Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 648024

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 2 czerwca 2010 r.
I SA/Bd 296/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.).

Sędziowie WSA: Dariusz Dudra, Urszula Wiśniewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zwrotu zażalenia na postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu

1. Uchyla zaskarżone postanowienie,

2. Określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości,

3. Zasądza od Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. T. kwotę 100,00 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. prowadzi w stosunku do majątku M. T. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 20 stycznia 2003 r. nr T/ZP/3/2003 wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. obejmującego zaliczkę na poczet wykonania zastępczego w kwocie (...) zł.

Pismem z dnia 23 lipca 2004 r. strona złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazując na błąd co do osoby zobowiązanego.

Organ egzekucyjny pismem z dnia 28 lipca 2004 r. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniesionych zarzutów.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. postanowieniem z dnia (...) nr (...) stwierdził niedopuszczalność wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zmierzającej do wyegzekwowania obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego przy ul. (...) w C.

W zażaleniu sporządzonym odręcznie na powyższym postanowieniu skarżący wskazał, że nie jest stroną postępowania, w związku z czym, nie należy do niego kierować pism w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z dnia (...) nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zwrócił zażalenie strony z uwagi na brak opłaty skarbowej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 261 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wezwał skarżącego do opłacenia podania opłatą skarbową w wysokości 5 zł, zgodnie z ustawą z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2532), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem zwrotu podania określonym w art. 261 § 2 k.p.a. Powyższe wezwanie nie zostało podjęte pomimo podwójnego awizowania, w związku z czym organ na podstawie art. 44 § 3 i 4 k.p.a. uznał je za doręczone. W konsekwencji nieuiszczenia opłaty skarbowej organ stwierdził, że zażalenie podlega zwrotowi, natomiast zaskarżone postanowienie stało się ostateczne z dniem 28 listopada 2006 r.

Na postanowienie organu II instancji M. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie skarżył postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia (...) nr (...) stwierdzającego niedopuszczalność wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Za zażalenie tego postanowienia nie można bowiem uznać niezadowolenia odręcznie napisanego na tym postanowieniu. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało doręczone do wiadomości J. T., która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Wydanym w przedmiotowej sprawie orzeczeniom strona zarzuciła naruszenie art. 17 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. albowiem nie zawierają one uzasadnienia faktycznego potwierdzającego, że strona jest właścicielem pawilonu handlowego przy ul. (...) w C. Skarżący wskazał, że przedmiotowa sprawa toczy się ponad 8 lat, co zmusza go do ciągłego przebywania w domu i odbierania korespondencji od organów. Podniósł, że w związku z wyjazdami na dłuższy czas, nie zawsze może odebrać korespondencję i złożyć w terminie zażalenia na wydawane postanowienia. Końcowo stwierdził, że nie jest stroną postępowania, gdyż sporny pawilon nie jest jego własnością.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zakwalifikowania przez organ I instancji zapisów strony dokonanych na postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia (...) nr (...) wyrażających niezadowolenie, organ wskazał, że przekazując wymienione zapisy przy piśmie z dnia 10 października 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. zaznaczył, że intencją strony było potraktowanie notatki jako zażalenia na to postanowienie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ wskazał, że zaskarżone postanowienie stanowi jedynie formalne rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu zażalenia, nie dotyczy natomiast kwestii merytorycznych sprawy, tj. prawidłowego ustalenia właściciela pawilonu handlowego przy ul. (...) w C.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli działań i rozstrzygnięć administracji pod kątem ich legalności tj. ich zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, ze postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia (...) jest niezgodne z prawem, co oznacza, ze skargę jako zasadną należało uwzględnić.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący wielokrotnie podnosił, że nie zaskarżał postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia (...). Swoją odręcznie napisaną informacją chciał zwrócić uwagę organu, że nie jest stroną w sprawie. Wskazał, że sprawa toczy się 10 lat a organ przez 7 lat nie potrafi wskazać, kto jest właścicielem pawilonu.

Według skarżącego dokonując tych zapisów na odwrocie postanowienia nie miał zamiaru zaskarżać wydanego postanowienia a jedynie wyrazić w ten sposób swoje niezadowolenie z wyżej wskazanych powodów. Dlatego w opinii strony całe postępowanie jest obarczone wadami. W skardze do tut. Sądu skarżący powtórzył swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, że postępowanie, które się toczy 10 lat narusza prawo a wydane postanowienia nie zawierają ani prawidłowo sporządzonych uzasadnień faktycznych ani prawnych. Podał, ze w żadnych postanowieniach nadzoru budowlanego obu instancji brak jest stwierdzenia popartego dowodami, że jest właścicielem przedmiotowego pawilonu przy ul. (...) w C. Wskazuje, iż od początku podnosi, że w sprawie egzekucyjnej występuje błąd co do osoby zobowiązanej.

Przystępując do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy podkreślić, że przedmiotem sporu jest wyłącznie zasadność zwrotu zażalenia na postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Organy uznając zapiski skarżącego na odwrocie postanowienia z dnia (...) za zażalenie uruchomiły cały tryb postępowania, wzywając skarżącego do uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 5 zł od wniesionego zażalenia stosując przepis art. 261 k.p.a. w konsekwencji stwierdziły, ze należy skarżącemu zwrócić bez rozstrzygnięcia owe zażalenie nie rozprawiając się z meritum sprawy.

Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2010 r. skarżący powtórzył swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, że jego intencją nie było skarżenie owego zażalenia. Na poparcie załączył do sprawy swoje wnioski, z których wynika, że czuje się przez pracowników nadzoru budowlanego dręczony pomimo twierdzeń, że nie jest adresatem działań organów, gdyż nie jest właścicielem pawilonu, którego rozebrania domaga się organ. We wniosku wniósł również o zwrot poniesionych kosztów sądowych.

Jak wynika z powyższego skarżący w sposób stanowczy sprzeciwia się uznaniu dokonanych przez siebie-zapisków za zażalenie.

Skoro tak, to zdaniem Sądu za zbędne należy uznać wszczęte przez organ w tej kwestii postępowanie zażaleniowe wraz z wszystkimi konsekwencjami prawnymi. Zwłaszcza, że jak wynika z materiałów zgromadzonych w sprawie skarżący nie został wezwany do złożenia wyjaśnień w tym zakresie - jak należy traktować owe zapiski strony. O tym, że intencją strony było zaskarżenie zadecydował jak wynika z akt sprawy organ I instancji bezpodstawnie wywodząc, ze było to zażalenie na wydane postanowienie.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy naruszyły przepisy postępowania, o których mowa w art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez niewyjaśnienie w całości stanu faktycznego sprawy, czego konsekwencją było zbędne postępowanie zażaleniowe.

Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postanowiono w oparciu o art. 200, a o wykonalności na podstawie art. 152 cyt. ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.