Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1978270

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 14 stycznia 2016 r.
I SA/Bk 693/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Pruszyński.

Sędziowie: SO del. do, WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, WSA Andrzej Melezini (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...) w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pan P. M. (dalej powoływany także jako: "Skarżący") w dniu (...) czerwca 2014 r., złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w G. wniosek o przyznanie płatności na rok 2014, w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do wszystkich deklarowanych działek rolnych o łącznej powierzchni wynoszącej 20,00 ha.

Podczas przeprowadzania kontroli administracyjnej ww. wniosku wystąpiły błędy kontroli krzyżowej dotyczące przekroczenia maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) występującego na działce ewidencyjnej nr (...) położonej w województwie p., powiecie g., gminie R., obręb P., przez wszystkich rolników ubiegających się o jednolitą płatność obszarową.

W związku z powyższym w dniu (...) sierpnia 2014 r. wezwano stronę skarżącą do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący w dniu (...) sierpnia 2014 r. oraz w dniu (...) sierpnia 2014 r. przedłożył do organu I instancji dokumenty, z których wynika, że od dnia (...) maja 2013 r. jest właścicielem niezabudowanej nieruchomości rolnej położonej w obrębie ewidencyjnym P., gmina R., o nr ewidencyjnym (...), która w poprzednich latach była dzierżawiona przez A. M. Ponadto z dołączonego przez Skarżącego wyjaśnienia wynika, że w dniu (...) maja 2013 r. poinformował on A. M. o fakcie nabycia prawa własności spornej działki nr (...) oraz o unieważnieniu wszystkich dotychczasowych umów. Z wyjaśnień wynika również, że Skarżący od swego pełnomocnika- W. M. dowiedział się o prowadzeniu nielegalnej działalności rolniczej na spornym gruncie przez osoby nieposiadające żadnego pozwolenia oraz zgody.

Organ, w celu uzgodnienia interesów stron postępowania, w dniu (...) sierpnia 2014 r. przeprowadził dowód z przesłuchania świadków na okoliczność ustalenia stanu posiadania spornej działki.

Po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w dniu

(...) stycznia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. wydał decyzję nr (...), na mocy odmówił przyznania Skarżącemu ww. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 oraz nałożył sankcje.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazując i przytaczając przepisy regulujące przyznawanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, organ stwierdził, że Skarżący nie użytkował, jako posiadacz części gruntów rolnych, zadeklarowanych na działkach rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr (...). Z zeznań świadków (D. M., M. Z., P. Z. i C. Z.) wynika, że w 2014 r. działka ewidencyjna nr (...) była w posiadaniu i użytkowaniu A. M. Powyższe ustalenia potwierdził również pełnomocnik skarżącego- W. M., który w dniu (...) sierpnia 2014 r. oświadczył, że w 2014 r. A. M. skosił przedmiotową działkę oraz zebrał z niej plon. Organ odwoławczy wskazał również, że znaczący w sprawie jest fakt, że Skarżący w piśmie z dnia (...) sierpnia 2014 r. poinformował, iż tymczasowo zamieszkuje za granicą, co wyklucza prowadzenie przez niego działalności rolniczej na działkach zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności.

W związku z tym, że Skarżący ubiegał się w 2014 r. o płatności w ramach wsparcia bezpośredniego do działek rolnych J i M, których nie posiadał i nie użytkował rolniczo, to zdaniem organu II instancji, powierzchnię ww. działek rolnych należy traktować jako zawyżoną (JPO powierzchnia deklarowana- 20,00 ha, powierzchnia stwierdzona- 0,00 ha).

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor POR ARMiR w Ł. stwierdził, że są one bezzasadne. Wskazał, że przedłożenie przez Skarżącego umowy dzierżawy zawartej pomiędzy W. M., a A. M., o co wnosi strona w piśmie odwoławczym, nie ma wpływu na ustalenie stanu faktycznego w sprawie na 2014 r. oraz na rodzaj wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego. Odwołujący nie przedstawił w postępowaniu o przyznanie płatności żadnego dowodu na podstawie, którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów administracji stanowiącego podstawę wydanej w sprawie decyzji.

