Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1790393

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 16 czerwca 2015 r.
I SA/Gd 173/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus (spr.).

Sędziowie NSA: Małgorzata Gorzeń, Elżbieta Rischka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 grudnia 2014 r. Sygn. akt (...) w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze - dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a." oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619) - dalej jako "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia M. J. - dalej jako "Skarżący" na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 19 września 2014 r., nr (...), w przedmiocie zarzutów wniesionych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z dnia 7 kwietnia 2010 r., nr (...), Prezydent Miasta nakazał właścicielom działki nr (...), położonej w G. przy ulicy (...), usunięcie porzuconych na tej działce odpadów.

Na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 12 czerwca 2014 r., nr (...), wystawionych na poszczególnych współwłaścicieli działki, Prezydent Miasta, będący w niniejszej sprawie jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wszczął wobec D. L., E. J. - Ł., K. J. - D., J. K., Skarżącego egzekucję administracyjną określonego w przywołanej decyzji obowiązku.

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r., nr (...), Prezydent Miasta orzekł o zastępczym wykonaniu określonego w decyzji obowiązku.

Pismem z dnia 1 lipca 2014 r. Skarżący wniósł zażalenie na opisane wyżej postanowienie, w którym postawił zarzut nieistnienia obowiązku. Skarżący stwierdził, że w 2010 r. dwukrotnie wywożono odpady z przedmiotowej działki. Postępowanie egzekucyjne jest w związku z tym bezprzedmiotowe. Skarżący wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, zwolnienie z kosztów upomnienia oraz kosztów egzekucyjnych.

SKO postanowieniem z dnia 9 września 2014 r., nr (...), uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że organ I instancji powinien wydać postanowienie w sprawie złożonego zarzutu oraz rozważyć zastosowanie innego środka egzekucyjnego w miejsce wykonania zastępczego.

3. Postanowieniem z dnia 19 września 2014 r., nr (...), Prezydent Miasta odmówił uwzględnienia wniesionych zarzutów.

W ocenie organu zarzut nie może być uwzględniony, albowiem Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że obowiązek faktycznie został spełniony. Tymczasem organ dysponuje dokumentacją zdjęciową, z której wynika, że na przedmiotowej działce zalega duża ilość odpadów.

4. Pismem z dnia 2 października 2014 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji. Skarżący podniósł" że w 2010 r. odpady były dwukrotnie usuwane z nieruchomości na zlecenie Gminy. W związku z tym dowody świadczące o wykonaniu obowiązku znajdują się w posiadaniu wierzyciela. Skarżący stwierdził również, że jako uczestnik postępowania nie otrzymał pisma z dnia 9 stycznia 2014 r. skierowanego do J. K.

5. SKO postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta jest zarówno wierzycielem i organem egzekucyjnym, dlatego nie zachodzi konieczność wyrażania stanowiska wierzyciela w odrębnym postanowieniu.

W niniejszej sprawie Skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku, wskazując, że obowiązek został wykonany w 2010 r. przez Gminę.

Organ stanął na stanowisku, że zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku jest zasadny w sytuacji, gdy obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albo powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub innych przyczyn, na przykład przedawnienia lub umorzenia obowiązku, albo też uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o tym obowiązku.

Organ egzekucyjny co do zasady nie bada istnienia i wymagalności obowiązku; co wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a.

W ocenie organu, w niniejszej sprawie egzekwowany obowiązek polega na usunięciu z działki nr (...) położonej w G. przy ulicy (...) nagromadzonych tam odpadów. Obowiązek ten wynika z decyzji Prezydenta Miasta, która jest wykonalna i może być egzekwowana. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji SKO uchyliło ją jedynie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, natomiast w pozostałej części decyzja została utrzymana w mocy (decyzja SKO z dnia 19 października 2010). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na tę decyzję (wyrok WSA z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. II SA/Gd 961/10). Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącego od wyroku WSA (wyrok z dnia 26 września 2013 r., sygn. II OSK 330/12).

