Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1800693

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 11 sierpnia 2015 r.
I SA/Gd 1129/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.).

Sędziowie: WSA Dorota Jadwiszczok, NSA Zbigniew Romała.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 maja 2014 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r.

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana;

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. w przedmiocie ustalenia H.K. podatku od nieruchomości na rok 2014.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) wskazało, że decyzją Nr 170 z dnia 30 stycznia 2014 r. Burmistrz B. ustalił H.K. podatek od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 5.480,00 zł. Podatkiem od nieruchomości objęto grunty pozostałe oraz związane z działalnością gospodarczą, a także budynki mieszkalne, pozostałe oraz związane z działalnością gospodarczą położone w B. przy ul. (...).

Od decyzji tej odwołała się w terminie H.K. wnosząc o uchylenie jej w części dotyczącej naliczenia podatku od nieruchomości położonej przy ul. (...), ponieważ w tej części wydano ją niezgodnie z rzeczywistym stanem prawnym i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając swoje stanowisko w sprawie podniosło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2). Wysokość stawek określa zaś rada gminy różnicując je w zależności od ich charakteru (art. 5).

Według zaś art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Korzystając z powyższej delegacji ustawowej Rada Miejska w B. podjęła w dniu 30 października 2013 r. uchwałę Nr XXXIV/293/2013 w sprawie wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na rok 2014, mocą której ustaliła stawkę podatkową od 1 m2 gruntów pozostałych w wysokości 0,25 zł związanych z działalnością gospodarczą - 21,93 zł oraz od budynków pozostałych - 5,19 zł.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że strona jest właścicielem działki położonej w B. przy ul. (...). Nieruchomość ta jest zabudowana i w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych została opodatkowana zgodnie z deklaracją strony złożoną w dniu 7 kwietnia 2007 r. W decyzji przyjęto bowiem powierzchnie wykazane w deklaracji tj. - budynki mieszkalne o pow. 235,50 m2, pozostałe o pow. 397,00 m2 oraz związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 242,00 m2.

Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu należy stwierdzić, że są one tak ogólne i lakoniczne, iż na ich podstawie nie jest możliwe stwierdzenie jakie konkretnie zarzuty strona stawia decyzji. Biorąc zaś pod uwagę, że organ podatkowy przyjął jako podstawę wymiaru podatku powierzchnie gruntów i budynków wskazaną przez samą stronę, należy uznać odwołanie za całkowicie nieuzasadnione.

Skargę, na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła H.K. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając, że SKO nie zbadało odwołania w świetle faktów wskazanych w sprawie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej jako "p.p.s.a.").

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o przedstawione wyżej zasady, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.), albowiem organy podatkowe nie ustaliły w sposób przekonujący stanu faktycznego sprawy.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO wskazując na treść przepisu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skonstatowało, że skarżąca jest właścicielem działki położonej w B. przy ul. (...) i została opodatkowana zgodnie z jej deklaracją złożoną w dniu 7 kwietnia 2007 r., a zarzuty w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji są ogólne i lakoniczne.

Z akt sprawy wynika natomiast, że decyzja pierwszej instancji z 30 stycznia 2014 r. obejmuje również nieruchomość przy ul. (...) w B. (grunty i budynki) oraz, że skarżąca złożyła również informacje w sprawie podatku od nieruchomości na 2009 r. z dnia 3 grudnia 2009 r. Przy czym dane dotyczące przedmiotów opodatkowania różnią się od danych wskazanych w informacji na 2007 r. przywołanej w zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że nie jest ona właścicielem (ani posiadaczem) nieruchomości przy ul. (...) w B., na powyższą okoliczność pełnomocnik złożył do akt kopię postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 listopada 2012 r. oddalające wniosek skarżącej o zasiedzenie (w sprawie brała udział również Gmina B.) oraz kopię pozwu Gminy B. z 29 czerwca 2010 r. z żądaniem nakazania, m.in. skarżącej, opuszczenia, opróżnienia i wydania nieruchomości gruntowej położonej przy ul. (...) w B.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że między skarżącą a Gminą B. jest spór, czy skarżąca jest właścicielem, posiadaczem nieruchomości przy ul. (...).

Rozstrzygnięcie tak zarysowanego sporu, który ze względu na treść przepisu art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przekłada się na obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, wymaga wskazania na jakiej podstawie faktycznej i prawnej organ podatkowy uznał skarżącą za podatnika podatku od nieruchomości przy ul. (...).

Zgodnie z art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

1. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1)

właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)

posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3)

użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)

posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a)

wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b)

jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi.

3. Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

4. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej przedmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5.

5. Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

W tym stanie rzeczy należy uznać za niewystarczające, z punktu widzenia ciążących na organie obowiązków wynikających z zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) oraz obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) wskazanie jedynie, że skarżąca jest właścicielem spornej nieruchomości przy ul. (...) w B.

Dodatkowo należy podnieść, że również przyjęte w decyzji wartości powierzchni wskazane w decyzji pierwszej instancji wymagają, zwłaszcza w sytuacji sporu, wskazania z czego wynikają, dotyczy to również nieruchomości przy ul. (...) w B.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny przeprowadzić postępowanie w sposób wolny od wskazanych uchybień i ustalenia te zawrzeć w uzasadnieniu decyzji.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na zasadzie art. 152 ww. ustawy, określił, że zaskarżona decyzja nie może być ona wykonana, natomiast orzeczenie o kosztach uzasadnia dyspozycja art. 200 tej ustawy.

DSz

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.