Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3063761

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 23 września 2020 r.
I SA/Bk 448/20
Odpowiedzialność podatnika jako jedynego wspólnika i członka zarządu spółki.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Melezini.

Sędziowie WSA: Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Asesor sądowy Justyna Siemieniako.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia (...) marca 2020 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 i 2015 rok oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Na podstawie upoważnienia do kontroli z dnia (...) września 2017 r., udzielonego przez Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. (zwanego dalej: "N (...) UCS w B."), przeprowadzono w stosunku do Ł. K. (zwanego dalej: "Skarżącym") kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 i 2015 r.

W kontrolowanym okresie Skarżący osiągał przychody z działalności L. Sp. z o.o., gdzie był członkiem zarządu oraz osobą zatrudnioną na stanowisku ITE w ramach umowy o pracę, która została rozwiązana z dniem

(...) lutego 2014 r.

Uczestniczył również w działalności B. Sp. z o.o. w W. (zwanej dalej: "Spółką"), przekształconej następnie w R. A Sp. z o.o. w W.), będąc jednocześnie prezesem i właścicielem. Przedmiotem działalności przedmiotowej Spółki były projekty unijne w zakresie budowlanym, architektonicznym i zdrowotnym, którymi strona osobiście się zajmowała.

Ponadto w kontrolowanym okresie Skarżący uczestniczył w działalności W. S.A. W., Fundacji w W., H. Sp. z o.o. w W., C. Sp. z o.o. w W. oraz Fundacji w W., lecz nie uzyskał z tego tytułu żadnych przychodów.

Na nazwisko kontrolowanego zarejestrowana była również działalność gospodarcza pod nazwą "L. -Ł. K." i za okres objęty kontrolą nie wykazywał on przychodów oraz nie składał żadnych deklaracji podatkowych z tytułu tej działalności. Kontrolowany wyrejestrował ją z dniem 18 listopada 2014 r.

W toku kontroli zakończonej "Wynikiem kontroli" z dnia 16 kwietnia 2019 r., doręczonym pełnomocnikowi kontrolowanego w dniu 30 kwietnia 2019 r., stwierdzono nieprawidłowości skutkujące zaniżeniem podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych:

N (...) UCS w B. postanowieniem z dnia (...) października 2019 r. przekształcił kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2019 r., nr (...) N (...) UCS w B. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 19.775,00 zł w miejsce deklarowanego w wysokości 582,00 zł oraz za 2015 r. w kwocie 2.377,00 zł w miejsce deklarowanego w wysokości 71,00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, N (...) UCS w B. decyzją z dnia 6 marca 2020 r., nr (...) uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 19.739,00 zł w miejsce deklarowanego w wysokości 582,00 zł oraz za 2015 r. w kwocie 1.678,00 zł w miejsce deklarowanego w wysokości 71,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że stwierdzone przez organ I instancji nieprawidłowości z tytułu rozliczenia się Skarżącego z podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 i 2015 r. dotyczą jego działalności w Spółce. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że w kontrolowanym okresie Skarżący pełnił w przedmiotowej Spółce funkcję prezesa zarządu. Jedynym udziałowcem ww. Spółki była Fundacja P., w której ww. również pełnił funkcję prezesa. Wszystkie czynności związane z realizacją projektów unijnych w zakresie budowlanym, architektonicznym i zdrowotnym, które były przedmiotem działalności Spółki, wykonywane były osobiście przez stronę skarżącą w ramach obowiązków prezesa Spółki.

N (...) UCS w B. wskazał również, że z dokonanych w toku kontroli ustaleń wynika, że Skarżący w kontrolowanym okresie zaspokajał swoje potrzeby życiowe, odzwierciedlone wydatkami uwidocznionymi w tabelach nr 1 i nr 2 zawartych w uzasadnieniu skarżonej decyzji, tj. w 2014 r. na łączną kwotę 94.247,30 zł oraz w 2015 r. na łączną kwotę 9.484,59 zł, pokrywając je ze środków Spółki.

