Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723512

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 17 września 2019 r.
I SA/Bd 347/19
Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc.

Sędziowie WSA: Halina Adamczewska-Wasilewicz, Leszek Kleczkowski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

1. uchyla zaskarżone postanowienie,

2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz L.S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. K. prowadzi postępowanie egzekucyjne z praw i składników majątkowych skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia (...). o numerach (...) obejmujących zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie (...) zł (łącznie (...) zł), wynikającą z decyzji z dnia (...).

W dniu (...). do Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. wpłynęło pismo skarżącego zawierające wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, w którym skarżący powołał się na przedawnienie dochodzonych należności.

Postanowieniem z dnia (...). Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. K. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia (...). Organ stwierdził, że zobowiązania wynikające z tytułów wykonawczych nr (...) i (...) nie przedawniły się.

Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia (...). Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na to, iż dochodzona zaległość nie uległa przedawnieniu. Zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., objęta tytułami wykonawczymi o nr (...) oraz (...) mogłaby przedawnić się na zasadach ogólnych najwcześniej z końcem 2012 r. Jednak w sprawie zastosowano skuteczne środki egzekucyjne, które skutkowały przerwaniem biegu terminu przedawnienia.

Organ w tym zakresie wskazał, że zawiadomieniem z dnia (...). organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Kredyt Bank PBI S.A. Oddział we (...). Zawiadomienie o zajęciu doręczono stronie w dniu (...)., natomiast bank zawiadomienie to odebrał w dniu (...). Tym samym, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2006 r., wynikającego z tytułów wykonawczych o nr (...) i (...) uległ przerwaniu i biegł na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, czyli od dnia (...). Przy czym wystąpiły okoliczności powodujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia spowodowane wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy i postępowaniem karnym skarbowym.

Ponadto, w stosunku do należności objętych tytułem wykonawczym nr (...) zastosowano kolejny skuteczny środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia, polegający na zajęciu zawiadomieniem z dnia (...). wierzytelności z rachunku bankowego w Raiffeisen Bank Polska S.A. Zawiadomienie to bank odebrał w dniu (...)., natomiast zobowiązanemu zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."). Zatem kolejny zastosowany środek egzekucyjny przerwał bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, czyli od dnia (...). W związku z tym. zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym nr (...) nie przedawniło się na zasadach ogólnych, a dodatkowo zabezpieczone jest wpisem hipoteki na udziale skarżącego w prawie do nieruchomości położonej w C. przy ul. (...).

W stosunku do zobowiązania wynikającego z tytułu wykonawczego nr (...) ostatnim ze środków egzekucyjnych, skutecznie przerywających bieg terminu przedawnienia, było zajęcie w dniu (...). wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez Kredyt Bank PBI S.A. Oddział we (...), dokonane na podstawie zawiadomienia z dnia (...). W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wystąpiły również okoliczności wymienione w art. 70 § 6 i § 7 O.p., które zawiesiły bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania. Wszczęcie w dniu (...). postępowania karnego skarbowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu w dniu (...)., spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania na okres 313 dni. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania nastąpiło również z chwilą wniesienia w dniu (...). skargi do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...). na okres 89 dni. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że termin przedawnienia zobowiązania objętego tytułem wykonawczym nr (...) upłynął z dniem (...). Oznacza to, że stosownie do art. 70 § 8 O.p., zobowiązanie to może być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki, wpisanej na udziale strony w nieruchomości położonej w C., przy ul. (...).

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w zaistniałym stanie faktycznym nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, stwierdzając, że należności objęte tytułami wykonawczymi przedawniły się na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 70 § 1 O.p. z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zdaniem skarżącego, wydane postanowienie zostało oparte na wadliwej, nieprawidłowej i sprzecznej z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, a także orzecznictwem sądów, wykładni art. 70 § 8 O.p. W ocenie skarżącego, przepis ten jest tak samo niekonstytucyjny jak przepis art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., który był przedmiotem orzekania Trybunału.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, iż postanowienie to narusza prawo.

Z akt sprawy wynika, że w stosunku do skarżącego jest prowadzone postępowanie egzekucyjne przez Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. K. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia (...) r. o numerach (...) i (...), obejmujących odpowiednio zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie (...) zł i odsetkami za zwłokę z tytułu niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie (...) zł, wynikających z decyzji z dnia (...) r. wydanej przez Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. K. Pismem z dnia (...) r. skarżący wniósł o u umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych, z uwagi na przedawnienie dochodzonych należności. W tym względzie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., SK 40/12.

W przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 ustawy z dnia (...) r. - Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym od dnia (...) r. do (...) r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Przepis ten stanowił, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, przepis ten różnicuje w istotny sposób zakres czasowy odpowiedzialności podatników w zależności od arbitralnego i przypadkowego kryterium, tj. posiadania lub nieposiadania składników majątkowych pozwalających na ustanowienie zabezpieczenia w formie hipoteki przymusowej. Trybunał stwierdził, iż nie widzi powodu do tego, aby akurat to właściciele nieruchomości mieliby dożywotnio odpowiadać za należności podatkowe. Nie do obrony jest np. teza, że są to podmioty szczególnie zamożne, wobec czego nie ma powodu do przyznawania im dobrodziejstwa przedawnienia. Ich ogólna sytuacja finansowa może być gorsza niż podmiotów, których należności są zabezpieczone gwarancją bankową, czy zajęciem wierzytelności na rachunkach bankowych i wygasają po upływie ustawowych terminów. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, art. 70 § 6 O.p. w powyższym brzmieniu powoduje, że przedawnienie w odniesieniu do podatników, których należności zabezpieczono hipoteką przymusową w toku kontroli podatkowej, staje się instytucją pozorną i wydrążoną z treści, co jest bezwzględnie niedopuszczalne. Trybunał podkreślił, że wprawdzie ustawodawca dysponuje dużym marginesem swobody decyzyjnej określania zasad i terminów przedawnienia należności podatkowych, jednak granice dla działań prawodawczych wyznaczają zasady, wartości i normy konstytucyjne, które zabraniają tworzenia instytucji pozornych, niesprawiedliwych, nadmiernie ograniczających prawa podatnika oraz podważających jego zaufanie do państwa i stanowionego przez nie prawa. Warunków tych nie spełniałoby rozszerzenie zasad przewidzianych w zaskarżonym przepisie na wszystkie należności, które w toku kontroli podatkowej zostały zabezpieczone w jakikolwiek sposób. Taka operacja nie doprowadziłaby bowiem do zrównania sytuacji wszystkich podatników (w dalszym ciągu przedawniałyby się zobowiązania podatkowe osób nieposiadających żadnego majątku), z których część byłaby "dożywotnimi" dłużnikami państwa.

Odpowiednikiem uznanego za niekonstytucyjny art. 70 § 6 O.p. jest obowiązujący od dnia 1 stycznia 2003 r. przepis art. 70 § 8 O.p., którego redakcja różni się od zakwestionowanego przez Trybunał jedynie rozszerzeniem o zastaw skarbowy. Rację ma organ pierwszej instancji podnosząc, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdził niekonstytucyjność normy prawnej wyrażonej w art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., i to ten właśnie przepis, nie zaś posiadający analogiczną treść art. 70 § 8 O.p., podlegał wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Z formalnego punktu widzenia stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu nie wywiera bezpośrednich skutków w stosunku do przepisów o tej samej, bądź analogicznej treści, niebędących wprost przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego. Jednak nie można nie dostrzegać tego, że powstają wówczas uzasadnione wątpliwości co do zgodności z Konstytucją normy prawnej w nim wyrażonej, co nie powinno pozostawać bez znaczenia dla sądów oceniających możliwość zastosowania takiego przepisu. W tym kontekście należy wskazać, że w wyroku z dnia 22 maja 2007 r., SK 36/06 podkreślono, że stwierdzenie przez Trybunał niekonstytucyjności określonej normy prawnej nie pozostaje bez znaczenia dla stosowania normy zamieszczonej w przepisie tożsamym. W takim przypadku dochodzi bowiem do obalenie domniemania konstytucyjności przepisu, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem.

Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisu ma zatem istotne znaczenie dla oceny możliwości zastosowania przepisów o tożsamej bądź analogicznej treści. W takiej sytuacji dochodzi do wystąpienia tzw. oczywistej niekonstytucyjności. Zasadniczo sytuacja oczywistej niekonstytucyjności zachodzi wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne. W takim przypadku sąd może nie zastosować przepisu ustawy, odwołując się do reguły lex superior derogat legi inferiori i może sięgnąć po przepisy Konstytucji pod warunkiem, że są to przepisy samowykonalne, tzn. takie z których można sformułować normę prawną (zob. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2008, s. 29). Tego typu założenie występuje również w przypadku gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną jak norma objęta już wyrokiem Trybunału (zob. M. Wiącek, Pytanie prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 266-268). W rezultacie oczywistość niezgodności przepisu z Konstytucją RP oraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy (art. 178 ust. 1 Konstytucji). W tak oczywistych sytuacjach trudno oczekiwać, by sądy uruchamiały procedurę pytań prawnych. Takie działanie byłoby w tym przypadku nieracjonalne i naruszałoby prawo strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 16 października 2006 r., I FPS 2/06).

Reasumując, również wykładnia obecnie obowiązującego przepisu art. 70 § 8 O.p. powinna być dokonywana w kontekście zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., SK 40/12 zastrzeżeń konstytucyjnych dotyczących art. 70 § 6 O.p. Mają one bowiem także zastosowanie do art. 70 § 8 O.p. Prowadzi to do wniosku, że art. 70 § 8 O.p. także należy ocenić jako niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. W konsekwencji, ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wyklucza przedawnienia zobowiązania zabezpieczonego hipoteką, z tym że termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 4 kwietnia 2014 r., I SA/Op 566/13; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 grudnia 2013 r., I SA/Łd 496/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 maja 2014 r., I SA/Wr 524/14; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., II FSK 1197/12; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2016 r., II FSK 330/15; wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r., II FSK 3741/18; wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r., II FSK 1060/16).

