelowo będzie oferować usługi (porady) i towary (książki, etc.) dla osób w różnych krajach Unii Europejskiej, Spółka postanowiła zbudować system rozliczeń oparty o token rozliczeniowy zbudowany w ramach technologii blockchain. Pozwoli to na ustandaryzowanie modelu rozliczeń we wszystkich krajach Unii Europejskiej oraz zabezpieczy Spółkę i użytkowników systemu przed różnicami kursowymi. Z uwagi na ograniczenia regulacyjne, Spółka zakłada, że w krajach innych niż Polska planowana przez nią działalność będzie świadczona przez podmioty z nią powiązane osobowe lub kapitałowo. Przyszły system Spółki (dalej: "System"), będzie łączyć użytkowników i prawników oraz pośredniczyć w świadczeniu usług, które rozliczane będą za pomocą technologii blockchain - Tokenów X. Przy czym właścicielem Systemu jest i będzie Spółka. W przypadku świadczenia usług poza granicami Polski, System będzie licencjonowany podmiotom zagranicznym (powiązanym ze Spółką). System w fazie wstępnej będzie implementowany w Europie w ramach już istniejącej sieci zawierającej około 150.000 użytkowników oraz około 100 prawników. System będzie więc działać niezwłocznie po jego uruchomieniu. System w krajach unijnych połączy grupy kancelarii prawnych działających w Systemie wraz z użytkownikami. System będzie posiadać dwa rodzaje użytkowników. Użytkownicy standardowi, którzy będą dokonywać płatności Tokenem X za usługi prawne (lub towary) oraz użytkowników-prawników świadczący usługi prawne w zamian za Token X. Proces świadczenia usług prawniczych przebiegać będzie następująco: użytkownik Systemu, może wybrać usługę spośród 4 głównych usług:

porady prawnej, przygotowania dokumentu, reprezentacji przez wybranego prawnika w postępowaniu sądowym lub administracyjnym, usługi zakupu publikacji książkowych np. kodeksów, komentarzy, zbiorów pism, etc., ewentualnie zakupu innych gadżetów.

W przypadku wyboru usługi porady prawnej lub przygotowania dokumentu, System przydzieli odpowiednio wyspecjalizowanym prawnikom z danego kraju przygotowanie opinii prawnej lub dokumentu. System będzie dokonywać procedury przydzielenia wyłącznie w stosunku do zalogowanych do Systemu prawników. Prace będą wykonywane i sprawdzane przez kilku prawników. System rozliczy usługę z użytkownikiem m.in. za pomocą Tokenów X. Tokeny X będą mogły być także wymieniane na np. publikacje książkowe lub inne produkty. System rozliczy usługę świadczoną przez prawnika z prawnikiem m.in. za pomocą Tokenów X lub za pomocą waluty tradycyjnej (fiat) - według wyboru prawnika. Spółka zakłada, że Tokeny X wyemitowane w ramach ICO:

będą mogły być sprzedawane na zewnętrznych giełdach kryptowalutowych niezależnych od Spółki (zarówno na giełdach zdecentralizowanych, jak i scentralizowanych), z tym, że Spółka nie będzie podejmować działań zmierzających do tzw. udostępniania jej tokenów na giełdach (tzw. listowania), wiąże się to bowiem ze znacznymi opłatami, możliwe jest jednak dodanie jej tokenu na giełdzie zdecentralizowanej przez użytkowników, Spółka nie wyklucza, że także inni przedsiębiorcy - nie będący powiązani ze Spółką i nie będący zarejestrowani na platformie, będą akceptować płatności w formie tokenów, z tokenem X nie będą się wiązać żadne uprawnienia korporacyjne w Spółce, ani nie będą przyznane prawa do zysku, środki zebrane w ramach procesu ICO będą przeznaczone wyłącznie na rozwój Systemu i rozliczenia pomiędzy Spółką a prawnikami (także z innych krajów) lub rozliczenia pomiędzy Spółką a jej podmiotami powiązanymi (analogicznie jak ma to miejsce pomiędzy wystawcą bonu a jego akceptantem),

Spółka nie wyklucza, że posiadaczom tokenu mogą w przyszłości zostać dodane także dodatkowe uprawnienia, takie jak korzystanie z darmowych webinarów, newsletterów czy szkoleń lub rabatów lub inne.

