I SA/Gd 1759/00 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2004 r. I SA/Gd 1759/00

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Szumacher (spr.).

Sędziowie NSA: Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Małgorzata Gorzeń.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. M. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 6 lipca 2000 r. nr (...) w przedmiocie zwolnienia od cła oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Agencja Celna "D" działając w imieniu i na rzecz firmy "A" - D. M. zgłosiła na formularzu j.d.a. SAD nr (...) z dnia 20 grudnia 1999 r. sprowadzony z zagranicy towar w postaci 194 szt. wzorów naczyń szklanych stołowych (w różnych rodzajach i asortymentach po kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt sztuk naczyń) do procedury dopuszczenia do obrotu, wnosząc jednocześnie o zwolnienie tego towaru od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 14 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U.Nr 23, poz. 117 z późn. zm.).

Po weryfikacji zgłoszenia celnego Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia 6 stycznia 2000 r. uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe oraz przyjmując dane z rewizji celnej dotyczące ilości towaru określił kwotę wynikającą z długu celnego.

Spośród czterech przesłanek warunkujących zwolnienie od cła towaru organ I instancji uznał, że nie spełnione zostały dwie, a mianowicie sprowadzona ilość towaru wykraczała poza pojęcie "niewielkiej ilości" oraz przedmiotowe wyroby szklane posiadały wartość użytkową i nie były pozbawione wartości handlowej. Te okoliczności przesądziły, że nie można było względem tych towarów zastosować operacji uprzywilejowanych wymienionych w art. 190 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego.

Na skutek odwołania od tej decyzji, w którym zarzucono naruszenie powołanego przepisu poprzez jego błędną wykładnię, a także sprzeczność dokonanych ustaleń z materiałem zebranym w sprawie oraz wyjaśniono, że sprowadzone towary nie posiadały wartości handlowej, zaś ich ilość była nieznaczna w stosunku do ilości importowanych przez stronę tego typu towarów w ciągu miesiąca, Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 6 lipca 2000 r. nr DPC-I-411-40/00/719 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stwierdzeniem organu I instancji, że towary sprowadzone zostały w ilościach wykraczających poza pojęcie "niewielkiej ilości". Oprócz bowiem samych rodzajów mimo, że nie zostały w taki sposób zgłoszone, także każdy wzór towarów należało traktować jako odrębną grupę towarów.

Organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko organu I instancji, że przedmiotowy towar posiadał wartość handlową. Organ ten odwołał się do rewizji celne, w wyniku której ustalono, że wszystkie sprowadzone towary były oklejone z zewnętrznej strony papierowymi naklejkami z wpisanym 5-cyfrowym numerem katalogowym lub numerem wzoru projektu, nie posiadały trwałych oznakowań firmowych producenta lub eksportera oraz innych cech nadających towarom (wyrobom) walory reklamowe.

Zdaniem organu odwoławczego użyte w art. 190 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego określenie może dotyczyć tylko takich wzorów, modeli, próbek i materiałów służących do reklamy lub akwizycji, które obiektywnie nie przedstawiają wartości handlowej, tj. gdy nie nadają się do sprzedaży, bowiem ich sprzedaż w normalnych warunkach obrotu nie jest możliwa z uwagi na pozbawienie ich wartości użytkowej np. przez ostemplowanie, rozdarcie, dziurkowanie itp.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że sprowadzone towary w postaci wzorów naczyń szklanych stołowych były towarami, których cechy wskazywały, iż mogły być sprzedane w normalnych warunkach obrotu handlowego. Dlatego też nie można było uznać, że towary te zostały pozbawione wartości handlowej.

W skardze z dnia 8 sierpnia 2000 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. M. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem, zaś zawarte w jej uzasadnieniu twierdzenia były dowolne i nie znajdowały potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale. Nietrafna w szczególności była argumentacja, że skoro próbki nie zostały pozbawione wartości użytkowej, to posiadają wartość handlową i jako takie nie mogły korzystać ze zwolnienia od cła. Nie wszystkie rzeczy można pozbawić wartości użytkowej zachowując jednocześnie ich walory jako próbki lub wzory. Pozbawienie wartości użytkowej wyrobów ze szkła przed nadtłuczenie byłoby równoznaczne ze zniszczeniem tych wyrobów.