Należy zauważyć, że zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego może być ocenione nie tylko w toku postępowania podatkowego, ale i postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2018 r., II FSK 1173/18), powodując jego umorzenie. Umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Art. 59 § 1 u.p.e.a. enumeratywnie wskazuje, w jakich przypadkach organ egzekucyjny może umorzyć postępowanie. W punkt 2 powołanego artykułu stanowi się, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Regulacja ta odnosi się także do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Stosownie do treści art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, że zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., objęta tytułami wykonawczymi o nr (...) i (...), ulegałaby przedawnieniu z końcem 2012 r. Jednak z akt niniejszej sprawy wynika, że zawiadomieniem z dnia (...) r. nr (...) organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Kredyt Bank PBI S.A. Oddział we (...). Powyższe zawiadomienie o zajęciu doręczono skarżącemu w dniu (...) r., natomiast Bank zawiadomienie to odebrał w dniu (...) r. Tym samym, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2006 r., wynikającego z tytułów wykonawczych o nr (...) i (...) uległ przerwaniu i biegł na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, czyli od dnia (...) r. Wystąpiły też niżej wskazane okoliczności powodujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia spowodowane wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy i postępowaniem karnym skarbowym.

Dalej organ zauważył, że w stosunku do należności objętych tytułem wykonawczym nr (...) zastosowano kolejny skuteczny środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia, polegający na zajęciu zawiadomieniem z dnia (...) r. nr (...) wierzytelności z rachunku bankowego w Raiffeisen Bank (...) S.A. Zawiadomienie to bank odebrał w dniu (...) r. Natomiast skarżącemu zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 k.p.a. Stwierdzić zatem należy, że kolejny zastosowany środek egzekucyjny przerwał bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, czyli od dnia (...) r. W związku z tym zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym nr (...) na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie przedawniło się na zasadach ogólnych. Organ odwoławczy stwierdził, że dodatkowo zabezpieczone jest ono wpisem hipoteki na udziale skarżącego w prawie do nieruchomości położonej w C. przy ul. (...).

W stosunku do zobowiązania wynikającego z tytułu wykonawczego nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że ostatnim ze środków egzekucyjnych, skutecznie przerywających bieg terminu przedawnienia, było zajęcie w dniu (...) r. wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez Kredyt Bank PBI S.A. Oddział we (...), dokonane na podstawie zawiadomienia z dnia (...) r. nr (...). W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wystąpiły również okoliczności, które zawiesiły bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania. Wszczęcie w dniu (...) r. postępowania karnego skarbowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu w dniu (...) r., spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania na okres 313 dni. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania nastąpiło również z chwilą wniesienia w dniu (...) r. skargi do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) r. nr (...) na okres 89 dni. Uwzględniając powyższe, termin przedawnienia zobowiązania objętego tytułem wykonawczym nr (...) upłynął z dniem (...) r. Zdaniem organu oznacza to, że stosownie do art. 70 § 8 O.p., zobowiązanie to może być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki, wpisanej na udziale skarżącego na nieruchomości położonej w C. przy ul. (...).

Zatem według Dyrektora Izby Administracji Skarbowej należności objęte obydwoma tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu, ponieważ w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr (...) zostały one zabezpieczone hipoteką na udziale w nieruchomości, natomiast w przypadku zobowiązań objętych tytułem wykonawczym nr (...) nastąpiło przerwanie oraz zawieszenie biegu terminu przedawnienia, a dodatkowo należności te są zabezpieczone wpisem hipoteki na udziale skarżącego w prawie do nieruchomości. Swoje stanowisko w tym względzie organ opiera na treści art. 70 § 8 O.p. Przepis ten jednak - jak stwierdzono to wcześniej - jest niezgodny z Konstytucją. W rezultacie ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wykluczało przedawnienia zobowiązania zabezpieczonego hipoteką, a zatem termin przedawnienia biegł na zasadach ogólnych.

W odniesieniu do należności wskazanych w tytule nr (...) nie nastąpiło przedawnienie na zasadach ogólnych i w tym zakresie nie sformułowano w skardze żadnych konkretnych zarzutów. Podnoszona na rozprawie okoliczność, że skarżący nie wiedział o połączeniu Polbanku (w którym miał rachunek bankowy) z Raiffeisen Bank nie ma wpływu na prawidłowość w tym zakresie ustaleń organu. Natomiast należności wynikające z tytułu nr (...) przedawniły się na zasadach ogólnych - jak wskazał organ - z dniem (...) r. Fakt zabezpieczenie ich hipoteką nie oznacza, ze wskazanych wyżej względów, że nie uległy one przedawnieniu. Zatem postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego powinno zostać, na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., umorzone. Odmawiając umorzenia postępowania w tym zakresie organ naruszył ten przepis, który jest przepisem prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., I OSK 804/06).

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O zwrocie koszt sądowych ((...) zł) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.