Spółka nie będzie zobowiązana do wykupu wyemitowanych tokenów w inny sposób niż przyjęcie ich jako zapłatę za świadczone usługi lub towar lub rozliczenie ze spółkami zagranicznymi będącymi operatorami platformy za granicą. Spółka nie wyklucza, że proces sprzedaży tokenów nie będzie prowadzony bezpośrednio przez nią samą a za pośrednictwem giełdy krypto walutowej, która zajmie się sprzedażą tokenów w jej imieniu (tzw. proces IEO -initial exchange offering). Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług Spółka prowadzi pełną księgowość. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym. Spółka nie jest w stanie podać pozostałych stron transakcji - spółka nie wie kto weźmie udział w crowdfundingu oraz nie wie jakie dokładnie podmioty będą brały udział w oferowaniu ww. usług za granicą (nie zostały powołane do życia spółki zależne/powiązane).

W związku z powyższym opisem zadano pytanie oznaczone we wniosku Nr 1, czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym token X powinien być traktowany jako waluta wirtualna dla potrzeb ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, token L. stanowi walutę wirtualną w świetle art. 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 865 z późn. zm., dalej: "u.p.d.o.p.") w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1115, dalej: "u.p.p.p.f.t.").

Zgodnie z ww. przepisem przez walutę wirtualną należy rozumieć cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest:

prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej, międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące, pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, wekslem lub czekiem, jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

Token L. spełnia ww. przesłanki:

jest cyfrowym odwzorowaniem wartości, nie jest prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej, nie jest międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące, nie jest pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, nie jest instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, nie jest wekslem lub czekiem, jest wymienialny w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze, jest akceptowany jako środek wymiany,

i) może być elektronicznie przechowywany lub przeniesiony,

j) może być przedmiotem handlu elektronicznego.

Zdaniem Wnioskodawcy, token L. spełnia wszystkie warunki konieczne do uznania go za walutę wirtualną w rozumieniu ww. przepisów.

Po analizie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 24 września 2019 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, w części dotyczącej zagadnienia oznaczonego we wniosku Nr 1.

W postanowieniu tym organ I instancji stwierdził m.in., że sposób sformułowania treści pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 oraz odpowiadającego mu własnego stanowiska Wnioskodawcy w sprawie oznacza, że wątpliwość podatnika budzi nie tyle zagadnienie sensu strico związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz ustalenia, czy Token L. można uznać za walutę wirtualną na gruncie przepisów ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1115), które to przepisy niebędące przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 2 Ordynacji podatkowej nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Dlatego też interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dla Wnioskodawcy w zakresie uregulowanym przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz byłaby oceną czy token L. stanowi walutę wirtualną na gruncie ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, do czego organ interpretacyjny nie jest uprawniony.

Na postanowienie powyższe pismem z 15 października 2019 r. Spółka złożyła w wymaganym przepisami prawa terminie - zażalenie.

Postanowieniem z 17 grudnia 2019 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z 24 września 2019 r.

Z treści uzasadnienia wynika, że podzielił pogląd co do niemożności rozstrzygnięcia problemu w świetle przepisów o postępowaniu interpretacyjnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gdańsku zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm., dalej: "O.p.") polegające na jego błędnym zastosowania i utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia 24 września 2019 r. podczas gdy przedmiotowe postanowienie z uwagi na podniesione wady prawne powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego; art. 14b § 1 O.p. poprzez uznanie za uzasadnione niewypełnienie przez Organ I instancji ustawowego obowiązku wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i uchylanie się od spełnienia tegoż obowiązku wbrew przedstawieniu we wniosku o interpretację zagadnienia, które stanowi sprawę podatkową i odnosi się do interpretacji przepisów prawa podatkowego; art. 14b § 1 O.p., poprzez uznanie, że zagadnienie dotyczące zasadności kwalifikacji tokena L. jako waluty wirtualnej na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie może być przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego; art. 165a § 1 w zw. z art. 14b O.p. poprzez uznanie za zasadną odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w art. 14b § 2a, § 5, § 5a oraz § 5b O.p., a jednocześnie wniosek Spółki spełniał wymogi określone w art. 14b § 1, § 2, § 3 oraz § 4 O.p.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o:

