Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1291437

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 15 stycznia 2013 r.
I SA/Gd 1073/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.).

Sędziowie: NSA Alicja Stępień, WSA Bogusław Woźniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 sierpnia 2012 r. Sygn. akt (...) w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym

1.

uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta Miasta z 15 grudnia 2011 r. nr (...)

2.

określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane;

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2012 r. sygn. akt 484/12 Samorządowe Kolegium Odwoławcze ostatecznie uznało za nieuzasadniony poniesiony w postępowaniu egzekucyjnym przez panią B. K. zarzut nieistnienia podlegającego egzekucji obowiązku.

Zaskarżone rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 21 stycznia 2010 r. pani B. K. zaparkowała w strefie płatnego parkowania przy ul. (...) w G. należący do niej samochód marki KIA o numerze rejestracyjnym (...).

W tym dniu 21 stycznia 2010 r. Zarząd Dróg i Zieleni zawiadomieniem nr (...) pozostawionym za wycieraczką przedniej szyby samochodu wezwał użytkownika pojazdu marki KIA o numerze rejestracyjnym (...) do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 50 zł, pobieranej stosownie do § 7 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 4 grudnia 2003 r. Nr XVI/507/2003 w sprawie ustalania stref płatnego parkowania da drogach publicznych na terenie Miasta Gdańska, ustalenia stawek za parkowanie pojazdów w tych strefach oraz ustalenia sposobu ich pobierania. (Dzu. U. woj., pomorskiego Nr 71, poz. 1162, dalej jako "uchwała Rady Miasta Gdańska Nr XVI/507/2003") w razie stwierdzenia braku ważnej opłaty za parkowanie. W zawiadomieniu wskazano, że w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 21 stycznia 2010 r. o godzinie 13:09 kontroler stwierdził brak ważnego dokumentu potwierdzającego uiszczenie opłaty, ponieważ wydruk z parkometru został umieszczony w zaparkowanym pojeździe w sposób uniemożliwiający jego odczytanie. Niewłaściwy sposób umieszczenia wydruku został udokumentowany na wykonanych przez kontrolera fotografiach.

Upomnieniem z dnia 26 stycznia 2011 r. Prezydent Miasta, powołując art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Dz. U. 2005 Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.; dalej jako "P.e.a."), wezwał panią B. K. do uregulowania opłaty dodatkowej z tytułu nieprawidłowego parkowania samochodu wraz z kosztami upomnienia w łącznej kwocie 58, 80 zł. Wierzyciel wskazał w upomnieniu, że nieuregulowanie należności w wyznaczonym terminie, spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji, brak uiszczenia opłaty spowodował wystawienie w dniu 17 marca 2011 r. tytułu wykonawczego nr (...).

W piśmie z dnia 6 maja 2011 r. skierowanym do Zarządu Dróg i Zieleni, pani B. K. wniosła o anulowanie upomnienia z dnia 26 stycznia 2011 r. i naliczonej opłaty dodatkowej, wskazując, że parkowanie było opłacone. Do pisma załączona została kserokopia wydruku biletu parkingowego na dowód opłacenia w dniu 21 stycznia 2010 r. w parkometrze przy ul. (...) w G. parkowania od godziny 9:55 do godziny 13:19. Pismo wnioskodawczyni pozostawione zostało bez odpowiedzi.

W związku z doręczeniem zobowiązanej w dniu 5 listopada 2011 r. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o wszczęciu egzekucji oraz zajęciu świadczenia emerytalnego, pani B. K. wystapiła do Zarządu Dróg i Zieleni z wnioskiem o wycofanie tytułu wykonawczego, powołując się na swoje wcześniejsze pismo w tej sprawie.

W piśmie z dnia 9 listopada 2011 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego zobowiązana dokonała zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując, że określone w tytule wykonawczym zobowiązanie nie istnieje. Uzasadniając zgłoszony zarzut, pani B. K. powołała się na kolejne kierowane do Zarządu Dróg i Zielni pisma powiadamiające o opłaceniu parkowania, do których załączała kserokopie opłaty parkingowej.

Mając na uwadze art. 34 § 1 P.e.a. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela tj. Prezydenta Miasta o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonego przez zobowiązaną zarzutu nieistnienia objętego egzekucją obowiązku (art. 33 pkt 1 P.e.a.). Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zawieszenia postępowania egzekucyjnego do czasu wydania przez wierzyciela postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2011 r. Prezydent Miasta, wydanym na podstawie art. 34 § 1 P.e.a., uznał wniesiony przez panią B. K. zarzut za nieuzasadniony.

