Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 648035

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 30 czerwca 2010 r.
I SA/Bd 362/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.).

Sędziowie WSA: Dariusz Dudra, Urszula Wiśniewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w (...) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) określającą skarżącemu w podatku od towarów i usług wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przeprowadzono u skarżącego kontrolę w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. obejmującą działalność prowadzoną pod firmą (...) S. S. w (...) w zakresie: usług transportowych, odśnieżania dróg, detalicznej sprzedaży środków produkcji rolnej, wapna, węgla, miału, cementu oraz wyrobów stalowych. Równolegle z kontrolą w zakresie podatku od towarów i usług prowadzono kontrolę w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) decyzją z (...) kwietnia 2009 r. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. Wskutek złożonego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z (...) lipca 2009 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia

Ponownie orzekając organ I instancji decyzją z (...) listopada 2009 r. określił rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2005 r.. W zakresie rozliczenia podatku naliczonego organ zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego w wysokości (...) zł z części faktur zakupu paliwa do samochodów ciężarowych wykazanych w ewidencji środków trwałych.

Ponadto organ zakwestionował w zakresie podatku należnego rozliczenie podatku z tytułu wykonanych usług transportowych, które podatnik rozliczał w miesiącu wystawienia faktur sprzedaży w sytuacji, gdy rozliczenie podatku powinno nastąpić w miesiącu zapłaty za wykonane usługi transportowe.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o ponowne przeanalizowanie sprawy i przesłuchanie nowych świadków w sprawie rozwożenia towarów samochodem KAMAZ. Podatnik nie zgodził się ze stwierdzeniem zawartym w decyzji w przedmiocie podatku dochodowego, że demontaż pojazdu miał związek ze wszczęciem postępowania podatkowego.

Ponadto odwołujący się stwierdził, że urząd skarbowy analizuje przepisy o komunikacji do czego nie jest uprawniony, gdyż zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają w zakresie i granicach prawa podatkowego. Podkreślił, że jeżeli nie miał aktualnych dokumentów rejestracyjnych pojazdu, to naruszył tym przepisy o komunikacji, a nie przepisy podatkowe. Wyjaśnił również, iż do samochodu KAMAZ paliwo było wlewane na terenie firmy, dlatego na fakturach są numery rejestracyjne innych pojazdów. Jeździł tym samochodem po drogach w najtrudniejszych warunkach, tam gdzie inne samochody jesienią i wiosną by nie dojechały. Pokonywał krótkie trasy, po polnych drogach, dlatego nie miał aktualnych danych w dowodzie rejestracyjnym, z tego powodu samochód nie był wysoko ubezpieczony.

Zdaniem strony błędnie wyliczono przebieg pojazdów przyjmując średnią arytmetyczną zamiast średniej ważonej. Zarzucił też, że w trakcie kontroli za lata poprzednie nie kwestionowano zużytego paliwa.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zasadna. W uzasadnieniu przywołał przepisy ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. D. Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej ustawa VAT) dotyczące prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wskazał, iż zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

Dyrektor Izby Skarbowej poniósł, iż w prowadzonym wobec podatnika postępowaniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. ustalono, iż w badanym okresie część poniesionych wydatków na zakup paliwa do samochodów ciężarowych wykazanych w ewidencji środków trwałych została dokonana na cele nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie mogła więc, zdaniem organu podatkowego, stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem sporu jest kwestia wykorzystania w 2005 r. w prowadzonej działalności gospodarczej samochodu ciężarowego marki KAMAZ oraz ilość paliwa zużytego w tej działalności przez pozostałe pojazdy.

Wskazano, iż z dokonanej w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego analizy okazanych dokumentów i ewidencji VAT wynika, że podatnik w 2005 r. nabył 74.130,24 litrów paliwa ON o łącznej wartości netto 217.722,88 zł W ocenie organu w działalności gospodarczej wykorzystał 70.907,44 litrów tego paliwa o wartości netto 208.257,41 zł, z czego 69.000,44 litrów zużyły samochody ciężarowe (MAN, dwie SCANIe, FSO Lublin) i 1.907 litrów wózek widłowy. Ponadto ustalono, iż samochód ciężarowy KAMAZ o numerze rejestracyjnym (...) nie był wykorzystywany dla potrzeb działalności gospodarczej.

