Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1795282

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 25 lutego 2015 r.
I SA/Bk 422/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Melezini.

Sędziowie WSA: Jacek Pruszyński, Urszula Barbara Rymarska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia (...) kwietnia 2014 r. nr (...).

Wymienione rozstrzygnięcia zostały podjęte w następujących okolicznościach faktycznych.

Pismem z dnia (...) marca 2014 r. J. W. (dalej jako Skarżący) zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z wnioskiem o "wydanie na piśmie potwierdzenia o wysokości dochodu z tytułu renty chorobowej otrzymywanej w Islandii, na podstawie której Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. naliczył wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, w następujących latach: rok podatkowy 2009,2010,2011,2012. Ponadto proszę o podanie wysokości naliczonego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, w poszczególnych latach, wraz z naliczoną wysokością odsetek obowiązującą na dzień wystawienia pisma. W odniesieniu do roku podatkowego 2013 proszę o: wydanie zaświadczenia o rozliczeniu podatku dochodowego od łącznego dochodu uzyskanego w roku podatkowym 2013, oraz z wyszczególnieniem dochodu uzyskanego z renty chorobowej w Islandii i wysokości zapłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od tegoż dochodu".

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., działając na podstawie art. 306a Ordynacji podatkowej, w dniu (...) marca 2014 r. przygotował zaświadczenie, w którym wykazał wysokość dochodu z renty z zagranicy (Islandia), kwotę podatku należnego od łącznych dochodów osiągniętych na terytorium RP i za granicą oraz kwotę odsetek naliczonych na dzień (...) marca 2014 r. za lata 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013. W dniu (...) marca 2014 r. Skarżący odmówił odbioru zaświadczenia o powyższej treści.

Kolejnym pismem z dnia (...) marca 2014 r. Skarżący zwrócił się ponownie o wydanie zaświadczenia o:

Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści w części dotyczącej:

Jednocześnie organ uwzględnił żądanie w części dotyczącej rozliczenia podatku dochodowego od łącznego dochodu uzyskanego w Polsce i Islandii w roku podatkowym 2013, podając łączną wysokość uzyskanego dochodu i łączną wysokość naliczonego podatku dochodowego. Zaświadczenie dotyczące roku 2013 doręczone zostało Skarżącemu (...) kwietnia 2014 r.

Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Wskazał, że organ podatkowy obowiązany jest wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów, albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu - art. 306b § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie ma charakter materialno-technicznej czynności urzędowej i sprowadza się do potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, ale tylko takich, o których informacje znajdują się w dyspozycji organu. Treść zaświadczenia nie może zatem tworzyć nowej sytuacji prawnej lub czegokolwiek rozstrzygać.

W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez podatnika treści, bowiem nie był w posiadaniu informacji, że źródłem wypłaty świadczenia z Islandii jest renta chorobowa.

W prowadzonych postępowaniach podatkowych za lata 2009-2012, które zakończone zostały wydaniem decyzji określających zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za ww. lata, dochód przyjęty do podstawy opodatkowania za poszczególne lata obejmuje otrzymane świadczenie z tytułu emerytury-renty z Islandii. Jednakże jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, potwierdza tylko wysokość świadczenia w koronach islandzkich oraz dwa podmioty dokonujące jego wypłaty. Ustalenia te oparte zostały na informacji uzyskanej od islandzkiej administracji podatkowej za pośrednictwem Biura Informacji Podatkowych w K. Wbrew twierdzeniom podatnika z informacji tych nie wynikało, że otrzymane świadczenie z Islandii jest rentą chorobową.

W ocenie organu odwoławczego, powyższego stanowiska nie może zmienić to, że na etapie postępowania zażaleniowego podatnik przedłożył tłumaczenia dokumentów, których jest adresatem, wystawione przez podmioty islandzkie. Zgodnie z art. 306a § 3 Ordynacji podatkowej zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. W dniu wydania zaświadczenia organ podatkowy nie posiadał w prowadzonych przez siebie ewidencjach, rejestrach informacji potwierdzających, że dochody Skarżącego z Islandii były rentą chorobową. Nie posiadał również innych danych potwierdzających ten fakt.

