Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722936

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 3 września 2019 r.
I SA/Bd 440/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz.

Sędziowie WSA: Ewa Kruppik-Świetlicka, Mirella Łent (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2019 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...). do Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. wpłynął wniosek skarżącego z dnia (...). o wydanie zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy samochodu osobowego marki (...) (...) o numerze nadwozia (...), pojemności skokowej silnika 1.498 cm3 i roku produkcji 2019, w nabyciu wewnątrzwspólnotowym.

Postanowieniem z dnia (...). Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. odmówił stronie wydania zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy ww. samochodu osobowego.

W złożonym zażaleniu zarzucono naruszenie art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...). (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), dalej: "Konstytucja", poprzez naruszenie zasady pierwszeństwa stosowania umowy międzynarodowej, tj. Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Dowództwem Naczelnego Sojuszniczego Dowódcy Transformacji i Naczelnym Dowództwem Sojuszniczych Sił w Europie uzupełniającej Protokół dotyczący statusu międzynarodowych dowództw wojskowych ustanowionych na podstawie Traktatu Północnoatlantyckiego, podpisanej w Warszawie dnia 9 lipca 2016 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1179 z późn. zm.), dalej: "umowa", przed rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2525), dalej: "rozporządzenie". Zdaniem strony, organy podatkowe w świetle oczywistej sprzeczności treści § 43 ust. 1 rozporządzenia z art. 18 ust. 1 umowy powinny przyjąć pierwszeństwo stosowania art. 18 ust. 1 umowy, wystawiając zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy wnioskowanego samochodu osobowego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie zaświadczenia o zwolnieniu z akcyzy przedmiotowego pojazdu.

Postanowieniem z dnia (...). Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podał, że strona w dniu (...). złożyła deklarację uproszczoną dla podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych AKC-U/S (zarejestrowaną w systemie Zefir2 pod numerem (...)), dotyczącą samochodu osobowego marki (...) (...) o numerze nadwozia (...), pojemności skokowej silnika 1.498 cm i roku produkcji 2019, który został przez przemieszczony na terytorium kraju w dniu (...). Ponadto strona złożyła w tym samym dniu wniosek o wydanie zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy nabytego wewnątrzwspólnotowo ww. samochodu i oświadczyła, że skorzystała wcześniej ze zwolnienia od akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w odniesieniu do czterech samochodów osobowych. W oparciu o dane zawarte w systemie Zefir2 organ ustalił, że wnioskodawca dotychczas złożył cztery deklaracje uproszczone dla podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, zarejestrowane w systemie Zefir2 pod numerami:

1) (...) dot. samochodu osobowego o numerze (...);

2) (...) dot. samochodu osobowego o numerze (...);

3) (...) dot. samochodu osobowego o numerze (...);

4) (...) dot.

samochodu osobowego o numerze (...). Skarżący skorzystał wraz z żoną ze zwolnienia od akcyzy nabycia wewnątrzwspólnotowego tych samochodów.

Wskazując na treść art. 18 ust. 1 lit. a umowy oraz § 43 ust. 1 ww. rozporządzenia organ stwierdził, że regulacja prawna zawarta w rozporządzeniu stanowi przepis szczególny (lex specialis) w stosunku do uregulowania zawartego w umowie. Jako przepis o charakterze wykonawczym, § 43 ust. 1 rozporządzenia określa limit ilościowy w zakresie nabywania samochodów osobowych na użytek własny lub rodzin, uprawniający do zwolnienia od akcyzy, który strona przekroczyła. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pojazd marki (...) (...) jest piątym nabytym wewnątrzwspólnotowo samochodem osobowym, zatem brak jest podstaw do udzielenia zwolnienia od akcyzy nabycia wewnątrzwspólnotowego tego pojazdu na podstawie § 43 ust. 1 rozporządzenia. Tym samym Naczelnik Trzeciego Urzędu skarbowego w B. zasadnie odmówił stronie wydania zaświadczenia o zwolnieniu przedmiotowego pojazdu od akcyzy z uwagi na przekroczenie normy ilościowej wskazanej w § 43 ust. 1 rozporządzenia.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonym postanowieniom zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a umowy oraz art. 91 ust. 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżący nie miał uprawnienia do przywozu przedmiotowego samochodu osobowego marki (...) (...) ze zwolnieniem z akcyzy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Organ prawidłowo działał w trybie art. 306a i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), dalej: "O.p."

Stosownie do art. 306a § 1-4 O.p., organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania i wydaje się je w granicach żądania wnioskodawcy.

WSA wyjaśnia, iż postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń na gruncie Ordynacji podatkowej, podobnie jak w Kodeksie postępowania administracyjnego, stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym obowiązującego, w tym przypadku, organy podatkowe przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego (por. Borkowski J., {w: Adamiak B., Borkowski J., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IV, C.H. Beck, Warszawa 2002, str. 793; odmiennie: Chorąży K., Kmieciak Z., Wydawanie zaświadczeń - kwestie nie rozstrzygnięte w literaturze, Samorząd Terytorialny 2000, Nr 6, str. 70, którzy stwierdzają, że czynnościami materialno-technicznymi określa się na ogół takie czynności faktyczne, które wywołują skutki prawne, tymczasem zaświadczenia bezpośrednich skutków prawnych nie wywołują, w związku z tym należałoby je raczej wyodrębnić jako osobną grupę czynności faktycznych). Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, aczkolwiek odformalizowane, wiąże się jednak z pewnym rygoryzmem proceduralnym, spowodowanym skutkami, jakie wywołują zaświadczenia, które mają charakter dokumentów urzędowych (por. art. 194 O.p. i art. 76 k.p.a.), stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (J. Zubrzycki {w:

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.