W związku z nieuznaniem wydatku w wysokości 9.465,47 zł jako kosztu uzyskania przychodu zakwestionowano odliczenie podatku naliczonego z faktur zakupu paliwa w wysokości (...) zł. Organ wyjaśnił, iż ilość zużytego paliwa do samochodów ciężarowych wykorzystywanych w prowadzonej w 2005 r. działalności gospodarczej wyliczono na podstawie wniosków o zawarcie umowy ubezpieczenia autocasco w latach 2004-2006. Ustalono jednocześnie, że samochód ciężarowy KAMAZ o nr rej. (...) miał zapłacone jedynie ubezpieczenie OC. Na podstawie tych umów ustalono roczny przebieg pojazdów. Ostatecznie do ustalenia zużycia paliwa w 2005 r. przyjęto wartości średniego rocznego przebiegu samochodów wynikające z wniosków o ubezpieczenie autocasco oraz z zeznań świadków - pracowników firmy podatnika:

-

dla samochodu ciężarowego SCANIA o nr rej. (...) - 83.121 km,

-

dla samochodu ciężarowego SCANIA o nr rej. (...)- 93.635 km,

-

dla samochodu ciężarowego MAN o nr rej. (...) - 64 114 km

-

dla samochodu ciężarowego FSO Lublin o nr rej. (...) - 9289 km

Ponadto wyliczenia zużycia paliwa dla poszczególnych samochodów dokonano uwzględniając zeznania zatrudnionych pracowników, dane publikowane na stronie internetowej oraz informacje serwisów samochodowych.

Jednocześnie na podstawie przekazanych przez podatnika danych technicznych wózka widłowego oraz informacji uzyskanych od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą ustalono zużycie paliwa tego pojazdu.

W konsekwencji ilość zużytego przez samochody ciężarowe oraz wózek widłowy paliwa w 2005 r. wyniosła ogółem 70.907,44 litrów, co stanowiło wartość netto zakupu stanowiącą koszty uzyskania przychodu 208.257,41 zł. Zatem wartość zakupu netto paliwa nie stanowiąca kosztów uzyskania przychodów wynosiła 9.465,47 zł.

Co do argumentu odwołania, że wymiana liczników w dwóch samochodach ciężarowych spowodowała nierzeczywistą różnicę ilości kilometrów wynikającą z polis ubezpieczeniowych wskazano, iż informacje uzyskane w firmie (...) J. Ch. oraz zeznania świadków - kierowców zatrudnionych w firmie podatnika, którzy w tym czasie jeździli samochodami ciężarowymi nie potwierdzają faktu, by w\w 2005 r. dokonano wymiany licznika lub tachografu.

Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się również z twierdzeniem strony, że nieprawidłowo dokonano wyliczenia przebiegu pojazdów w oparciu o średnią arytmetyczną danych wskazanych przez świadków zamiast średniej ważonej, korzystniejszej dla podatnika, ponieważ obie średnie były równe.

Odnosząc się do zarzutu, że w trakcie kontroli za 2005 rok nie uwzględniono wyników kontroli za lata wcześniejsze, organ wyjaśnił, iż porównanie kosztów uzyskania przychodów w 2005 r. do roku 2002 i 2003 jest niezasadne, albowiem znaczny wzrost przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2005 r. uniemożliwia zastosowanie metody porównawczej szacunku kosztów z tytułu prowadzonej działalności. Ponadto, zakwestionowano prawo do odliczenia podatku naliczonego przy poniesieniu konkretnego wydatku: wydatku na zakup paliwa o wartości netto 9.465,47 zł i możliwości jego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, co uzależnione jest od przychodów uzyskanych przez stronę wyłącznie w 2005 r., a nie w latach poprzednich.