Skarżący podał, że przedmiotowe próbki sprowadzone zostały do rozdania klientom (np. browarom) i nie były zwracane. Klienci natomiast zużywali próbki do oceny czy biorąc pod uwagę ich trwałość, odporność na stłuczenia, grubość szkła, kształt, wielkość, możliwość naniesienia znaków firmowych, reklamowych itp. zechcą złożyć zamówienia na właściwy towar.

Podniesiono zarzut nieprawidłowego obliczenia długu celnego, gdyż wartość próbek powiększono o koszt transportu, który kilkakrotnie przekraczał wartość próbek i opłacony został przez nadawcę za pośrednictwem "D".

W odpowiedzi na skargę z dnia 27 września 2000 r. wnoszono o jej oddalenie.

W dodatkowym piśmie procesowym zwrócono uwagę, że po sprowadzeniu takich samych próbek w jednym przypadku Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, w drugim zaś - uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie zdołał wykazać, iż zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób zezwalający na jej wzruszenie.

Zestawienie przepisu art. 14 ust. 1 pkt 16 Prawa celnego (ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. - Dz. U.Nr 75, poz. 445 z późn. zm.) z przepisem art. 190 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego pozwala na stwierdzenie, że poza zwrotem użytym w przepisie Kodeksu celnego "przywożone w niewielkich ilościach" porównywanie przepisy nie różnią się między sobą treścią i zakresem. Ponadto skoro w skardze skarżący określił sprowadzone towary jako próbki, to uznać należy, iż w sprawie niniejszej zastosowanie znajdują te rozważania, które poczynione zostały w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt I SA/Gd 531/00. Skład orzekający w sprawie niniejszej podzielił pogląd wyrażony we wspomnianym wyroku, a mianowicie, że zwrot "próbka" w rozumieniu artykułu II Konwencji międzynarodowej dla ułatwienia importu próbek handlowych i materiału reklamowego, podpisanej w Genewie dnia 7 listopada 1952 r. (Dz. U. z 1960 r. Nr 38, poz. 221) nie został powiązany z badaniami nad możliwościami wykorzystania sprowadzonego towaru, lecz z "reprezentacją" towarów, które mają być sprowadzone na podstawie próbek. Wykorzystanie sprowadzonych próbek do testów i badań nie ma znaczenia dla zwolnienia od cła. Zwolnienie takie nie przysługuje towarom służącym do przeprowadzania prób technologicznych, lecz towarom, które służą do porównania dostarczonego towaru jako próbki "reprezentującej" ten towar (przykładowo, gdy na podstawie sprowadzonych próbek ma zostać zawarta albo zrealizowana umowa zobowiązująca eksportera do dostarczenia towaru zgodnego z próbką). Użycie w artykule II Konwencji słów "jedynie" i "towary reprezentowane" wskazywało na wyłączny cel, któremu miała służyć próbka: "jedynie dla ubiegania się o zamówienia na towary przez nie reprezentowane z zamiarem ich importowania". Próbkami w rozumieniu art. II Konwencji nie są zatem materiały służące do prób i testów technologicznych, czy też do sprawdzenia przydatności towaru dla importera albo innego ostatecznego odbiorcy.

Nadając wobec tego zwrotowi "próbka" użytemu w art. 100 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego powyższe znaczenie i przenosząc ów stan prawny na stan przedstawiony przez skarżącego w skardze stwierdzić należy, iż sprowadzone przez skarżącego towary nie mogły otrzymać przymiotu próbka (wzór). Przesądzała o tym podana okoliczność, że owe towary służyły (zużywane były przez klientów) do oceny trwałości, odporności na stłuczenie, możliwości naniesienia znaków firmowych itd. Zatem w tej postaci, w jakiej poddane zostały odprawie celnej nie mogły towary te stanowić podstawy do zawarcia umowy czy złożenia zamówienia, a tym samym należało odmówić im cech próbki, zaś podzielić stanowisko organów celnych, że towary te miały wartość handlową. Dodatkowo dodać należy, iż jeżeli próbki te miały spełniać również walory reklamowe, to zgodnie z dotychczasowymi poglądami znaki reklamowe lub firmowe powinny znajdować się już na sprowadzonych z zagranicy próbkach.

