Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721925

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 11 września 2019 r.
I SA/Bk 353/19
Zawiadomienie podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Stachurski.

Sędziowie WSA: Jacek Pruszyński (spr.), Dariusz Marian Zalewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi "C." S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.

1. uchyla zaskarżoną decyzję,

2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz skarżącej "C." S.A. kwotę 20.268 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy dwieście sześćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) marca 2016 r. nr (...) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał C. S.A. (zwanej dalej: "Spółką") rozliczenia w podatku od towarów i usług za styczeń-grudzień 2009 r. w innej wysokości niż zadeklarowana. Podstawą tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że Spółka nieprawidłowo zastosowała 7% stawkę podatku VAT w odniesieniu do dostawy surowców farmaceutycznych.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia (...) czerwca 2016 r., nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w 2009 r. Spółka była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jednym z przedmiotów działalności była sprzedaż surowców farmaceutycznych. W ocenie organu odwoławczego Spółka błędnie zastosowała preferencyjną 7% stawkę podatku VAT do dostawy towarów, wymienionych w decyzji organu I instancji. W dalszej kolejności organ przytoczył treść art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej powoływana jako: "u.p.t.u."), jak również poz. 79 załącznika nr 3 do ustawy. Zdaniem organu, z art. 41 ust. 2 w związku z poz. 79 załącznika Nr 3 do u.p.t.u. wynika, że zastosowanie obniżonej stawki VAT do produktów leczniczych uzależnione zostało przez ustawodawcę od łącznego spełnienia następujących warunków:

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Dyrektora UKS w B. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji zarzuciła nieważność na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., zwanej dalej: "o.p."), jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów o przedawnieniu zobowiązań podatkowych, tj. art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w zw. z art. 144 § 1, art. 145 § 1 i art. 151 § 1 o.p., a w związku z tym, trwale niewykonalnej w dnu jej wydania. Ponadto zarzucono naruszenie:

- art. 41 ust. 2 u.p.t.u. i poz. 79 załącznika nr 3 do tej ustawy w zw. z art. 12 ust. 3 lit. a tiret trzeci VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej, VI Dyrektywy i kat. 3 załącznika III kat. 3 do tej Dyrektywy, poprzez przyjęcie, że do produktów leczniczych dopuszczonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne, a niewpisanych do Rejestru Produktów Leczniczych nie może mieć zastosowania 7% stawka podatku VAT;

- art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez odmowę bezpośredniego zastosowania przepisów VI Dyrektywy, które stanowią integralna cześć krajowego porządku prawnego i stanowią przepisy prawa, które powinny zostać uwzględnione w protokole;

- art. 41 ust. 2 u.p.t.u. i poz. 79 załącznika nr 3 do tej ustawy w zw. z art. 217 i art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że ustawodawca jest uprawniony do uzależnienia prawa do zastosowania 7% stawki podatku VAT od czynności materialno-technicznej organu administracyjnego polegającej na wpisaniu produktu leczniczego do Rejestru Produktów Leczniczych;

- art. 3 ust. 4 pkt 5 i art. 28 ustawy Prawo farmaceutyczne w zw. z poz. 79 załącznika nr 3 do ustawy, poprzez przyjęcie, że do surowców farmaceutycznych znajdzie zastosowanie 22% stawka VAT;

- art. 2a o.p., polegające na nierozstrzygnięciu na korzyść Spółki niedających usunąć się wątpliwości co do treści przepisu prawa podatkowego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, między innymi, że nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące, gdyż terminy przedawnienia uległy zawieszeniu w związku z wszczęciem w dniu (...) listopada 2014 r. dochodzenia w sprawie karnej skarbowej podania nieprawdy w deklaracjach VAT-7, złożonych w okresie od (...) lutego 2009 r. do (...) stycznia 2010 r. Organ podatkowy kierując się dyspozycją art. 70c o.p. wystosował zawiadomienie o zawieszeniu biegu przedawnienia. Wprawdzie w nagłówku tego pisma zamiast "C. S.A." wpisano omyłkowo "C. sp. z o.o.", to już w treści tego pisma prawidłowo wpisano pełną nazwę spółki.