Wierzyciel przyznał, że pierwsze ze skierowanych do niego przez panią B. K. pismo mające wykazać opłacenie parkowania istotnie pozostawione zostało bez odpowiedzi. Zaakcentował jednak, że do chwili wydania postanowienia zobowiązana poza kopią nie przedstawiła oryginału dowodu wniesienia opłaty parkingowej, o konieczności czego została dwukrotnie poinformowana przez Zarząd Dróg i Zieleni: po raz pierwszy, w dniu 9 listopada 2011 r. podczas rozmowy telefonicznej oraz po raz drugi - w piśmie z dnia 23 listopada 2011 r. bezpośrednio wzywającym zobowiązaną do uzupełnienia zgłoszonego zarzutu przeciwegzekucyjnego o oryginał dokumentu lub przedstawienie go do wglądu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pani B. K. wskazała, że wszczęcie wobec niej egzekucji pomimo wcześniejszego poinformowania Zarządu Dróg i Zieleni o opłaceniu parkowania i przedstawieniu uprawdopodobniającego ten fakt dowodu w postaci kopii wydruku z parkometru było niedopuszczalne. W ocenie składającej zażalenie dowód ten jest wystarczający, zważywszy, że Zarząd Dróg i Zielni powinien dysponować kopią wydruku fiskalnego z kasy parkingowej. Podkreśliła, że oryginał biletu parkingowego został okazany prowadzącemu egzekucję komornikowi. Niezależnie od tego pani B. K. uznała żądanie dostarczenia oryginału dokumentu za nieuzasadnione także z uwagi na powszechność posługiwania się kopiami dokumentów oraz coraz popularniejsze stosowanie w obiegu administracyjnym oświadczeń wnioskodawców. Wskazała, że spełnienie żądania okazania dokumentu w Zarządzie Dróg i Zieleni naraziłoby ją na dodatkowe koszty związane z podróżą, które przekroczyłyby wysokość egzekwowanej kwoty.

Pismem z dnia 15 czerwca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało panią B. K. do przesłania oryginału dokumentu potwierdzającego uiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Powołując się na wyrok NSA z dnia 9 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1255/07 wyjaśniono, że zawarta w aktach postępowania kserokopia nie może korzystać z mocy dowodowej. Dowodem uiszczenia opłaty może być jedynie oryginał lub urzędowo poświadczona kserokopia dokumentu.

W odpowiedzi na wezwanie pani B. K. poinformowała organ, że nie może w chwili obecnej przesłać oryginału dokumentu, ponieważ jest jej potrzebny w postępowaniu sądowym. Zadeklarowała możliwość stawiennictwa i okazania oryginału przed Kolegium, w wyznaczonym przez organ terminie.

Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt. 484/12, wydanym w trybie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej jako "k.p.a.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela wydane w związku z koniecznością zajęcia stanowiska, co do zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu.

W uzasadnieniu wskazano, że wobec niemożliwości zapoznania się z oryginałem dokumentu, bądź jego potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopią nie mogło uznać zgłoszonego zarzutu za uzasadniony. Pani B. K. nie wyjaśniła, w jakim konkretnie postępowaniu sądowym dowód jest jej potrzebny, nie skorzystała z możliwości wystąpienia do sądu o potwierdzenie kserokopii za zgodność z oryginałem. Powołując treść uchwały Rady Miasta Gdańska Nr XVI/507/2003 uznano, że jedynie w oparciu o oryginał wydruku z parkometru lub jego potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię możliwe było stwierdzenie z całą pewnością, że zobowiązana uiściła opłatę za parkowanie i tym samym nie podlega obowiązkowi uiszczenia opłaty dodatkowej. Wyjaśniono, że z uwagi na to, że pani B. K. nie zastosowała się do wezwań wierzyciela o dostarczenie dokumentu, jak również nie skorzystała ze wskazanej jej możliwości przedstawienia organowi odwoławczemu oryginału lub poświadczonej kopii dokumentu, Kolegium postanowiło nie wyznaczać zobowiązanej kolejnego terminu wykonania wezwania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku Pani B. K. wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z naruszeniem art. 75, art. 77, art. 78, art. 89 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w prowadzonym postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykazało się oczekiwaną od niego rzetelnością i chęcią wyczerpującego rozpatrzenia zawisłej przed nim sprawy, ponieważ jego działania ograniczyły się wyłącznie do żądania oryginału paragonu (przesłania dokumentu za pośrednictwem poczty). Tym samym Kolegium zaniechało innych czynności, które pozwoliłby na ustalenie stanu faktycznego sprawy, a które zostały mu wskazane przez skarżącą. W szczególności w żaden sposób nie odniosło się do wniosku skarżącej o zobowiązanie Zarządu Dróg i Zieleni do dostarczenia kopii wydruku z kasy parkingowej, uniemożliwiło skarżącej uczestniczenie w posiedzeniu oraz zrezygnowało z jej przesłuchania, co umożliwiłoby wgląd do oryginału dokumentu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej jako "P.u.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.- zwanej w dalszej części "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego.