W ocenie SKO, w tej sytuacji Prezydent Miasta miał prawo wystawić tytuł wykonawczy w stosunku do Skarżącego i skierować go do egzekucji.

W ocenie organu, w przypadku obowiązku usunięcia odpadów z nieruchomości dowodami świadczącymi o nieistnieniu obowiązku na skutek jego wykonania mógłby być protokół odbioru odpadów, fotografie obrazujące stan nieruchomości po wykonaniu obowiązku, czy też protokół z oględzin przeprowadzonych przez organ.

Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o wykonaniu obowiązku usunięcia odpadów.

W dniu wydania postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów (19 września 2014 r.) pracownik organu I instancji wykonał fotografie przedmiotowej działki, z których wynika, że odpady w dalszym ciągu się na niej znajdują.

W piśmie z dnia 10 października 2014 r., nr (...), organ I instancji wyjaśnił, że nigdy nie zlecał usunięcia odpadów z przedmiotowej nieruchomości, bowiem dbanie o czystość i porządek na nieruchomości stanowi obowiązek jej właściciela. Skarżący twierdzi natomiast, że odpady były w 2010 r. dwukrotnie usuwane przez Gminę. Nie okazał jednak na tę okoliczność żadnych dowodów, chociażby w postaci fotografii uprzątniętej działki. W tej sytuacji argument Skarżącego o wykonaniu obowiązku nie może zostać uwzględniony.

W postępowaniu dotyczącym zażalenia właścicieli przedmiotowej działki na postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego podnoszono argument, że odpady nie są na działce gromadzone przez właścicieli działki, a przez osoby postronne, które przemieszczają się po przedmiotowej działce.

Organ wyjaśnił, że WSA w Gdańsku w powołanym wyroku wskazał, że art. 3 ust. 3 pkt 13 obowiązującej w dniu wydania decyzji przez organ I instancji ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243) wprowadza domniemanie prawne, zgodnie z którym władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Domniemanie to może być obalone w sytuacji, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za gromadzenie odpadów na nieruchomości. W sytuacji, gdy nie został ustalony wytwórca odpadów ani inna osoba, która nimi faktycznie włada, należy domniemywać, że posiadaczem odpadów jest władający nieruchomością, na której się one znajdują: Sąd wyjaśnił, że nie zostało udowodnione, by działką (...) władała Gmina Miasta. Władający nieruchomością powinni natomiast rozważyć podjęcie działań mających na celu ogrodzenie nieruchomości (wyrok z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 961/10).

Stanowisko WSA zostało potwierdzone w wyroku NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. II OSK 330/12.

Zdaniem SKO, z przywołanych orzeczeń wynika; że jedynymi podmiotami zobowiązanymi do usunięcia z przedmiotowej działki odpadów są jej właściciele. Organ I instancji prawidłowo zatem domaga się od właścicieli tej nieruchomości wykonania obowiązku polegającego na jej uprzątnięciu.

Ponieważ organ I instancji ustalił, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia odpady nie zostały z działki usunięte, a jednocześnie Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu świadczącego o tym, że obowiązek wynikający z decyzji Prezydenta Miasta, został wykonany, stwierdzić należy, że zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony.

SKO wyjaśniło również, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania postępowania egzekucyjnego. U.p.e.a nie przewiduje jednak instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego na wniosek Skarżącego. Wniosek taki skierowany do organu nadzoru może co najwyżej stanowić dla organu nadzoru informację o zaistnieniu okoliczności uzasadniających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i podstawę do podjęcia czynności nadzorczych z urzędu.

SKO po przeanalizowaniu niniejszej sprawy doszło do wniosku, że nie zachodzą w niej okoliczności uzasadniające podjęcie z urzędu czynności nadzorczych mających na celu wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Innymi słowy, w niniejszej sprawie nie zachodzą szczególnie uzasadnione przypadki, o jakich mowa w art. 23 § 6 u.p.e.a.