Polemizując z zarzutami dotyczącymi oceny wykorzystania samochodu KAMAZ w działalności gospodarczej, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż zebrany materiał dowodowy nie potwierdził faktu wykorzystania tego samochodu przez podatnika w działalności gospodarczej: na dowodach sprzedaży i zakupów ni występował numer rejestracyjny KAMAZA, co zdaniem organu świadczy to o tym, że samochód ten nie był wykorzystywany do transportu towarów. Tym samym wydatki poniesione na eksploatację tego pojazdu nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu albowiem nie miały bezpośredniego związku z osiąganym przez podatnika przychodem. W ocenie organu II instancji fakt wykorzystywania KAMAZA nie został również potwierdzony w zeznaniach świadków, którzy stwierdzili jedynie, że samochód ten wykorzystywany był sporadycznie na krótkich odcinkach.

Wskazując, iż dopiero w odwołaniu podatnik podniósł, że wykorzystywanie do działalności gospodarczej samochodu KAMAZ mogliby potwierdzić rolnicy organ podniósł, iż nie złożył jednakże formalnego wniosku w tej sprawie. Dyrektor wyjaśnił, że jeżeli jednak nawet podatnik rozwoził towar rolnikom samochodem KAMAZ, to poniesione w związku z tym wydatki nie mają związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż nie został wykazany z tego tytułu przychód. Wydatki te nie mają bowiem odzwierciedlenia w wystawionych przez stronę fakturach. Faktu wykorzystania samochodu KAMAZ nie potwierdzili również kontrahenci, albowiem na żadnym z dostarczonych przez nich dokumentów nie został wskazany ten samochód, jako użyty do przewozu towarów zarówno w ramach usług transportowych, jak i dostawy towarów.

Zdaniem organu brak wykorzystania pojazdu w działalności gospodarczej w 2005 r. potwierdza brak ważnego dowodu rejestracyjnego na ten rok, uprawniającego do poruszania się nim w ruchu drogowym. Wiedza ta wynika z dokumentów pojazdu i nie było potrzeby powoływania biegłego. Ostatni wpis w dowodzie rejestracyjnym dotyczy bowiem przeglądu technicznego z 20 listopada 2003 r. z określonym terminem kolejnego badania na dzień 19 listopada 2004 r.. Jak wynika z pisma Starostwa Powiatowego w (...) podatnik nie dokonał wymiany tego dowodu na nowy.

Ponadto organ I instancji zasadnie zakwestionował w zakresie podatku należnego, rozliczenie podatku z tytułu wykonanych usług transportowych, które podatnik rozliczał w miesiącu wystawienia faktur sprzedaży w sytuacji, gdy rozliczenie podatku powinno nastąpić w miesiącu zapłaty za wykonane usługi transportowe.

W skardze do sądu skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Jego zdaniem organ odwoławczy, w ślad za decyzją urzędu skarbowego, wysunął niewłaściwe wnioski z faktu demontażu spornego pojazdu w 2008 r. i odniósł je do stanu sprawy w decyzji za 2005 rok. Strona wskazała, iż przedmiotowy pojazd był przez trzy lata intensywnie eksploatowany i to w najtrudniejszych warunkach.

Skarżący zarzucił ponadto organom, iż analizowały one przepisy o komunikacji, do stosowania których nie są uprawnione. Zdaniem strony do oszacowania stanu technicznego pojazdu organy powinny powołać biegłego. Skarżący wskazał jednocześnie, że brakiem dokumentów rejestracyjnych naruszył przepisy o komunikacji, a nie przepisy podatkowe. Kamazem rozwoził towar wiejskimi drogami w najtrudniejszych warunkach, jesienią i wiosną Były to krótkie trasy, więc aktualny dowód rejestracyjny i ubezpieczenie pojazdu nie było mu potrzebne. Strona wyjaśniła jednocześnie, iż do samochodu Kamaz paliwo było wlewane na terenie firmy, dlatego większość faktur ma numery rejestracyjne innych pojazdów. Skarżący zarzucił ponadto, że organy podatkowe nie zainteresowały się świadkami, rolnikami, których chciał przedstawić.