na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 17 grudnia 2019 r. w całości;

na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenie poprzedzającego go postanowienia z dnia 24 września 2019 r. w całości;

na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim Sąd podziela pogląd organu, że Skarżąca przypisuje cechy instytucji interpretacji indywidualnej uprawnieniom Ministra właściwego do spraw finansów publicznych w zakresie wydawania interpretacji ogólnych, o których mowa w art. 14a ust. 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie tym przepisem Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności:

dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne), wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania tych przepisów (objaśnienia podatkowe) - przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Ustawodawca wprowadzając instytucję interpretacji indywidualnej miał na celu zapewnienie podatnikom równych szans przy dokonaniu przez nich prawidłowych rozliczeń w zakresie leżących na nich obciążeń podatkowych, w określonych stanach faktycznych, czy zdarzeniach przyszłych, jak również zapewnienie im ochrony prawnej w przypadku, zmiany tej interpretacji.

Odnosząc powyższe na grunt zaskarżonej sprawy, stwierdzić należy, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że przepisy ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, są przepisami podlegającymi interpretacji przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, a więc w istocie przepisami stanowiącymi o przymusowym świadczeniu pieniężnym na rzecz właściwych organów podatkowych, prowadzącymi do zapłacenia przez podatnika określonego podatku, które to cele legły u podstaw wprowadzenia tej instytucji.

Wykładnia systemowa art. 14b Ordynacji podatkowej wskazuje, że dotyczy on wyłącznie takich stanów faktycznych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej. Wniosek taki wynika wprost z art. 14p Ordynacji podatkowej, który stanowi, że przepisy rozdziału la Ordynacji stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52 § 1.

Z powyższych względów indywidualną sprawą zainteresowanego, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, nie jest każde zagadnienie, które w jakiś sposób dotyczy wnioskodawcy lub z jakichś względów go interesuje. Jak prawidłowo wskazano w kwestionowanym postanowieniu, wydanie interpretacji indywidualnej musi być bowiem uzasadnione określoną normą materialnego prawa podatkowego dotyczącą wnioskodawcy, a interpretowane przepisy muszą wynikać z ustawy podatkowej, lub być przepisami prawa podatkowego (art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej) i co również istotne, dotyczyć obowiązków podatkowych podmiotu.

Tak więc, oceniając, czy konkretny wniosek dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego i może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu w ramach procedury uregulowanej w przepisach Ordynacji podatkowej, należy mieć na względzie charakter omawianej instytucji.

Z powyższego wynika, że aby możliwe było wydanie interpretacji indywidualnej przedmiot wniosku musi być możliwy do zinterpretowania w ramach postępowania określonego w Dziale II rozdział la Ordynacji podatkowej, tj. spełniać ogólne warunki do wydania takiej interpretacji.

Jeżeli natomiast w wyniku analizy treści wniosku organ uzna, że sprawa nie podlega rozpatrzeniu w trybie i na zasadach wynikających z ww. przepisów, podejmuje w sprawie rozstrzygnięcie inne niż wydanie interpretacji indywidualnej. Jak wynika bowiem z treści art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ma zastosowanie do postępowań o wydanie interpretacji z mocy art. 14h Ordynacji podatkowej Stosownie do art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez przepisy prawa podatkowego użyte w art. 14b § 10 Ordynacji podatkowej rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

W myśl natomiast art. 3 pkt 1 ww. ustawy, przez ustawy podatkowe rozumieć należy ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Tym samym, aby przedmiotem interpretacji indywidualnej był określony stan faktyczny zdarzenie przyszłe, to musi on dotyczyć przepisów prawa podatkowego, zgodnie z definicją wskazaną w Ordynacji podatkowej.