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 837/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę skarżącej Spółki. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że aby określony wyrób mógł być zliczony do kategorii produktów leczniczych, wymienionych w załączniku Nr 3 do u.p.t.u., pod poz. 79, powinien łącznie spełniać dwa warunki: winien być zaliczany do grupowania PKWiU ex 24.4 oraz musi być wpisany do Rejestru Produktów Leczniczych dopuszczonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w przepisach Prawa farmaceutycznego (art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - Dz. U. z 2008 r. Nr 45, 271 z późn. zm., dalej "u.p.f."). Tymczasem jak to ustaliły organy podatkowe z uwzględnieniem konkluzji pisma z dnia 27 listopada 2015 r. Głównego Urzędu Statystycznego, Departamentu Metodologii, Standardów i Rejestrów, sporne towary nie są wymienione w załączniku Nr 3 do ustawy, jako uprawniające do zastosowania stawki 7%, albowiem nie zostały zaklasyfikowane do grupowania PKWiU 24.4, bądź wprawdzie zostały tu zaklasyfikowane, lecz nie są produktami leczniczymi (wpisanymi do Rejestru Produktów Leczniczych), lecz surowcami farmaceutycznymi.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w interesującym zakresie polskie przepisy nie są sprzeczne z przepisami unijnymi, a w konsekwencji nie było podstaw do bezpośredniego stosowania przepisów dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Sąd zaznaczył także, że skoro przepisach u.p.f. wyraźnie rozróżniono pojęcie "produktu leczniczego" i "surowca farmaceutycznego", to pojęcia te nie mogą być utożsamiane na gruncie prawa podatkowego. Stąd przekonanie spółki odnośnie potrzeby jednolitego traktowania obydwóch kategorii towarów - było niezasadne.

Na powyższy wyrok Spółka złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Białymstoku do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca Spółka, wskazując na określenie podstaw kasacyjnych w przepisach art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., zarzuciła naruszenie:

- art. 141 § 4 oraz art. 145 § pkt 2 w związku z art. 151 p.p.s.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik postępowania, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia ani zwięzłego przedstawienia zarzutu skargi w zakresie nieważności zaskarżonej decyzji, ani podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., a także w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo, że decyzje organów podatkowych obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., a także w związku z art. 151 p.p.s.a., przez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy podatkowe obu instancji przepisów: art. 41 ust. 2 u.p.t.u. i poz. 79 załącznika nr 3 do tej ustawy w związku z art. 98 ust. 1-3 dyrektywy 112 i pkt 3 załącznika III do tej dyrektywy oraz naruszenie art. 3 ust. 4 pkt 5 i art. 28 u.p.f. w związku z poz. 79 załącznika nr 3 do u.p.t.u. przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy;

- art. 41 ust. 2 u.p.t.u. i poz. 79 załącznika nr 3 do tej ustawy w związku z art. 98 ust. 1-3 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i pkt 3 załącznika III do tej dyrektywy, poprzez przyjęcie, że do produktów leczniczych dopuszczonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przepisów u.p.f., a niewpisanych do Rejestru Produktów Leczniczych nie może mieć zastosowania 7% stawka podatku VAT;

- art. 41 ust. 2 u.p.t.u. i poz. 79 załącznika nr 3 do tej ustawy w związku z art. 217 i art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że ustawodawca jest uprawniony do uzależniania prawa do zastosowania 7% stawki podatku VAT od czynności materialno-technicznej organu administracyjnego polegającej na wpisaniu produktu leczniczego do Rejestru Produktów Leczniczych;

- art. 3 ust. 4 pkt 5 i art. 28 u.p.f. w związku z poz. 79 załącznika nr 3 do u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że do surowców farmaceutycznych znajdzie zastosowanie 22% stawka VAT;

- art. 2a o.p., polegające na nierozstrzygnięciu na korzyść spółki niedających usunąć się wątpliwości co do treści przepisu prawa podatkowego.

W odpowiedzi na skargą kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 581/17, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku.

W uzasadnieniu wyroku, NSA wskazał że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty były zasadne. NSA za niezasadne uznała zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące meritum sprawy, a zatem naruszenia przepisów u.p.t.u. oraz o.p., uznając że w tym zakresie zarówno organy podatkowe jak i sąd I instancji dokonali prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów.

NSA uznał natomiast za uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 i art. 10 § 6 pkt 1 o.p. Wskazał, że Sąd I instancji nie wyjaśnił dlaczego uznał, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych (skarga została oddalona). Skarżąca spółka zarzut w tym zakresie sformułowała w skardze, podniosła, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, gdyż wymagane prawem zawiadomienie (art. 70c o.p.) nie zostało skierowane do spółki. W zaistniałej sytuacji obowiązkiem Sądu I instancji było odniesienie się do tej kluczowej dla sprawy kwestii. Doniosłość dla wyniku sprawy zarzutu przedawnienia jest oczywista, co dostrzegł organ podatkowy odnosząc się szeroko do tej kwestii w odpowiedzi na skargę. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę, nie wypowiedział się choćby w najmniejszym zakresie, odnośnie rzeczonego zagadnienia i uniemożliwił poznanie przesłanek którymi się kierował oddalając skargę, jak chodzi o zarzut przedawnienia.

