I SA/Bd 505/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2376729

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2017 r. I SA/Bd 505/17

UZASADNIENIE

Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący wniósł na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, którego miesięczny dochód wynosi (...) zł netto z tytułu świadczenia rentowego. Jako majątek skarżący wskazał dom o powierzchni (...) m2 o wartości (...) zł oraz gospodarstwo rolne o pow. (...) ha o wartości (...) zł. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych.

W odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego skarżący przedłożył: zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. K. z którego wynika, że skarżący za lata 2015-2016 osiągnął dochód odpowiednio w kwotach (...) zł oraz (...) zł; PIT/B za lata 2015-2016; wyciąg z rachunku bankowego; fakturę za energię elektryczną; decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o przyznaniu pomocy w wysokości (...) zł; decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Ponadto skarżący oświadczył, że: ponosi stałe miesięczne koszty utrzymania domu w wysokości (...) zł; na żywność i środki czystości wydatkuje kwotę (...) zł; nie posiada pojazdów; utrzymuje się ze świadczenia rentowego wypłacanego od 2015 r. w kwocie (...) zł; nie korzysta z pomocy rodziny i znajomych; z majątku skarżącego nie jest prowadzona egzekucja; nie pozostaje w związku małżeńskim.

Uzasadnienie prawne

Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z (...) sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wnioskodawca wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, zaś przepis ten wyraźnie wskazuje, że w takiej sytuacji wnioskodawca powinien wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tymczasem jak wynika z historii rachunku bankowego skarżący posiada znaczne oszczędności. Otóż w dniach (...), (...) i (...) maja 2017 r. skarżący założył lokaty bankowe na łączną kwotę (...) zł. Tym samym posiada środki finansowe zarówno na opłacenie wpisu sądowego jak również opłacenie pełnomocnika z wyboru, którego udział na obecnym etapie postępowania nie jest konieczny. Ponadto jak wynika z informacji podanych przez skarżącego posiada dom o wartości (...) zł oraz gospodarstwo rolne o pow. (...) ha o wartości (...) zł. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych posiadanie majątku, a w szczególności posiadanie oszczędności oraz nieruchomości, co do zasady, wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy, zwłaszcza w sytuacji, gdy majątek ten nie jest obciążony prawami osób trzecich i w żaden sposób nie została ograniczona możliwość jego wykorzystania w celu pozyskania dochodu, obciążenia, czy zbycia (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia (...) października 2004 r., sygn. akt FZ 454/04, z dnia (...) października 2012 r., sygn. akt I OZ 806/12 i z dnia (...) listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 826/12). Oczywiste jest więc, że na ocenę możliwości finansowych strony ma istotne znacznie nie tylko wysokość osiąganego przez nią dochodu, ale również wysokość posiadanych przez nią zasobów pieniężnych, a także będący w jej posiadaniu majątek i to, czy może go wykorzystać w celu pozyskania środków pieniężnych, szczególnie, gdy w skład tego majątku wchodzą nieruchomości. Dlatego też sposób, w jaki właściciel wykorzystuje swój majątek nie może pozostawać bez wpływu na ocenę, czy posiada on dostateczne środki na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Niewątpliwie bowiem udzielenie stronie prawa pomocy jest bowiem formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy zdobycie przez nią środków na koszty postępowania w inny sposób jest rzeczywiście (obiektywnie) niemożliwe. Istotne jest zatem, że posiadany majątek może przynosić potencjalne pożytki, może również służyć jako zabezpieczenie pożyczki lub kredytu, jeśli właścicielowi, który jest zobowiązany do poniesienia określonych wydatków, brakuje bieżących środków finansowych.

Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.