Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2016067

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 23 lutego 2016 r.
I SA/Gd 1607/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska.

Sędziowie: WSA Marek Kraus, NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2015 r., nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 12 stycznia 2015 r. Wójt Gminy ustalił panu W. A. podatek od nieruchomości położonej w L., oznaczonej jako działka nr (...) za 2013 r. (za okres od 1 kwietnia 2013 r. do 31 sierpnia 2013 r.) w kwocie 8.076 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 25 czerwca 2015 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazując na treść przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849) Kolegium wyjaśniło, że w okresie od 25 marca 2013 r. do 30 sierpnia 2013 r. pan W. A. był jedynym właścicielem działki oznaczonej nr (...) o pow. 2449,50 m2, położnej w L., gmina U. oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem Tr (tereny różne). W złożonej w dniu 15 kwietnia 2014 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości podatnik wskazał powierzchnię użytkową - 400 m2 - posiadanych budynków w pozycji dotyczącej budynków mieszkalnych. W piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r. wyjaśnił, że w złożonych informacjach wykazał powierzchnie docelowe (planowane w przyszłości).

Z treści aktu notarialnego z dnia 25 marca 2013 r. rep. "A" nr (...) oraz protokołu zdawczo-odbiorczego spisanego w dniu 23 kwietnia 2007 r. a także protokołu oględzin sporządzonego w dniu 20 października 2014 r. wynika, że na działce oznaczonej nr (...) w L. posadowione są cztery budynki szkoleniowe zaliczane do tzw. budynków pozostałych o łącznej pow. użytkowej 2449,50 m2, w tym: budynek o pow. 327,79 m2, budynek o pow. 1081 m2, budynek o pow. 9,01 m2, budynek o pow. 1.031,70 m2. Budynki te są w złym stanie technicznym, mimo to żaden z nich nie został rozebrany. W każdym z budynków jest konstrukcja dachu oraz są ściany.

W związku z faktem, że w złożonym zeznaniu podatnik wskazał docelowe, a nie zgodne ze stanem faktycznym, powierzchnie budynków oraz z uwagi, że żaden z budynków nie został rozebrany organ przyjął za podstawę dane dotyczące powierzchni budynków zgłoszone przez Wojewódzką Agencję Mieszkaniową w G. a także dane zwarte w akcie notarialnym z dnia 25 marca 2013 r. oraz dane wynikające z ewidencji gruntów prowadzonej dla konkretnej miejscowości.

W ocenie Kolegium przy ustaleniu wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2013 r. Wójt Gminy prawidłowo zastosował obowiązujące stawki od gruntów i budynków pozostałych wynikające z uchwały Rady Gminy nr XXII.247.2012 z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku na 2013 rok. Przy określeniu wymiaru podatku organ I instancji wziął pod uwagę okoliczność, że grunty i budynki obecnie nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i przyjął stawki od budynków pozostałych oraz gruntów pozostałych:

- dla gruntów pozostałych przyjął powierzchnię nieruchomości, która wynosi 7.522 m2 pomnożoną przez stawkę 0,32 zł, co dało łączną kwotę w wysokości 1002,93 zł za okres 5 miesięcy,

- w odniesieniu do budynków organ przyjął powierzchnię użytkową budynków, która wynosi 2.449,50 m2 pomnożoną przez stawkę 6,93 zł co dało łączną kwotę 7.072,63 zł za okres 5 miesięcy.