Spór w przedmiotowej sprawie sprawdza się do ustalenia, czy Prezydent Miasta, a w dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze miały podstawy do stwierdzenia, że zgłoszony przez skarżącą zarzut przeciwegzekucyjny był nieuzasadniony.

Skarżąca nie kwestionuje, że dokonała nieprawidłowego umieszczenia biletu parkingowego za szybą zaparkowanego w strefie płatnego parkowania pojazdu. Konsekwentnie wskazuje jednak, że uiściła opłatę za parkowanie, na okoliczność czego przedłożyła dowód w postaci kserokopii wydruku z parkometru. Skarżąca stoi na stanowisku, że w sprawie zaistniały podstawy do anulowania przez Zarząd Dróg i Zieleni opłaty z tytułu nieopłaconego parkowania. Wniosek ten został jednak zignorowany przez wierzyciela, który dokonał wystawienia tytułu wykonawczego i skierował go do egzekucji, nie biorąc pod uwagę przesłanej kopii wydruku, a jednocześnie nie podjął żadnych samodzielnych działań, które pozwoliłyby mu już na tym etapie na ustalenie, czy opłata została uiszczona, czy też nie. Skarżąca podnosi ponadto, że w toku postępowania wskazywała na możliwość przeprowadzenia innych dowodów, które potwierdziłby, że w dniu 21 stycznia 2010 r. opłaciła parkowanie oraz że przedłożona przez nią kserokopia odpowiada oryginałowi przechowywanego wydruku.

W ocenie Prezydenta Miasta oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego Skarżąca nie przedłożyła wystarczających dowodów opłacenia parkowania, w szczególności, że była ona wezwana, tak przez wierzyciela, jak i przez organ egzekucyjny, do okazania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wydruku z parkometru.

Zgodnie z § 6 ust. uchwały Rady Miasta Gdańska Nr XVI/507/2003 dowód uiszczenia opłaty parkingowej w strefie płatnego parkowania winien być umieszczony wewnątrz pojazdu na podszybiu przedniej szyby w sposób umożliwiający kontrolę. W przypadku braku dokonania możliwości kontroli dowodów, o której mowa w ust. 9, kierowca na wezwanie kontrolera jest obowiązany do dokazania dowodu potwierdzającego uiszczenie wymaganej opłaty (§ 6 ust. 10 uchwały Rady Miasta Gdańska Nr XVI/507/2003). W przedmiotowej sprawie, ponieważ skarżąca umieściła wydruk za szybą samochodu w sposób uniemożliwiający jego odczytanie (tyłem do przodu), kontroler na podstawie § 7 ust. 1 uchwały Rady Miasta Gdańska Nr XVI/507/2003 stwierdził brak ważnej opłaty za parkowanie i wymierzył skarżącej stosowaną opłatę dodatkową.

W zaskarżonym postanowieniu zasadnie zauważono, że zapoznanie się przez organ z oryginałem biletu parkingowego lub jego potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopią umożliwiłoby jednoznaczne stwierdzenie, czy skarżąca uiściła opłatę za parkowanie i w konsekwencji nie podlega obowiązkowi uiszczenia dodatkowej. Powyższe ustalenie stanowiłoby niepodważalna postawę do uznania, że zgłoszonego przez zobowiązaną na podstawie art. 33 ust. 1 P.e.a. zarzut nieistnienia obowiązku był uzasadniony. Mając na uwadze dotyczące postępowania dowodowego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które na zasadzie art. 18 ustawy P.e.a. mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, Sąd nie podziela stanowiska, aby oryginał wydruku z parkometru można było uznać za jedyny dowód możliwy do przeprowadzenia na okoliczność opłacenia parkowania. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Sąd nie kwestionuje zatem, że wierzyciel i organ egzekucyjny miały podstawy, aby podjąć działania mające na celu zapoznanie się z treścią oryginału dokumentu. W ocenie Sądu nieprzedstawienie przez skarżącą oryginału dowodu opłaty należy uznać za niewystarczającą podstawę do zakwestionowania przedłożonych przez skarżącą innych dowodów w postaci kserokopii wydruku oraz korzystającego z domniemania prawdziwości oświadczenia, że opłaciła parkowanie.

W ocenie Sądu organy nie podjęły wszelkich dostępnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkuje naruszeniem art. 7 k.p.a.

W konsekwencji doszło także do naruszenia art. 77 § 1k.p.a. Bierna postawa organu spowodowała sytuację niezebrania materiału dowodowego, który byłby wystarczającego dla ustalenia podstawowej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, tj. wyjaśnienia czy skarżąca faktycznie opłaciła parkowanie.