Autor skargi zwraca również uwagę na błędne wyliczenie przebiegu pojazdów, w którym przyjęto średnią arytmetyczną zamiast średniej ważonej. Ponadto wskazuje, że w trakcie przeprowadzonych kontroli za lata poprzednie nie zakwestionowano ilości zużytego paliwa, co świadczy o tendencyjności przeprowadzonego postępowania zarówno kontrolnego jak i podatkowego za 2005 rok.

W skardze strona zawarła ponadto wyjaśnienia z zakresu podatku dochodowego, gdyż jest ono jej zdaniem istotne z punktu widzenia możliwości odliczenia podatku naliczonego. Wyjaśniając kwestię dokonanych przedpłat w grudniu 2005 r. skarżący stwierdził, że pieniądze faktycznie wydał w grudniu 2005 r; żadne zapłacone 30 i 31 grudnia jako przedpłata pieniądze nie zostały zwrócone, natomiast otrzymał za nie towar. Przedmiotowe faktury nie są dokumentami wymagającymi zapłaty i zdaniem strony jasno wskazują, że zapłata już nastąpiła w postaci przedpłaty.

Wyjaśniono, iż faktura korygująca wystawiona przez firmę (...) nr 2/06 z dnia 28 stycznia 2006 r. jest tylko i wyłącznie dokumentem porządkującym zapisy w systemie magazynowo - księgowym wystawcy faktury o zrealizowaniu dostawy na otrzymaną w 2005 r. przedpłatę pokrywającą w całości zakupiony towar. Wskazano ponadto, iż druga firma (...) zakup towaru dokumentowała podobnie tylko, że zapłatę nazwała zaliczką nie przedpłatą. Również w tym przypadku pieniądze nie zostały zwrócone, tylko nastąpiła dostawa towaru.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i podkreślił, że zarzuty przedstawione w skardze nie podważają zasadności merytorycznych ustaleń.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy podkreślić, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzuty skargi, będące powtórzeniem zarzutów odwołania, dotyczyły zarówno kwestii procesowych, związanych z ustaleniem stanu faktycznego, jak i prawa materialnego w przedmiocie momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu świadczonych przez skarżącego usług transportowych.

Poddając ocenie zasadność zarzutów, co do ustalenia stanu faktycznego, w ramach którego skarżący niezasadnie odliczył podatek naliczony z faktur zakupu paliwa ON, z uwagi na brak związku tego wydatku z przychodem z prowadzonej działalności gospodarczej, Sąd uznał je za nietrafne.

Organ stanął na stanowisku, że zakup części paliwa do samochodów ciężarowych ujętych w ewidencji środków trwałych został dokonany na cele nie związane z prowadzoną działalnością eliminując z kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na ten cel. Wyrazem tego było określenie w decyzji z dnia (...) listopada 2009 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) skarżącemu wysokości straty z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2005 r. Decyzja ta utrzymana została przez organ odwoławczy w mocy decyzją z dnia (...) stycznia 2010 r. Ta ostatnia decyzja była przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010 r. (syg akt I SA/Bd 322/10) oddalił skargę. Wyrok uprawomocnił się dnia 2 lipca 2010 r.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z wyjątkami, które nie miały w sprawie zastosowania; natomiast na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT (w wersji obowiązującej w 2005 r) obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. Chodzi o wydatki rzeczywiście poniesione w celu osiągnięcia przychodu z działalności gospodarczej skarżącego.

Analizując ustalenia faktyczne w kontekście powyższych regulacji, organy przyjęły, że nie wszystkie wydatki poniesione na olej napędowy a wynikające z faktur nabycia, były wykorzystane na potrzeby posiadanych przez skarżącego pojazdów i wózka widłowego. Przyjęta przez organy metodologia prowadząca do takich wniosków, w ocenie Sądu, była logicznie uzasadniona. Organy w celu ustalenia przebiegu pojazdów skarżącego, oparły się o wiarygodne dowody w postaci danych ubezpieczeniowych, a przeciętne zużycie przyjęły w oparciu o wiele źródeł: dane techniczne serwisów, oficjalne publikacje oraz zeznania osób użytkujących te samochody.