Organ odwoławczy podniósł również, że ponieważ Skarżący uzyskał przychód w 2014 r. za styczeń i luty z działalności L. Sp. z o.o., gdzie był członkiem zarządu oraz osobą zatrudnioną na stanowisku ITE w ramach umowy o pracę i koszty uzyskania tego przychodu wykazał w zeznaniu PIT-37 za ten rok, koszty z tytułu przychodu uzyskanego w ramach wykonywania obowiązków członka zarządu w Spółce wynoszą odpowiednio:

W dalszej kolejności organ odwoławczy przywołał treść art. 30 § 1, § 4, § 5 i § 5a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm., zwanej dalej jako: "o.p."), a następnie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Skarżący, jednocześnie jako jedyny udziałowiec i członek zarządu podejmował zamierzone działania, które spowodowały zaniżenie zobowiązania podatkowego. Zdaniem N (...) UCS w B. nie jest zatem możliwe wyłączenie jego winy za niepobrany podatek, co oznacza, że w tej sytuacji płatnik jest zwolniony z odpowiedzialności. W związku z powyższym organ I instancji zasadnie wydał decyzję o odpowiedzialności podatnika. Organ odwoławczy nadmienił również, że art. 30 § 5a pkt 1 o.p., jako przepis prawa materialnego, nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

N (...) UCS w B.stwierdził, że powodem uchylenia skarżonej decyzji i określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 19.739,00 zł zamiast w kwocie 19.775 zł jest przyjęcie przez organ I instancji, przy obliczaniu tego podatku, kosztów uzyskania przychodu z tytułu przychodu uzyskanego w ramach wykonywania obowiązków członka zarządu za 5 miesięcy w kwocie 556,25 zł, podczas gdy faktycznie wynoszą one 667,50 zł, gdyż podatnik uzyskał przychód w kwietniu, lipcu, sierpniu, październiku, listopadzie i grudniu 2014 r. Z kolei powodem uchylenia skarżonej decyzji i określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. w kwocie 1.678,00 zł zamiast w kwocie 2.377,00 zł jest nieprawidłowe przyjęcie przez organ I instancji, przy obliczaniu tego podatku, przychodu z działalności wykonywanej osobiście, który ustalony w wyniku postępowania wyniósł 9.484,59 zł, podczas gdy przy do rozliczenia omyłkowo przyjęto kwotę 12.969,39 zł (jako sumę tego przychodu, czyli kwoty 9.484,39 zł oraz przychodu z innych źródeł, czyli kwoty 3.484,80 zł).

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu, zarzucając naruszenie:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;

a) art. 122, art. 187 i art. 191 o.p., poprzez uchylanie się przez organ podatkowy od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym;

b) art. 30 § 1, 4, 5 i 5a pkt 1 o.p., poprzez uznanie, że płatnik (B. sp. z o.o., obecnie A. Sp. z o.o.) zwolniony był z obowiązku obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu, a odpowiedzialność w tym zakresie ponosi podatnik;

c) art. 127 o.p., poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania odwoławczego, które w rzeczywistości polegało jedynie na weryfikacji decyzji organu I instancji

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 11 ust. 1 i art. 13 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm., zwanej dalej: "u.p.d.o.f."), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek wadliwego przyjęcia, iż ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada rzeczywistemu.

Mając powyższe zarzuty na względzie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem w wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej w oparciu o kryterium jej zgodności z prawem, tutejszy Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta nie zawiera wad powodujących konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, co z kolei skutkowało stwierdzeniem o braku zasadności skargi wywiedzionej przez Skarżącego.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności

(art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja N (...) UCS

w B., uchylająca w całości decyzję organu pierwszej instancji i określająca Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. i za 2015 r. w kwocie odmiennej niż zadeklarowano.

Prawidłowe rozpoznanie skargi wymaga na wstępie analizy i właściwej wykładni przepisów prawa, które stały się podstawą wydania skarżonego aktu.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie zaś z art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych. Do przychodów z działalności wykonywanej osobiście przez członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością należy więc zaliczyć wynagrodzenie otrzymywane w związku z pełnieniem tej funkcji na podstawie samego tylko aktu ustanowienia, to jest bez nawiązania odrębnego stosunku zatrudnienia (pracowniczego lub niepracowniczego). Kwalifikacja przychodów z działalności wykonywanej osobiście obejmuje więc swoim zakresem przychody nazwane tu wynagrodzeniami otrzymane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f.). Z treści tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w omawianym okresie wynika również, że przychody w jakiejkolwiek postaci otrzymywane przez wymienioną w art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. osobę o ile nie stanowiły przychodów z tytułu osobistego wykonywania usługi (art. 13 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f.) uważane były za przychody wskazane w art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. Fakt, że osobą otrzymującą konkretny przychód był członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a przychód ten pochodził ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. był wystarczającą podstawą do ustalenia, że dotyczy on przychodu wymienionego w art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. Dopiero w przypadku wykazania, że istnieje prawnie skuteczna umowa pozwalająca na zakwalifikowanie opisanego w art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. przychodu do innego źródła bądź innej kategorii przychodów z działalności wykonywanej osobiście prowadziło do wyłączenia działania tego przepisu bowiem kwalifikacja, konkretnych przychodów wynika z mocy samego prawa bez względu na odczucie czy wolę stron danego stosunku prawnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 1394/05, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe regulacje na grunt przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że organ, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo zastosował art. 11 ust. 1 i art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f.

Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Skarżący będąc prezesem Spółki podejmował działania powodujące uniknięcia skutków podatkowych. Co więcej N (...) UCS w B. zasadnie stwierdził, że Spółka posłużyła Skarżącemu jako narzędzie zmierzające do realizacji tego celu. Organ bezsprzecznie ustalił, że w latach 2014-2015 Skarżący pełnił w przedmiotowej Spółce funkcję prezesa zarządu. Jedynym udziałowcem ww. Spółki była Fundacja P., w której podatnik również pełnił funkcję prezesa. Wszystkie czynności związane z realizacją projektów unijnych w zakresie budowlanym, architektonicznym i zdrowotnym, które były przedmiotem działalności Spółki, wykonywane były osobiście przez stronę skarżącą w ramach obowiązków prezesa Spółki. N (...) UCS w B. prawidłowo wskazał, że z dokonanych w toku kontroli ustaleń wynika, że Skarżący w latach 2014-2015 zaspokajał swoje potrzeby życiowe, odzwierciedlone wydatkami uwidocznionymi w tabelach nr 1 i nr 2 zawartych w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, tj. w 2014 r. na łączną kwotę 94.247,30 zł oraz w 2015 r. na łączną kwotę 9.484,59 zł, pokrywając je ze środków Spółki.

W konsekwencji, organ zasadnie stwierdził, że korzyści majątkowe uzyskiwane przez stronę skarżącą w różnorakiej formie, tj. od zakupów rzeczowych w formie odzieży, poprzez muzykę i film, po zabudowę meblową oraz pobranie środków finansowych w formie gotówki (z bankomatu) nie zostały opodatkowane. Jednocześnie Skarżący w latach 2014-2015 nie uzyskiwał przychodów mogących pokrywać koszty bieżących potrzeb życiowych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika natomiast, że takie koszty ponosił.

W ocenie Sądu bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 30 § 1, 4, 5 i 5a pkt 1 o.p., poprzez uznanie, że płatnik (ww. Spółka) zwolniony był z obowiązku obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu, a odpowiedzialność w tym zakresie ponosi podatnik.

Zgodnie z art. 30 § 1 o.p. płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.

Z kolei art. 30 § 4 o.p. stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1 lub 2, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. Jednakże stosownie do art. 30 § 5 o.p. przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika.

Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie, jak to już zostało wcześnie wskazane, Skarżący jednocześnie jako jedyny udziałowiec i członek zarządu podejmował zamierzone działania, które spowodowały zaniżenie zobowiązania podatkowego. Zasadnie zatem organ uznał, że nie jest możliwe wyłączenie jego winy za niepobrany podatek, co oznacza, że w tej sytuacji płatnik jest zwolniony z odpowiedzialności.

Ponadto, zdaniem Sądu, N (...) UCS w B., wbrew zarzutom skargi, prawidłowo stwierdził, że art. 30 § 5a pkt 1 o.p., jako przepis prawa materialnego, nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

Sąd nie znalazł również podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 122, art. 187 § 1, i art. 191 o.p. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organ podatkowy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W sprawie podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy też dodać, że zebrane dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, co zresztą przyznał sam pełnomocnik w uzasadnieniu skargi, że w przypadku Skarżącego i Spółki bez wątpienia mamy do czynienia z podmiotami powiązanymi, gdyż w kontrolowanym okresie Skarżący był jedynym członkiem zarządu Spółki. Taka sytuacja oznacza, że Skarżący był jedyną osobą prowadzącą sprawy finansowe Spółki. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji w tabelach nr 1 i 2 wykazał wydatki w 2014 r. na łączną kwotę 94.247,30 zł oraz w 2015 r. na łączną kwotę 9.484,59 zł. Wśród nich znalazły się m.in. wydatki na odzież, RTV, AGD, meble oraz usługi medyczne.

W toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją N (...) UCS w B. pełnomocnik nie wyjaśnił, dlaczego Skarżący pokrywał przedmiotowe wydatki ze środków Spółki, pomimo że był on jedyną osobą mającą pełną wiedzę w tym zakresie i winą za ten fakt obarczył organ podatkowy.