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zarzucił postanowieniu SKO z dnia 16 grudnia 2014 r. rażące naruszenie prawa poprzez wydanie w tej samej sprawie sprzecznych postanowień oraz pominięcie pozostałych uczestników postępowania.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że postanowieniem z dnia 9 września 2014 r. nr (...) SKO uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując że organ I instancji powinien wydać postanowienie w sprawie złożonego zarzutu oraz rozważyć zastosowanie innego środka egzekucyjnego w miejsce wykonania zastępczego i wskazało, że postępowanie o wykonaniu zastępczym zawierać musi wskazanie przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego w związku ze zmianą przepisów u.p.e.a. z dniem 12 lipca 2014 r.

Prezydent Miasta nie uwzględnił powyższych uwag w postanowieniu z dnia 19 września 2014 r. Uczestnikom postępowania nie umożliwiono przedstawienia dowodów na wykonanie usunięcia odpadów z przedmiotowej działki oraz nie przedstawiono przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego.

Zdaniem Skarżącego, mimo niezastosowania się przez organ egzekucyjny do wytycznych, SKO w zaskarżonym obecnie postanowieniu przyjmuje bezpodstawnie, że sfotografowane w 2014 r. odpady na przedmiotowej działce zalegają od 2010 r. oraz nie dostrzega braku zastosowania zmienionego przepisu.

Ponadto, zaskarżone postanowienie nie zostało wysłane do żadnego z pozostałych uczestników postępowania

7. W odpowiedzi na skargę SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

8.1. Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji.

8.2. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.

Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu poddane zostało postanowienie SKO z dnia 16 grudnia 2014 r., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające uwzględnienia zarzutów w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

8.3. W ocenie Sądu zarzuty skargi w rozpatrywanej sprawie, mimo że nie zostało to wskazane wprost, dotyczą w swojej istocie naruszenia przez organ przepisów art. 33 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na nieistnienie obowiązku.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie, tj.:

1)

wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,

2)

odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

3)

określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ww. ustawy,

4)

błąd co do osoby zobowiązanego,

5)

niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

6)

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,

7)

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ww. ustawy,

8)

zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,

9)

prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,

10)

niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy.

Uregulowana w art. 33 i nast.u.p.e.a. instytucja zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji ma na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także weryfikację samego tytułu wykonawczego (zapisów zawartych w jego treści). Rzeczą organu egzekucyjnego jest w każdym przypadku zweryfikowanie podanych przez zobowiązanego podstaw prawnych zarzutów, tj. przypisanie okoliczności podniesionych przez zobowiązanego do odpowiednich zarzutów enumeratywnie wymienionych w powyższym przepisie.

8.4. W rozpoznawanej sprawie sformułowany przez Skarżącego zarzut dotyczy nieistnienia obowiązku, albowiem jak wskazał Skarżący obowiązek został wykonany w 2010 r. poprzez usunięcie odpadów z nieruchomości przez Gminę.

Należy zaznaczyć, że zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku jest zasadny w sytuacji, gdy obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albo powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub innych przyczyn, na przykład przedawnienia lub umorzenia obowiązku, albo też uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o tym obowiązku.

Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, innymi słowy co do zasady organ nie bada istnienia i wymagalności obowiązku.

W niniejszej sprawie egzekwowany obowiązek polega na usunięciu z działki nr (...) położonej w G. przy ulicy (...) nagromadzonych tam odpadów. Obowiązek ten wynika z decyzji Prezydenta Miasta, która jest wykonalna i może być egzekwowana.

Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem prowadzącym nie do ustalenia obowiązku, ale do jego przymusowego wykonania. Organ egzekucyjny ani wierzyciel nie przeprowadza więc, co do zasady, postępowania wyjaśniającego odnośnie tego, czy obowiązek nałożono zasadnie, czy też nie. Osoba wskazana przez wierzyciela jako zobowiązany może bronić się przed egzekucją poprzez wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. zawarto podstawy zarzutów o charakterze merytorycznym, dzięki którym zobowiązany może kwestionować istnienie albo wymagalność obowiązku. Jeżeli jednak zobowiązany powołuje się na którąś z okoliczności dotyczących nieistnienia bądź wymagalności obowiązku, powinien w związku z tym przedstawić stosowne dowody. Ciężar dowodu spoczywa bowiem w tym przypadku na zobowiązanym, nie zaś na wierzycielu, czy organie egzekucyjnym.