Pismem procesowym z dnia 5 września 2019 r., pełnomocnik skarżącej Spółki, podtrzymując zarzuty przedawnienia zobowiązania podatkowego, wskazał na uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 18 marca 2019 r., I FPS 3/18, z której wynika, że w sytuacji takiej jak w przedmiotowej sprawie, zawiadomienie o którym mowa w art. 70c o.p. powinno być doręczone pełnomocnikowi, ustanowionemu w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Tymczasem zawiadomienie z dnia 7 listopada 2014 r. zostało błędnie skierowane nie do pełnomocnika Spółki, ale do podmiotu nieistniejącego, a mianowicie "C. Sp. z o.o.".

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny

Uzasadnienie prawne

w Białymstoku zważył, co następuje:

Mając na uwadze treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej powoływana jako "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. W orzecznictwie wskazuje się, że przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji - zob. wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2010 r., II SAB/Wa 291/10, dostępny w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl.

W zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 24 kwietnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 i art. 10 § 6 pkt 1 o.p. Stwierdził, że Sąd I instancji nie wyjaśnił dlaczego uznał, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych (skarga została oddalona). Spółka C. zarzut w tym zakresie sformułowała w skardze. Podniosła, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, gdyż wymagane prawem zawiadomienie (art. 70c o.p.) nie zostało skierowane do spółki. W zaistniałej sytuacji obowiązkiem Sądu I instancji było odniesienie się do tej kluczowej dla sprawy kwestii. Doniosłość dla wyniku sprawy zarzutu przedawnienia jest oczywista, co dostrzegł organ podatkowy odnosząc się szeroko do tej kwestii w odpowiedzi na skargę (do Sądu pierwszej instancji). Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę, nie wypowiedział się choćby w najmniejszym zakresie, odnośnie rzeczonego zagadnienia i uniemożliwił poznanie przesłanek, którymi się kierował oddalając skargę, jak chodzi o zarzut przedawnienia.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 1 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Od 15 października 2013 r. wszedł w życie przepis art. 70c o.p., który stanowi, że organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Jak stwierdził NSA, w uchwale z dnia 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18, dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c o.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony, a uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skarżąca Spółka podniosła, że zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2009 r. przedawniły się z dniem 31 grudnia 2014 r., a zobowiązanie za grudzień 2009 r. z dniem 31 grudnia 2015 r.

Organ odwoławczy z kolei wskazał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. z uwagi na fakt, że postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. zostało wszczęte dochodzenie karne skarbowe w sprawie podania nieprawdy oraz danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym w deklaracjach VAT-7 złożonych w okresie od 25 lutego 2009 r. do 25 stycznia 2010 r. poprzez zastosowanie niewłaściwej stawki VAT przy sprzedażach niektórych produktów leczniczych i surowców farmaceutycznych. Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. pismem z dnia (...) listopada 2014 r. zawiadomił podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z wszczętym postępowaniem karnym. Wprawdzie w nagłówku pisma informującego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia omyłkowo zamiast C. S.A. wpisano C. Sp. z o.o., to zdaniem organu, nie ma podstaw do kwestionowania skuteczności zawiadomienia.

Organ odwoławczy pomija jednak, że skarżąca Spółka ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. - pełnomocnictwa z (...) kwietnia 2014 r. i (...) kwietnia 2014 r. (9, 10 akt adm.). Zatem, mimo że w dacie sporządzenia zawiadomienia i jego doręczenia, skarżąca Spółka była reprezentowany przez pełnomocnika, zawiadomienie to zostało wysłane bezpośrednio skarżącej Spółce, z pominięciem pełnomocnika. W tej sytuacji bez znaczenia dla oceny wystąpienia skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. pozostaje kwestia oceny skuteczności doręczenia zawiadomienia skarżącej Spółce.

Wyjaśnić należy, że uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej wiążą w sprawie, w której zostały podjęte (art. 187 § 2 p.p.s.a.). Związanie uchwałą podjętą w konkretnej sprawie ma charakter indywidualny, ponieważ dotyczy tej właśnie sprawy. Uchwała konkretna nie wiąże bezpośrednio pozostałych składów w innych sprawach, wiąże natomiast dokonana tą drogą interpretacja przepisów prawa administracyjnego, w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego, rozpoznającemu taką sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Możliwość odstąpienia od stanowiska wyrażonego w uchwale przewiduje przepis art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli sąd w toku rozpoznania sprawy nie podzieli stanowiska wyrażonego w uchwale. W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w powołanej uchwale NSA z 18 marca 2019 r. I FPS 3/18.

W konsekwencji należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p.

W tej sytuacji procesowej Sąd uznał za zbędne ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi.

Wobec powyższego w toku ponownego postępowania w sprawie organy podatkowe ustalą, czy doszło do wystąpienia innych okoliczności skutkujących przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za badane okresy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.