Na marginesie można dodać, iż w przypadku szkła bezrozumnym byłoby jego nadtłuczenie, albowiem są inne sposoby by wyrobom takim nadać określenie próbka poprzez wytłoczenie lub nadlanie płynnym szkłem albo wyszlifowanie.

W deklaracji wartości celnej podano kwotę 2.562 zł obejmującą wartość towaru i wartość kosztów transportu i wartość ta łącznie ujęta została w poz. 46, 47 dokumentu SAD, stanowiącego podstawę do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Okoliczność ta nie została zakwestionowana w odwołaniu. Zatem podnoszenie zarzutu nieprawidłowego obliczenia długu celnego uznać należy za spóźniony i nie podlegający weryfikacji.

Odwołanie się do dwóch decyzji Prezesa GUC wydanych w takiej samej sprawie uznać należy za nietrafne, gdyż - co powinno być wiadome skarżącemu - oprócz decyzji zaskarżonej, druga decyzja była decyzją kasacyjną, a zatem nie rozstrzygającą sprawy. Nie może być zatem mowy o odmiennych rozstrzygnięciach w takiej samej sprawie, co zdaje się wynikać z dodatkowego pisma procesowego.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznając skargę za bezzasadną na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.

IF

Sygn. akt II SA/Gd 1727/99

UZASADNIENIE

W dniu 30 sierpnia 1999 r. Helena Lidzbarska, Władysław Lidzbarski, Łucja Damps, Franciszek Matuszak, Danuta Młodzińska, Maria Szornak, Jolanta Moszczyńska, Władysław Moszczyński, Edward Moszczyński, Marlena Moszczyńska i Leszek Moszczyński wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku skargę na opisane powyżej postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2002 r., Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z treścią zacytowanego powyżej przepisu niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), która w art. 130 § 1 stanowi, że Sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3 ustawy, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Przepis art. 125 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi zaś, iż sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu. Przepis art. 177 § 1 pkt 6 k.p.a., przyjęty za podstawę postanowienia z dnia 24 kwietnia 2002 r. o zawieszeniu postępowania w niniejszej sprawie, zawiera podstawę zawieszenia postępowania odpowiadającą podstawie zawartej w art. 125 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony przed upływem trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu, to jest do dnia 24 kwietnia 2005 r., z tej też przyczyny - Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 130 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Sygn. akt II SA/Gd 1727/99

Zarządzenie

1) Odnotować w rep. II SA/Gd.

2) Zakreślić w wykazie spraw zawieszonych.

3) Odpisy postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej doręczyć:

a)

skarżącym: Jolancie Moszczyńskiej, Władysławowi Moszczyńskiemu, Edwardowi Moszczyńskiemu, Marlenie Moszczyńskiej, Leszkowi Moszczyńskiemu, Łucji Damps, Helenie Lidzbarskiej, Władysławowi Lidzbarskiemu, Franciszkowi Matuszakowi, Danucie Młodzińskiej i Marii Szornak (adresy jak na k. 8 akt);

b)

uczestnikom postępowania: Piotrowi Rykaczewskiemu, Gminie Miasta Gdyni, ATEM Polska Sp. z o.o. w Gdyni, Pawłowi Dawidowskiemu, Janowi Dawidowskiemu, Teresie Kamińskiej, Wiktorowi Damps (adresy jak w rozdzielniku postanowienia organu II instancji) oraz Netia Telekom Telemedia S.A. w Warszawie - na adres jak w rozdzielniku postanowienia organu I instancji;

c) Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w Gdańsku.

4) Przedłożyć akta z wpływem lub za 45 dni.

Gdańsk, dnia 3 listopada 2009 r..