Skargę na postanowienie organu odwoławczego złożył do Sądu Skarżący. Wskazał, że sankcjonuje ono sfałszowany stan faktyczny, że jest odbiorcą świadczenia z tytułu emerytury - renty, co jest powodem tego, że nie można ustalić wysokości świadczenia z tytułu renty chorobowej. Podniósł szereg zastrzeżeń dotyczących działań administracji podatkowej Islandii oraz płatników świadczeń uzyskiwanych w tym kraju. Zwrócił ponadto uwagę na brak reakcji ze strony polskich organów podatkowych na "bezprawie w przestrzeganiu" Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Islandią.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Ustanowiony z urzędu pełnomocnik Skarżącego w piśmie z dnia 20 stycznia 2015 r., uzupełniając skargę zarzucił postanowieniom organów naruszenie: art. 306k w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 479, z późn. zm., dalej w skrócie jako: "o.p."), poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia bez dążenia do ustalenia zakresu żądania Skarżącego; art. 306b § 1 o.p., poprzez nie wydanie zaświadczenia w sytuacji, gdy organ był w posiadaniu wszystkich danych i faktów niezbędnych do jego wydania; art. 306b § 2 o.p., poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Mając to na uwadze pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jako niezasadna została oddalona.

Spór w sprawie dotyczy możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącego zamiast postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia w trybie art. 306c o.p.

W tym miejscu przypomnieć należy, że na mocy postanowień art. 306a § 1 i 2 o.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) lub, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego pkt 2.

Organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 306b § 1 o.p.). Jednocześnie organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 306b § 2 o.p.).

Powyższe oznacza, że wydający zaświadczenie organ nie ma jednak kompetencji do wykorzystywania na potrzeby jego wystawienia danych, które nie znajdują się w jego dyspozycji. Zaświadczenie stanowi, bowiem wynikający z dokumentacji, jaką dysponuje, akt wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym (pub. Cezary Kosikowski w: Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX 2013).

Na ocenę sprawy nie może wpłynąć okoliczność przedstawienia, na etapie postępowania zażaleniowego, tłumaczenia dokumentów wystawionych przez podmioty islandzkie dotyczące charakteru wypłacanego Skarżącemu świadczenia, bowiem w dacie wydania postanowienia organ I instancji nie posiadał w prowadzonych przez siebie ewidencjach, rejestrach informacji potwierdzających, że dochody Skarżącego z Islandii były rentą chorobową.

Za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 306k w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 o.p., poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia bez dążenia do ustalenia zakresu żądania Skarżącego.

Zasadą jest, że zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy (art. 306a § 4 o.p.). Przestrzeganie zasady związania organu żądaniem strony jest istotne ponieważ wyłącznie, jeśli okoliczności faktyczne lub prawne nie pozwalają wydać wnioskodawcy zaświadczenia o żądanej treści, organ podatkowy zobowiązany jest do odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, poprzez wydanie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 306c o.p.).

W omawianej sprawie Skarżący chciał, by Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w zaświadczeniu wskazał: wysokości dochodu z tytułu renty chorobowej otrzymywanej z Islandii, w koronach islandzkich ISK, oraz wysokości tegoż dochodu przeliczoną na PLN, z podaniem daty i kursu przewalutowania z ISK na PLN. Skoro organ I instancji w dniu wydawania zaświadczenia posiadał informację, że świadczenia wypłacane z Islandii to dochód z emerytury-renty i nie posiadał danych dotyczących charakteru obu świadczeń wypłacanych z Islandii, a więc danych, które pozwoliłyby wydać zaświadczenia o żądanej treści, zobowiązany był do odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, poprzez wydanie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

W konsekwencji również zarzut naruszenia art. 306b § 1 i 2 o.p., uznać należy za niezasadny.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.