Organ II instancji zaznaczył również, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zastosowania at. 73 ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (zwolnienia od nałożenia sankcji finansowych), gdyż wniosek nie był prawidłowy pod względem faktycznym, a Skarżący nie wykazał skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych. Ze zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżący doskonale zdawał sobie sprawę, że działka nr (...) od kilku lat znajduje się w posiadaniu A. M. i stanu tego nie zmieniło ustne wypowiedzenie umowy dzierżawy.

Organ odwoławczy podniósł, że Skarżący, pomimo posiadanej wiedzy na temat powyższego faktu oraz znajomości zasad przyznawania płatności, nie będąc posiadaczem działki nr (...), świadomie złożył wniosek o przyznanie przedmiotowych płatności. Podkreślił także, że pismem z dnia (...) lipca 2014 r. A. M. poinformował pełnomocnika strony o dalszym użytkowaniu działki nr (...) oraz, że Skarżący nie dostosował wniosku do stanu faktycznego.

Na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) kwietnia 2015 r., Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1)

naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 173) w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw faktycznych skarżonej decyzji, które ograniczyły się jedynie do podania ogólnych pojęć prawniczych, a także nieuwzględnienie stanowiska pełnomocnika Skarżącego, dotyczącego faktycznego posiadania spornych działek, które to miały wpływ na treść wydanej decyzji,

2)

naruszenie art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że pełnomocnik wnioskodawcy jest winny nieprawidłowościom, z uwagi na złożenie wniosku niepoprawnego pod względem faktycznym, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują, że w okresie składania wniosku był on uprawniony, ponieważ upłynął okres wypowiedzenia umowy dzierżawy, zawartej z synem A. M., a w związku z tym nie miał on tytułu prawnego do posiadania spornej nieruchomości.

Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniósł o: (1) dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków:- S. R. na okoliczność wykazania faktycznego posiadania spornej nieruchomości, a w szczególności osoby faktycznie wykonującej na niej pracę oraz A. C., na okoliczność wykazania, że w 2013 r. A. M. wbrew obowiązkowi nie skosił trawy na działce o nr geod. (...) oraz braku woli uprawiania tejże działki; (2) zobowiązanie A. M. do przedłożenia umowy dzierżawy zawartej między W. M., a A. M. zawartej na piśmie z dnia (...) października 2007 r.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor POR ARMiR w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 z późn. zm.) rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: (1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; (2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; (2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; (3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 7 ust. 1a ww. ustawy jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, o której mowa w ust. 2 i 2a, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni (art. 7 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy). Według art. 2 pkt 1 ww. ustawy przez działkę rolną rozumie się działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha.

Stosownie do art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej. Według art. 6 ust. 1 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne. Państwa członkowskie zapewniają ponadto wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności wymagają złożenia pojedynczego wniosku zawierającego szczegółowe dane lub wraz z określonymi przez właściwe organy dokumentami, umożliwiającymi lokalizację oraz pomiar każdej działki rolnej.

Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 173 z późn. zm.) określone zostały zasady, jakimi organ powinien się kierować w sprawach dotyczących przyznania pomocy na podstawie tej ustawy, zgodnie z którym do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Zgodnie zaś z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 173 z późn. zm.) w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Natomiast w myśl postanowień art. 21 ust. 3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu - co należy podkreślić - spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy bezsprzecznie wynika, że Skarżący nie użytkował w 2014 r. jako posiadacz części gruntów rolnych, zadeklarowanych na działkach rolnych, położonych na działce ewidencyjnej nr (...).

Świadczą o tym następujące dowody, zebrane w toku prowadzonego postępowania na okoliczność prawidłowego ustalenia sposobu władania nad rzeczą:

1)

zeznania świadków - Pani D. M., Pani M. Z., Pana P. Z. i Pana C. Z., z których wynika, że w 2014 r. działka ewidencyjna (...) była w posiadaniu i użytkowaniu Pana A. M.;

2)

notatka służbowa z dnia (...) sierpnia 2014 r. pracowników BP ARiMR

w G., która została sporządzona na okoliczność złożenia przez pełnomocnika Strony wyjaśnień, i jak wynika z jej treści pełnomocnik Skarżącego oświadczył, że w 2014 r. działka nr (...) została skoszona przez Pana A. M., który również zebrał plon z przedmiotowej działki;

3)

pismo Skarżącego z dnia (...) sierpnia 2014 r., w którym poinformował, że tymczasowo zamieszkuje za granicą co wyklucza możliwość prowadzenia przez niego działalności rolniczej na działkach zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności.