Kolegium podniosło dodatkowo, że wprawdzie stan techniczny budynków nie pozwala na ich użytkowanie, jednak okoliczność ta nie zwalnia podatnika z obowiązku wykazywania ich do opodatkowania. Względy techniczne budynku mają znaczenie jedynie przy prowadzeniu działalności gospodarczej. W sytuacji gdy ich stan nie pozwala na prowadzenie w nich działalności gospodarczej, stosuje się obniżone stawki podatku. Okoliczność ta nie stanowi jednak podstawy do wyłączenia ich z przedmiotu z opodatkowania. Dopóki obiekt budowlany traktowany jest jako budynek w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, podlega opodatkowaniu bez względu na to w jakim stanie technicznym się znajduje. W niniejszej sprawie brak jest również podstaw do zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków położonych na działce będącej własnością podatnika, gdyż możliwości takiej nie przewidują zarówno ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, jak i uchwała Rady Gminy z dnia 28 listopada 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan W. A. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu I i II intonacji, względnie o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 1 pkt 1 i 2 uchwały Rady Gminy nr XL/498/2010 z dnia 29 października 2010 r. poprzez błędną wykładnię i ustalenia, że obiekty znajdujące się na działce nr (...) stanowiły budynki w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy, a tym samym podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt i art. 4 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy i § 1 pkt 1 i 2 uchwały Rady Gminy z dnia 29 października 2010 r. Zarzucił ponadto naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, 197 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz niewypełnienie obowiązku prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego prowadzące do naruszenia swobodnej oceny dowodów i zasady zaufania podatnika do organu podatkowego. W uzasadnieniu skarżący skoncentrował podnoszone zarzuty przede wszystkim na nieprzeprowadzeniu przez organy podatkowe faktycznej i formalnej wizji lokalnej przedmiotowych budynków. Wyjaśnił, że poprzestano jedynie na sfotografowaniu spornych obiektów z całkowitym pominięciem ich bezpośredniego badania i pomiaru. Skarżący zwrócił również uwagę na tymczasowy charakter spornych nieruchomości oraz ich bardzo zły stan techniczny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

W niniejszej sprawie organy poczyniły ustalenia w zakresie budynków znajdujących się na działce nr (...) położnej w L. na podstawie zgłoszonej przez stronę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, aktu notarialnego z 25 marca 2013 r., protokołu zdawczo - odbiorczego z 23 kwietnia 2007 r. oraz protokołów oględzin z 20 października 2014 r.

Uzasadnione w ocenie Sądu jest ustalenie dotyczące sposobu powiązania budynków z gruntem w sposób trwały, ustalenie istnienia konstrukcji dachu i ścian oraz ustalenie złego stanu technicznego. Przyjęta została do opodatkowania powierzchnia budynków 2449,50 m2 zgłoszona przez poprzednika prawnego skarżącego, albowiem nie zostały przeprowadzone prace zmniejszające powierzchnię do granic docelowych deklarowanych przez skarżącego. Kwalifikacja budynków jako tzw. budynków pozostałych odpowiada treści protokołu zdawczo - odbiorczego.

Zasadnicze znaczenie ma zarzut wywodzony z przekonania strony, że przedmiotem przetargu były obiekty o charakterze tymczasowym. Załączony do skargi dokument - kserokopia ogłoszenia o przetargu zawiera informację, że przedmiotem przetargu jest wskazana działka zabudowana czterema tymczasowymi obiektami budowlanymi. Powyższy zapis nie stanowi dostatecznej podstawy do stwierdzenia, że obiekty nie podlegają opodatkowaniu, gdyż tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jako wymieniony w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Zebrany w sprawie materiał prawidłowo uznano za potwierdzający, że obiekt sporny to budynki w bardzo złym stanie faktycznym.

Zauważyć należy, że stan techniczny przedmiotu opodatkowania ma znaczenie tylko w zakresie opodatkowania w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a pkt 3 in fine ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Wyłącza się z kategorii budynków, budowli i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej te przedmioty opodatkowania, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych.

W niniejszej sprawie nie została wydana decyzja o opodatkowaniu według stawek podwyższonych jak dla obiektów i gruntów wykorzystywanych w działalności gospodarczej, wobec czego nie może być uznany za zasadny zarzut wywodzony ze stanu technicznego.

Strona nie podjęła działań w zakresie zmiany w ewidencji gruntów i budynków informacji o budynkach, zatem zasadnie dokonano wymiaru podatku w odniesieniu do spornych obiektów. Skarżący od 25 marca 2013 r. do 30 sierpnia 2013 r. był właścicielem i samodzielnym posiadaczem nieruchomości, wobec czego na nim spoczywał obowiązek z tytułu podatku od nieruchomości.

Z tych względów, uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.