I SA/Bd 267/21 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3241177

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 września 2021 r. I SA/Bd 267/21

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski.

Sędziowie WSA: Agnieszka Olesińska (spr.), Tomasz Wójcik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2021 r. sprawy ze skargi T.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji

1. uchyla zaskarżoną decyzję,

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz T. R. kwotę 200 zł (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) października 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (...) odmówiło T. R. (Skarżący) stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (...) z dnia (...) stycznia 2018 r., którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta M. (...) z dnia (...) listopada 2017 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2012, od nieruchomości położonej przy ulicy (...) we (...).

Decyzją z dnia (...) lutego 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (...) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu SKO podało, że w myśl art. 21 § 1 pkt 2 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. W myśl art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Organ podniósł, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe za rok 2012 została doręczona w dniu (...) listopada 2017 r., niewątpliwie po okresie przedawnienia, o którym mowa w O.p., tj. po (...) grudnia 2015 r. Organ ocenił, czy w sytuacji strony miały zastosowanie regulacje art. 68 § 2 O.p. W myśl art. 68 § 2 O.p., jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego lub jeżeli w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Definicję legalną deklaracji zawiera art. 3 pkt 5 O.p. Zgodnie z nią, ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to m.in. informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy. W judykaturze zgodnie przyjmuje się, że będąca zatem deklaracją informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych, do złożenia której zobowiązane są osoby fizyczne z mocy u.p.o.l. stanowi deklarację w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 2 o.p., która powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 o.p. (por. wyrok NSA z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 3367/18 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie organu w sprawie niewątpliwe zaszły okoliczności uzasadniające zastosowanie O.p., gdyż podatnik wbrew obowiązkowi nie złożył w wymaganym terminie 14 dni deklaracji w zakresie zmian mających wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe za 2012 ustalone decyzją z dnia (...) stycznia 2012 r. (uchyloną decyzją Kolegium z dnia (...) marca 2012 r.) było ustalone na podstawie deklaracji złożonej (...) października 2011 r. zgodnie z tą deklaracją. Jak wynika z powołanych wyżej dokumentów akt sprawy w dniu (...) września 2011 r. złożono zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania części budynku biurowego na lokal mieszkalny wskazując datę zmiany na (...) grudnia 2011 r., a w dniu (...) grudnia 2011 r. złożono zawiadomienie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania części budynku biurowego na mieszkalny. Z wpisu w dzienniku budowy z dnia (...) grudnia 2011 r. wynika, że zmiany sposobu użytkowania dokonano na podstawie projektu bez przebudowy. Również podatnik w piśmie z dnia (...) grudnia 2012 r. wskazał, że w latach 2010 i 2011 zachodziły istotne zmiany na nieruchomości, które mogły mieć wpływ na wysokość opodatkowania w 2012 r. Organ uznał, że Skarżący powinien w tych okolicznościach złożyć nową skorygowaną informację podatkową w terminie 14 dni. Nowa deklaracja z dnia (...) stycznia 2012 r. złożona została w dniu (...) lutego 2012 r. wraz z odwołaniem, a więc po upływie terminu na zgłoszenie zmian. Wskazać należy, że decydujące znaczenie na gruncie art. 68 § 1 O.p. ma fakt wydania i doręczenia decyzji przez organ I instancji. Z tym bowiem momentem powstaje zobowiązanie podatkowe, natomiast decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji może być wydana już po upływie terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji. Por: I SA/Lu 689/19, Wpływ przedawnienia na postępowanie podatkowe w II instancji. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie LEX nr 2979585 - wyrok z dnia 4 marca 2020 r.

Organ stwierdził, że nie naruszył prawa ustalając podatek po okresie, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p., skoro podatnik w terminie nie złożył nowej informacji, co do zmian w zakresie przedmiotu opodatkowania. W tej sytuacji deklaracja nie zawierała wszystkich niezbędnych danych do wymiaru podatku, co już uzasadniało zastosowania O.p. Dodatkową przesłanką do takiej kwalifikacji jest również okoliczność braku zgłoszenia w terminie zaistniałych zmian, co do przedmiotu opodatkowania w pozycji mieszkalne. Przedawnienie wydania decyzji w okolicznościach, o których mowa w art. 68 § 2 O.p. nastąpiłoby po dniu (...) grudnia 2017 r., a przedmiotowa decyzja została wydana i doręczona w listopadzie 2017 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia. W ustalonym stanie faktycznym zdaniem organu brak jest również podstaw do stwierdzenia, by zachodziły inne podstawy do stwierdzenia nieważności określone w art. 247 § 1 O.p. W tej sytuacji organ stwierdził, iż decyzja jest prawidłowa.