Pełnomocnik Skarżącego wskazuje w skardze na bezprawność działania Pana A. M. Sąd zwraca jednak uwagę, że ustalenie winy w zakresie faktycznego władania nad rzeczą, leży poza rozpatrywaną sprawą i kognicją sądu administracyjnego.

Sąd w pełni podziela natomiast stanowisko organu odwoławczego, który wywodzi, że przesłanką przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego jest posiadanie zadeklarowanych gruntów ornych, do których ma być przyznana płatność oraz utrzymywanie ich zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy. Sens płatności polega na rekompensowaniu faktycznie poniesionych kosztów w związku z utrzymaniem gruntów rolnych zgodnie z normami, dlatego płatności przyznawane są osobie, która jest faktycznym użytkownikiem gruntów, która rzeczywiście je uprawia, tzn. decyduje co uprawiać i dokonuje swobodnie odpowiednich zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony. Zatem nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, ale ponadto należy je rolniczo użytkować, co oznacza, że prawo do płatności przysługuje właśnie podmiotowi, który faktycznie użytkuje działkę rolną.

W wyniku przeprowadzonego postępowania i dowodów zebranych w sprawie zasadnie stwierdzono, że z racji braku faktycznego użytkowania działek rolnych zadeklarowanych na działce ewidencyjne nr (...) Skarżący nie spełnił warunków do przyznania płatności do wskazanych wyżej gruntów rolnych. Skarżący doskonale zdawał sobie sprawę, że działka (...) od kilku lat znajduje się w posiadaniu Pana A. M. i stanu tego nie zmieniło rzekome ustne wypowiedzenie umowy dzierżawy.

Skarżący nie przedstawił też w toku postępowania żadnego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów administracji. Natomiast wnioski dowodowe zawarte w skardze, tj. przesłuchanie dwóch świadków oraz zobowiązanie Pana A. M. do przedłożenia umowy dzierżawy zawartej pomiędzy W. M. a A. M. z dnia (...) października 2007 r. nie zostały uwzględnione przez Sąd. Postępowanie przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do dokonania nowych ustaleń faktycznych. Sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego - kontroluje jedynie prawidłowość takiego postępowania przeprowadzonego przez organy administracyjne.

Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej też jako "p.p.s.a.") w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu wyłącznie z dokumentów i tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Poddał ocenie wniosek Skarżącego o przyznanie płatności w kontekście przedkładanych dokumentów przez Skarżącego, dowodów z przesłuchań świadków i innych dokumentów zebranych w sprawie. Organ odniósł się również do zarzutów przedstawionych przez Skarżącego. Ocena zebranych dowodów jest przekonująca, zgodna z wymogami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie w pełni odpowiada wymogom zasady budzenia zaufania do organów Państwa. W decyzji wyjaśniono powody nieuwzględniania argumentacji prezentowanej przez stronę.

Skarżący mając możliwość przedstawienia dowodów na poparcie swojego stanowiska, skutecznie nie podważył tych ustaleń, nie wskazał też dowodów, które zostały pominięte. Stosownie do treści przywołanego art. 21 ust. 3 ww. ustawy na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W sprawach dotyczących przyznania płatności organy nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta.

Zatem zarzuty naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w zw. z art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego okazały się bezpodstawne.

W ocenie Sądu, zasadnie organy również stwierdziły, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (zastępującego rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.). Zgodnie z tym przepisem obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy co, do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem, że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Podane przez rolnika informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, powodują dostosowanie wniosku do faktycznej sytuacji. Wniosek Skarżącego o przyznanie płatności nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym, a Skarżący nie wykazał skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych. Wypełniając wniosek, to Skarżący określił zakres swojego żądania, przede wszystkim powierzchnię działek ewidencyjnych oraz informacje o sposobie wykorzystania działek rolnych, zatem ponosi odpowiedzialność za popełnione błędy.

Podkreślenia wymaga fakt, że pismem z dnia (...) lipca 2014 r. Pan A. M. poinformował pełnomocnika Strony o dalszym użytkowaniu działki nr (...) jednak Strona nie dostosowała wniosku do stanu faktycznego sprawy.

W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.