Skarżący nie podważył skutecznie tych ustaleń, jego twierdzenie, że dane wskazane we wnioskach ubezpieczeniowych nie odzwierciedlają w ogóle rzeczywistości, albowiem doszło do wymiany liczników w niektórych pojazdach, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonych dowodach. Organ bowiem u źródła (w firmie (...) J. Ch., który dokonywał wskazanych przez skarżącego napraw) ustalił, że nie dokonywano wymiany żadnej części, która wpłynęłaby istotnie na zarejestrowany przebieg pojazdu. Wersję organów potwierdzili także kierowcy przesłuchani w charakterze świadków. Twierdzenia skarżącego pozostały więc gołosłowne. Zasadny i logiczny jest też sposób wyliczenia średniego przebiegu pojazdów, który co do zasady pozostaje tożsamy ze średnią ważoną, co organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sporne w sprawie były także ustalenia, że w 2005 r. skarżący w prowadzonej działalności nie wykorzystywał samochodu marki Kamaz. Wniosek taki wynikał z przesłuchania kilku świadków (wbrew twierdzeniu skarżącego, że zeznała tak tylko jedna osoba niechętnie nastawiona do strony), bezspornej okoliczności, że samochód od 2003 r. nie był poddawany obowiązkowym badaniom technicznym, objęty był obowiązkowym ubezpieczeniem na bardzo niską wartość. Pojazd ten nie został powołany w żadnym dokumencie dostawy, jako użyty środek transportu, co było niesporne. Sąd podziela stanowisko skarżącego, co do braku podstaw dla twierdzenia, że demontaż spornego pojazdu w 2008 r. pozostawał w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym, tym niemniej teza taka nie stała się podstawą dla istotnych ustaleń faktycznych, stąd pozostawała bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Nietrafny jest natomiast wywód skarżącego, że organy podatkowe nie miały podstaw prawnych do powoływania się na przepisy administracyjne dotyczące szeroko rozumianego prawa komunikacyjnego albowiem powołane są tylko do stosowania prawa podatkowego. Okoliczność, że pojazd nie posiadał ważnych badań technicznych w 2005 r. zasadnie została przez organ oceniona, jako kolejny dowód potwierdzający brak wykorzystania tego pojazdu w działalności skarżącego. Organy miały pełne prawo ocenić brak realizacji obowiązku wynikającego z innych przepisów niż podatkowe dla ustalenia istotnych okoliczności faktycznych. Skarżący nie wskazał wniosków dowodowych na potwierdzenie tezy, że Kamaz służył do przewożenia towarów dla rolników, którą to okoliczność podniósł po raz pierwszy na etapie odwołania. Wprawdzie w skardze i odwołaniu podniósł, że może wskazać świadków, lecz nie uczynił tego ponieważ organ nie pytał go o to. Zdaniem Sądu wydaje się oczywiste, w świetle zasad doświadczenia życiowego, że osoba prowadząca działalność gospodarczą, dysponująca dowodami przeczącymi ustaleniom organów zawartymi w doręczonej jej decyzji, składa skonkretyzowane wnioski dowodowe dla wykazania swoich twierdzeń. Ogólnikowe powoływanie się na dowody, których się nie ujawnia - nie jest wystarczające.

W spornej kwestii momentu powstania obowiązku podatkowego w VAT z tytułu wykonania usług transportowych przez skarżącego należy wskazać, że na podstawie art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak, niż 30 dnia, licząc od dnia wykonania usług transportu osób i ładunków kolejami, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi. Skarżący, co ustaliły organy rozliczał podatek należny w miesiącu wystawienia faktur. Stosowny wykaz tych faktur zawarł organ I instancji na str 5 decyzji.

Zarzuty skargi oparte na wyjaśnianiu, jaką praktykę przyjmuje tudzież wyjaśnieniach dotyczących ekonomicznego uzasadnienia podejmowanych działań, nie mogą zmienić ustawowych zasad obowiązujących w tym względzie.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie podnieść należy, ze także skarga na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. została oddalona prawomocnym wyrokiem.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.