W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. 2000 Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) przez wydanie decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości za rok 2012 pomimo upływu terminu przedawnienia, nadto w sytuacji, gdy zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzające ją wcześniejsze decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności ustawy Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

W piśmie z (...) sierpnia 2021 r., które wpłynęło do tut. Sądu (...) sierpnia 2021 r. (k. 62), Skarżący podniósł w szczególności to, że złożona w dniu (...).10.2011 r. (na kolejnej stronie pisma podaje datę (...).10.2012 r.) deklaracja nie była kwestionowana, zawierała wszystkie dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika i że ona stanowiła podstawę wydania decyzji. Podatnik (s. 2) wskazał, że deklaracja z (...) stycznia 2012 r. zawierała informacje zgodne z deklaracją złożoną przez podatnika 10.10. 2011 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 sierpnia 2021 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (k. 57 akt sądowych). Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie. Skarżący z tej możliwości skorzystał.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w takiej sytuacji, skierowanie sprawy celem rozpoznania na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt . Powyższe znajduje także oparcie w poglądzie zaprezentowanym w uchwale NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19.

Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne jest zgodne z prawem i nie ma charakteru dowolnego.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne prowadzą kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności tej działalności z prawem. Decyzja organu administracji publicznej podlega uchyleniu w wypadkach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), a zatem w razie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej Skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości za rok 2012. Przedmiotem sporu jest to, czy decyzja wymiarowa była dotknięta wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. czy została wydana po upływie wynikającego z art. 68 O.p. terminu, po którym wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego jest niedopuszczalne.

Skarżący uważa, że w jego przypadku miał zastosowanie trzyletni termin przewidziany w art. 68 § 1 o.p., albowiem w złożonej deklaracji podał wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Organ z kolei uważa, że zastosowanie znajdował termin pięcioletni (art. 68 § 2 O.p.).

Ponieważ decyzja wymiarowa została wydana przez organ pierwszej instancji (...) listopada 2017 r., to przyznanie racji Skarżącemu (co do zastosowania terminu 3-letniego) musiałoby skutkować uznaniem, że decyzja za rok 2012 naruszała prawo (organowi pozostawałoby w takiej sytuacji ocenić jeszcze, czy naruszenie prawa ma charakter rażący w rozumieniu O.p., pamiętać bowiem należy, że przedmiotem skargi nie jest decyzja wymiarowa, lecz decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, tj. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji). Jeśli jednak rację ma Organ, że w odniesieniu do Skarżącego miał zastosowanie 5-letni termin wynikający z art. 68 § 2 O.p., nie zaś termin trzyletni wynikający z art. 68 § 1 O.p. - wówczasprawidłowe byłoby stanowisko organu, że wobec braku jakiegokolwiek naruszenia prawa, nie zachodziła przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej wydanej (...) listopada 2017 r., gdyż decyzja została wydana i doręczona przed upływem terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.

W zaskarżonej decyzji organ wskazuje, że pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym istniał spór co do zakresu opodatkowania, dlatego - w skrócie rzecz ujmując - sprawę należało dogłębnie wyjaśnić w postępowaniu dowodowym, dlatego zdaniem Organu znajdował zastosowanie pięcioletni termin przedawnienia przewidziany w art. 68 § 2 O.p.

Zdaniem Sądu kluczowe jest jednak nie to, czy istniał spór, ale to, czy zaistniała choć jedna przewidziana w O.p. (pkt 1 lub 2) przesłanka skutkująca tym, że zastosowanie miał wydłużony termin pięcioletni, zamiast standardowego terminu trzyletniego przewidzianego - jako zasada - w art. 68 § 1 O.p.

Jako niesporne w zaskarżonej decyzji (s. 5, wers 7 od dołu i nast.) SKO podaje, że wnioskodawca złożył informację o nieruchomościach (tj. deklarację) w dniu (...) stycznia 2012 r. i że organ pierwszej instancji (przy ponownym rozpatrzeniu sprawy) "ustalił zobowiązanie podatkowe zgodnie ze złożoną deklaracją podatkową z (...).01.2012 r., przyjmując za podstawę opodatkowania dane zawarte w tej deklaracji". Decyzja ta stała się ostateczna na skutek utrzymania jej w mocy przez SKO decyzją z (...) stycznia 2018 r.