Z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. jednoznacznie wynika, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ administracyjny jest "gospodarzem postępowania" i określa kierunek jego prowadzenia, a także określa, jakie dowody w danym postępowaniu są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy. Organ administracji ma zatem obowiązek z urzędu ustanawiać zakres postępowania wyjaśniającego i środków dowodowych, potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy, kierując się przy tym względami celowości, szybkości, prostoty i zaoszczędzenia kosztów. Organ administracji nie może zatem odgrywać roli biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę czy strony postępowania. Przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej aktywnie podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc tego, by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Szeroka formuła postępowania dowodowego wyklucza również możliwość zastosowania formalnej teorii dowodowej, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie za pomocą określonego środka dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 948/00, LEX nr 50114). Zasada oficjalności zobowiązuje również organ prowadzący postępowanie to tego, by czerpał wiadomości o faktach z pierwszego źródła, dającego największe szanse dojścia do prawdy, a zatem korzystał z dowodów pierwotnych, nie zaś z dowodów pochodnych. W pierwszej zatem kolejności należy więc niewątpliwie dążyć do uzyskania oryginału dokumentu. Przeszkody w dotarciu do dowodów pierwotnych nie zwalniają jednak organu z obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który w takim wypadku może również sięgać do dowodów pochodnych, jak na przykład przesłuchania w charakterze świadków, kopii dokumentów, czy relacji o treści danego dokumentu. W przedmiotowej sprawie działania takie nie zostały podjęte. W ocenie Sądu nie bez znaczenia pozostaje jednocześnie, że uznając oryginał dokumentu lub poświadczoną za zgodność kopię za jedyny dowód, który pozwoliłby na uznanie zarzutu skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podjęło wszelkich dostępnych mu działań w celu zapoznania się z treścią oryginału tego dokumentu. Pomimo pisma skarżącej, w którym wskazała, że jest gotowa osobiście stawić się przed organem w celu okazania dokumentu, Kolegium zrezygnowało z takiej możliwości, argumentując, że oryginał nie został przedłożony do wglądu na wcześniejszym etapie. Opisane działanie organu nie może znaleźć aprobaty Sądu zważywszy, że wynikające z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. zasady są wiążące dla organów obu instancji i w równym stopniu znajdują zastosowanie tak przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

Sąd zaznacza, że ograniczenie skuteczności zarzutu, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem wskutek naruszenia obowiązku organu wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. byłoby możliwe, w sytuacji gdyby skarżąca zaniechała przedłożenia oraz wskazania jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt opłacenia parkowania. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie, ponieważ skarżąca przedłożyła kopię wydruku z parkometru, wskazała na okoliczność posiadania przez Zarząd Dróg i Zieleni kopii wydruku z kasy fiskalnej w związku z wniesioną w parkometrze opłatą oraz powołała się na okoliczność okazania oryginału biletu parkingowego komornikowi tj. pani M. M. Mając na uwadze okoliczność, że pierwsze pismo skarżącej skierowane do zarządu Dróg i Zieleni w sprawie anulowania opłaty dodatkowej w ogóle nie zostało rozpatrzone przez wierzyciela, w ocenie Sądu zrozumiałe jest jednocześnie ograniczone zaufanie skarżącej do działań prowadzących sprawę organów oraz do przesłania oryginału dokumentu pocztą.

Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, albowiem z uwagi na braki postępowania kontrola sądu administracyjnego w zakresie oceny prawidłowości uznania zarzutu przeciwegzekucyjnego za niezasadny nie jest możliwa. Nie może budzić wątpliwości, że wskazane powyżej naruszenia miały istotne znacznie dla przedmiotowej sprawy, ponieważ pomimo istniejących w tym zakresie możliwości organu oraz starań skarżącej, stan faktyczny sprawy nie został w dostateczny sposób wyjaśniony.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, należy przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, w szczególności wezwać skarżącą do osobistego okazania oryginału dokumentu.

Jak wskazano wyżej, ewentualna niemożność zapoznania się z oryginałem dokumentu przez organ nie może jednak wykluczyć starań o pozyskanie innych dostępnych mu dowodów, których przeprowadzenie zweryfikuje fakt uiszczenia opłaty parkingowej przez skarżącą (pozyskanie kopii wydruku z kasy fiskalnej parkometru, przesłuchanie w charakterze świadka prowadzącego egzekucję komornika, któremu - według twierdzeń skarżącej-okazany został oryginał biletu parkingowego).

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę w ten sposób, że na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 ustawy p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżone postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji. Na mocy art. 152 powołanej ustawy orzeczono jak punkcie II wyroku. O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.