Ponadto, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w toku kontroli pismami z dnia (...) sierpnia 2018 r. i z dnia (...) października 2018 r. wezwano Skarżącego (za pośrednictwem pełnomocnika) do złożenia wyjaśnień i ustosunkowania się do wydatków, które w ocenie kontrolujących stanowiły wydatki o charakterze osobistym podatnika. Zarówno do dnia zakończenia kontroli, jak i w postępowaniu podatkowym, w które przekształciła się przedmiotowa kontrola, Skarżący nie złożył wyjaśnień w ww. zakresie. Nie uczynił tego również w postępowaniu odwoławczym. Bezzasadny jest zatem zarzut niewystępowania do właściwych podmiotów (usługodawców) o wskazanie jakie to były usługi i kto był ich nabywcą, skoro Skarżący pokrywał je ze środków Spółki a ich charakter jednoznacznie wskazuje, że nie miały one żadnego związku z jej działalnością gospodarczą, lecz służyły wyłącznie zaspokajaniu typowych potrzeb życiowych.

W ocenie Sądu, N (...) UCS w B., wbrew zarzutom Skarżącego, prawidłowo też stwierdził, że poniesiony przez Spółkę w dniu (...) grudnia 2014 r. wydatek w kwocie 77.707,54 zł na zakup materiałów do produkcji mebli nie może zostać ujęty w księgach Spółki, jako zakup środków trwałych. Organ zasadnie wyjaśnił, że służył on prywatnym celom Skarżącego, który prowadził sprawy finansowe Spółki. Tej oceny nie może zmienić fakt, że odbiorcą towaru wymienionego na fakturze nie był osobiście Skarżący. Stąd też kwestia ustalenia kto był faktycznym odbiorcą wykazanego na fakturze towaru pozostaje bez znaczenia dla stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem Sądu nie znajdują również potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy wyjaśnienia strony skarżącej, że dwa przelewy z rachunku bankowego Spółki na rachunek Skarżącego z dnia (...) stycznia 2014 r. i (...) lutego 2014 r. w kwotach po 5.000,00 zł dotyczą rozliczenia delegacji. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, że rozliczenie krajowe lub zagraniczne delegacji wiąże się z obowiązkiem jego właściwego udokumentowania, co w przedmiotowej sprawie w ogóle nie miało miejsca. Fakt, że Skarżący był w tym czasie prezesem zarządu Spółki nie oznacza, że zwalniało to go z prawidłowego rozliczenia delegacji w księgach Spółki. N (...) UCS

w B. zasadnie podniósł, że wydatki poniesione przez prezesa spółki podczas wyjazdu w celach służbowych ujmowane są w księgach rachunkowych Spółki na koncie kosztów działalności operacyjnej. W celu ujęcia tych kosztów w księgach jednostka może, np. wystawić dowód "PK - Polecenie księgowania". Podstawą jego wystawienia będzie w przedstawionej sytuacji zawarta z prezesem umowa oraz dokumenty potwierdzające poniesione w czasie wyjazdu koszty. Żadnego z tych dokumentów w toku postępowania Skarżący nie okazał.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 127 o.p., poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania odwoławczego, które w rzeczywistości polegało jedynie na weryfikacji decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do wydania decyzji podatkowej. Treść decyzji organu odwoławczego wskazuje, że nie poprzestał on na kontroli zarzutów stawianych decyzji pierwszoinstancyjnej, ale ponownie rozpatrzył sprawę w całokształcie jej okoliczności. Wyrażenie przez organ odwoławczy takiej samej oceny tego samego stanu faktycznego, jaką wyraził organ pierwszej instancji nie może stanowić o naruszeniu zasady dwuinstancyjności, wynikającej z art. 127 o.p. Ponadto wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy wnikliwie przeanalizował zarówno zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak i treść skarżonej decyzji, czego dowodem jest jej uchylenie i określenie podatku w prawidłowej wysokości.

Reasumując, skład orzekający nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W opinii Sądu organ ustalił w sposób niebudzący wątpliwości stan faktyczny sprawy i prawidłowo stwierdził, że Skarżący w latach 2014-2015 zaspokajał swoje potrzeby życiowe, pokrywając je ze środków Spółki. Organ zasadnie stwierdził, że korzyści majątkowe uzyskiwane przez stronę skarżącą w różnorakiej formie, tj. od zakupów rzeczowych w formie odzieży, poprzez muzykę i film, po zabudowę meblową oraz pobranie środków finansowych w formie gotówki

(z bankomatu) nie zostały opodatkowane. W konsekwencji, N (...) UCS w B. prawidłowo określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. i 2015 r.

Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.