Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 989256

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 25 lutego 2009 r.
I SA/Bk 413/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: asesor WSA Piotr Pietrasz (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) lipca 2008 r., Nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2003 r. postanawia:

oddalić wniosek o przywrócenie terminu.

Uzasadnienie faktyczne

W. N. reprezentowany przez doradcę podatkowego W. A. złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) lipca 2008 r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie rozliczenia W. N. podatku od towarów i usług za określone miesiące 2003 r.

Postanowieniem z dnia 5 listopada 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę W. N. na przedmiotową decyzję. Powodem takiego rozstrzygnięcia było nie uzupełnienie przez skarżącego w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi.

W dniu 24 listopada 2008 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek W. N. reprezentowanego przez doradcę podatkowego W. A. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. nr PP (...) utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie rozliczenia W. N. podatku od towarów i usług za określone miesiące 2003 r.

Uzasadniając swój wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, iż uchybienie terminu do usunięcia braków formalnych skargi nastąpiło bez jego winy albowiem wezwanie do usunięcia braków formalnych oraz awiza o tej przesyłce nie dotarły do biura prowadzonej przez niego kancelarii, co potwierdzają zatrudnieni w niej pracownicy. Skarżący podniósł ponadto, iż biuro kancelarii czynne jest od godziny 8.00 do 16.00 od poniedziałku do piątku, a w omawianym okresie przesyłki pocztowe dostarczane były przez listonosza codziennie i nie było wśród nich wezwania sądowego do uzupełnienia braków formalnych w przedmiotowej sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu wniosek nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oprócz złożenia wniosku w tej kwestii, warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest również łączne spełnienie następujących przesłanek. Mianowicie pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Nadto strona ma obowiązek uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a).

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że niedochowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi było przez niego niezawinione.

W złożonym wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego stanowczo podkreślał, że przyjęta organizacja pracy kancelarii wykluczała powstanie stanu niemożliwości doręczenia pisma sądowego przez listonosza w godzinach pracy jego biura, tym samym podważał on prawidłowość czynności doręczyciela, a w konsekwencji przyjęcie przez Sąd skutków doręczenia pisma sądowego z art. 73 p.p.s.a.

W tym miejscu zauważyć należy, iż prawidłowe doręczenie pisma sądowego, zgodnie z dyspozycją art. 65 § 2 p.p.s.a., wymaga zastosowania trybu, o jakim mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.).

Na podstawie tego rozporządzenia poczta zobowiązana jest, w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi osobiście, domownikowi lub administracji domu, pozostawić zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki we właściwej pocztowej placówce odbiorczej w terminie siedmiu kolejnych dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Doręczyciel jest zobowiązany przy tym do dokonania adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na potwierdzeniu odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki i złożenia swojego podpisu oraz oddania przesyłki niezwłocznie do właściwej pocztowej placówki oddawczej.

Jeżeli adresat przesyłki nie zgłosi się w terminie 7 kolejnych dni od końca dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata, to zgodnie z § 9 ust. 3 tego rozporządzenia pocztowa placówka oddawcza obowiązana jest powtórnie zawiadomić adresata o możliwości odbioru pisma w terminie kolejnych 7 dni, licząc od końca dnia następnego po dniu sporządzenia zawiadomienia.

W sytuacji, gdy doręczyciel postąpi w opisany wyżej sposób - jak to miało miejsce w sprawie niniejszej - to na podstawie wypełnionego przez niego zwrotnego poświadczenia odbioru sąd może domniemywać, że powstały warunki do zastosowania trybu doręczenia pisma sądowego przewidzianego w art. 73 p.p.s.a. Takie domniemanie strona zainteresowana może następnie obalić, przy czym może to mieć miejsce wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością (por. wyrok NSA z 12 maja 2006 r., II FSK 709/05, LEX nr 273669). W rozpoznanej sprawie twierdzenia strony skarżącej w tym przedmiocie są jednostronne i nie zostały zobiektywizowane, w szczególności poprzez zainicjowanie wszczęcia stosownego postępowania wyjaśniającego przed organami pocztowymi, czy też choćby załączenie do wniosku kopii korespondencji pocztowej, jaka dotarła do biura kancelarii w dniach awizowania przesyłki, co potwierdzałoby wersję skarżącego, iż w okresie tym kancelaria normalnie funkcjonowała. Mając na uwadze powyższe okoliczności nie można przyjąć, iż skarżący w sposób skuteczny obalił domniemanie doręczenia pisma, wynikające z art. 73 p.p.s.a, a tym samym że uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w przedmiotowej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia, w oparciu o art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.