Zatem, w postępowaniu interpretacyjnym rola organu podatkowego sprowadza się do wydania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, podanych przez Stronę. Wobec powyższego faktu, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej winien dotyczyć przepisów prawa podatkowego, mających zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym. Musi przy tym dotyczyć przepisów prawa materialnego, a nie samych definicji pojęć podatkowych. Jedynie bowiem w sytuacji, gdy określona definicja jest związana z powstaniem obowiązku podatkowego, to rolą organu jest udzielenie stosownej odpowiedzi. Warunek ten nie został spełniony w sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia, albowiem formułując treść pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 i odpowiadającego mu własnego stanowiska w sprawie, Skarżąca wyraziła chęć uzyskania potwierdzenia, czy prawidłowe jest jej stanowisko, że token L. powinien być traktowany jako waluta wirtualna, bez jednoczesnego odniesienia tej definicji do kwestii związanych obowiązków podatkowych Spółki.

Wskazać również należy, że przy definiowaniu pojęcia przepisów prawa podatkowego, zawartego w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, należy brać pod uwagę funkcję, jaką pełnić ma instytucja interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Wskazać należy, że znaczenie prawne indywidualnych interpretacji prawa podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej. To z kolei oznacza, że indywidualna interpretacja prawa podatkowego posiada znaczenie prawne dla jej wnioskodawcy - adresata, które sprowadza się do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nią ochrony prawnej, unormowanej w art. 14k-14n. Zgodnie z art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Tak więc przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej związanej z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej, odnosi się wyłącznie do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Prowadzi to do wniosku, że zakres przedmiotowy omawianej instytucji obejmuje przepisy materialnego prawa podatkowego odnoszące się wprost do zobowiązania podatkowego.

Interpretacja indywidualna nie stanowi więc abstrakcyjnego wyjaśnienia jakichkolwiek przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej, zgodnie z przepisami materialnego prawa podatkowego, stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, który jest przedstawiany przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, są więc możliwe tylko wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego.

Odnosząc powyższe na grunt zaskarżonej sprawy, wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 865 z późn. zm., dalej: "ustawa o OT"), nie definiują pojęcia waluty wirtualnej, pojęcie to jest regulowane przez przepisy ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1115), które to przepisy nie są przepisami prawa podatkowego w rozumieniu ww. art. 3 ust. 2 Ordynacji podatkowej i nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Co prawda art. 4a ust. 1 pkt 22a ustawy o CIT, o którego interpretację Spółka wnosiła, w zakresie definiowania pojęcia waluty wirtualnej odsyła do ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, która definiuje to pojęcie w art. 2 ust. 2 pkt 26, to nie oznacza to jednakże, że wyjaśniając kwestię definicji zawartą w ustawie podatkowej organ obowiązany jest do definiowania pojęć wynikających z ustaw niepodatkowych, które nie mają jednocześnie "przełożenia" na treść obowiązków podatkowych podmiotu. Sposób sformułowania treści pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 oraz odpowiadającego mu własnego stanowiska Wnioskodawcy w sprawie oznaczał, że wątpliwość podatnika budzi zagadnienie niepodatkowe, tj. nie związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz ustalenia czy token L. można uznać za walutę wirtualną na gruncie przepisów ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, które to przepisy niebędące przepisami prawa podatkowego w rozumieniu ww. art. 3 ust. 2 Ordynacji podatkowej nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Nie stanowią przy tym samodzielnej podstawy prawnej dla dokonania oceny prezentowanego we wniosku stanowiska.

Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu przedstawiona w pytaniu Nr 1 kwestia nie jest zagadnieniem, które może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, której podstawowym celem jest przede wszystkim wyjaśnienie sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy, dlatego też interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dla spółki w zakresie ustawy o CIT, lecz byłaby oceną czy token L. spełnia definicję uznania za walutę wirtualną w myśl przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, do czego organy interpretacyjne obu instancji nie są uprawnione.

Podsumowując, skoro złożony wniosek, w zakresie objętym pytaniem Nr 1 dotyczył interpretacji innych niż przepisy prawa podatkowego aktów prawnych, tj. przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, to wbrew zarzutom Strony, brak jest możliwości rozstrzygnięcia powyższych kwestii przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Tym samym skierowane przeciw zaskarżonemu postanowieniu zarzuty naruszenia art. 14b § 1, art. 165a § 1 w zw. z art. 14b oraz art. 233 Ordynacji podatkowej Sąd uznał za bezpodstawne.

Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.