Na uwagę zasługuje okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2013 r., sygn. II OSK 330/12 potwierdził stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 961/10, w którym Sąd wskazał, że to władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Domniemanie to może być obalone w sytuacji, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za gromadzenie odpadów na nieruchomości. W sytuacji, gdy nie został ustalony wytwórca odpadów ani inna osoba, która nimi faktycznie włada, należy domniemywać, że posiadaczem odpadów jest władający nieruchomością, na której się one znajdują: Sąd wyjaśnił, że nie zostało udowodnione, by działką (...) władała Gmina Miasta.

Skoro przesądzone zostało, że jedynymi podmiotami zobowiązanymi do usunięcia z przedmiotowej działki odpadów są jej właściciele, to nie budzi wątpliwości Sądu, że organ I instancji zasadnie domaga się od właścicieli tej nieruchomości wykonania obowiązku polegającego na jej uprzątnięciu. Prawidłowo zatem Prezydent Miasta wystawił tytuł wykonawczy w stosunku do Skarżącego jako współwłaścicielu nieruchomości i skierował go do egzekucji.

Natomiast wniesiony zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o wykonaniu obowiązku usunięcia odpadów.

Twierdzeniu Skarżącego, że odpady były dwukrotnie usuwane przez Gminę w 2010 r. przeczy treść pisma z dnia 10 października 2014 r., nr (...), w którym organ I instancji w punkcie 6. wyjaśnił, że nigdy nie zlecał usunięcia odpadów z przedmiotowej nieruchomości, bowiem dbanie o czystość i porządek na nieruchomości stanowi obowiązek jej właściciela. Skarżący twierdzi natomiast, że odpady były w 2010 r. dwukrotnie usuwane przez Gminę. Nie okazał jednak na tę okoliczność żadnych dowodów, chociażby w postaci fotografii uprzątniętej działki, czy też stosownego protokołu odbioru odpadów, czy też protokołu z oględzin przeprowadzonych przez organ.

Natomiast z zawartej w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej wynika, że w dniu wydania postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów (19 września 2014 r.) pracownik organu I instancji wykonał fotografie przedmiotowej działki, z których wynika, że odpady w dalszym ciągu się na niej znajdują.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja zawarta w skardze, iż organ bezpodstawnie przyjął, że wskazane w materiale fotograficznym nieczystości zalegają na przedmiotowej nieruchomości od 2010 r., albowiem jak wskazano powyżej, brak jest dowodów potwierdzających usunięcie odpadów w 2010 r., a obowiązek utrzymania czystości na nieruchomości spoczywa na właścicielu nieruchomości w każdym czasie.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku zastosowania przez organ pierwszej instancji wytycznych zawartych w decyzji SKO z dnia 9 września 2014 r.; w szczególności braku przedstawienia przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 128 § 4 u.p.e.a. na postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego. Należy podkreślić, że są to odrębne środki zaskarżenia.

Przedmiotem niniejszej sprawy są zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w związku z powyższym brak jest podstaw do określenia w postanowieniu w przedmiocie złożonych zarzutów wskazania przybliżonej kwoty wykonania zastępczego, która zgodnie z art. 128 § 1a) u.p.e.a. winna być wskazana w postanowieniu w sprawie wykonania zastępczego.

W ocenie Sądu brak doręczenia innym współwłaścicielom nieruchomości zaskarżonego postanowienia wydanego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

8.5. Reasumując Sąd stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony, albowiem organ I instancji ustalił, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia odpady nie zostały z działki usunięte, a jednocześnie Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu świadczącego o tym, że obowiązek wynikający z decyzji Prezydenta Miasta, został wykonany,

8.6. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.