Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2163518

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 23 listopada 2016 r.
I SA/Bd 739/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) r., Nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 7 września 2016 r. skarżący złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) r., określającą mu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., jednocześnie wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. Podniósł, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Podkreślił, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezbędne, albowiem nie posiada wystarczających środków na uregulowanie zobowiązań, które wynikać mogą z decyzji, co z kolei wiązać by się musiało z koniecznością zaciągnięcia dalszych zobowiązań.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Brak zaś takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (podobnie: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 373/11; z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11; z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1312/08; z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 754/09 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl)). W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

W ocenie Sądu rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Skarżący na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia wskazał jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Podkreślił, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezbędne, albowiem nie posiada wystarczających środków na uregulowanie zobowiązań, które wynikać mogą z decyzji, co z kolei wiązać by się musiało z koniecznością zaciągnięcia dalszych zobowiązań.

Skarżący nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Jak już wyżej wskazano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku i to wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy oraz zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być, co najmniej, uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 110/10 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie twierdzenia skarżącego sprowadzają się jedynie do ogólnych sformułowań niepopartych żadnymi dowodami. Skarżący nie podał żadnych konkretnych informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika, jakie dochody osiąga, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi wydatki. Sąd zauważa, że dla wstrzymania zaskarżonego aktu nie jest wystarczającą przesłanką wysoka kwota zobowiązania podatkowego. W takiej bowiem sytuacji należałoby wstrzymywać wykonanie wszystkich zaskarżonych decyzji, które określają zobowiązania podatkowe w znacznej wysokości (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 828/13, z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 810/13 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków",

o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez wystarczającego uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej.

Skoro zatem skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.