Skoro zatem sam organ przyznaje, że podatek ostatecznie ustalono na podstawie danych wynikających z deklaracji, to tym samym jednoznacznie sam potwierdza, że nie zachodziła ta z przesłanek zastosowania 5-letniego terminu na wydanie decyzji, określonych w art. 68 § 2 O.p. (konkretnie pkt 2), która dotyczy tego, że w złożonej deklaracji podatnik nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do wymierzenia podatku (ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego). Skoro organ ostatecznie oparł się na tej deklaracji i zgodnie z nią wymierzył podatek (co jednoznacznie SKO przyznaje w zaskarżonej decyzji, a wcześniej organ pierwszej instancji w decyzji ustaljącej), to przyjąć trzeba, że z całą pewnością podatnik ujawnił w tej deklaracji wszystkie dane. Na tę przesłankę (nieujawnienia wszystkich niezbędnych danych w deklaracji) organ powoływać się nie może, aby uzasadnić zastosowanie wydłużonego, pięcioletniego terminu.

Pozostaje rozstrzygnąć, czy zachodziła przesłanka przewidziana w art. 68 § 2 pkt 1 O.p., a mianowicie ta, że podatnik "nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego".

Organ podaje w swojej decyzji (podobnie jak organ podatkowy I instancji w decyzji wymiarowej za rok 2012 z (...) listopada 2017 r.), że deklaracja za rok 2012, na której oparł się organ ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, została złożona (...) stycznia 2012 r.

Organ stoi na stanowisku, że deklaracja z (...) stycznia 2012 r. została złożona po terminie, gdyż organ - cytując podatnika - wskazuje, że w latach 2010-2011 miały na nieruchomości zachodzić istotne zmiany. Kluczowe jest jednak to, że postępowanie podatkowe rozpoczęte (...) kwietnia 2012 r. (tak zdaniem organu, a zdaniem Sądu wcześniej - gdyż już (...) stycznia 2012 r. wydano pierwszą, następnie uchyloną decyzję; postanowienie o wszczęciu nosi jednak datę (...) kwietnia 2012 r., k. 4 akt dotyczących roku 2012) zostało zakończone decyzją pierwszej instancji wydaną dopiero (...) listopada 2017 r. (!) Zdaniem Sądu nie sposób w tej sytuacji uznać, że zachodziła przesłanka z O.p.

Organ w zaskarżonej decyzji (s. 7) ogólnikowo i niejasno powołując się na zmiany dotyczące nieruchomości wskazuje, że o tych zmianach mogących mieć wpływ na wysokość podstawy opodatkowania podatnik powinien był go poinformować w terminie 14 dni składając informację (korektę informacji). Organ jednak w żadnym miejscu zaskarżonej decyzji nie podaje, jaki konkretnie wpływ miały te zmiany na podstawę opodatkowania, a co najważniejsze - kiedy konkretnie te zmiany nastąpiły, co byłoby o tyle kluczowe, że od tego momentu należałoby liczyć 14-dniowy termin, w którym podatnik powinien poinformować organ o zmianach. Termin ten wynika z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. ("Osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.").

Skoro organ zarzuca podatnikowi, że ten w terminie nie złożył informacji - to powinien precyzyjnie wskazać, w jakiej dacie podatnik powinien informację złożyć i jakiej konkretnie okoliczności mającej wpływ na wysokość podatku miała ona dotyczyć. W przeciwnym razie nie sposób uznać, że podatnik nie dopełnił obowiązku terminowego zawiadomienia o zmianach, co ewentualnie mogłoby skutkować wydłużeniem terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji z trzech do pięciu lat.

To, że w art. 68 § 2 pkt 1 O.p. ustawa przewiduje dłuższy termin przedawnienia w razie gdyby podatnik nie złożył w terminie deklaracji (informacji) uzasadnione jest tym, że podatnik w ten sposób utrudnił organowi prawidłowe i terminowe, sprawne wymierzenie podatku. Gdyby podatnik swoim opóźnieniem w dostarczeniu informacji utrudnił organowi sprawne i efektywne działanie, to wydłużenie terminu, w którym organ może wydać decyzję, byłoby zasadne. Zdaniem Sądu jednak skoro podatnik dostarczył organowi dane niezbędne do wymierzenia podatku co najmniej (...) stycznia 2012 r., to nie sposób dostrzec powodów, dla których organ na wymierzenie podatku za ten rok miałby dysponować wydłużonym, aż pięcioletnim terminem. Organy we wszystkich decyzjach dotyczących roku 2012 (i pozostających w obrocie prawnym) potwierdzają, że w całości przyjęto dane wynikające z deklaracji. Podkreślenia zaś wymaga, że organ prowadził postępowanie wymiarowe przez prawie 5 lat (z czego przez ok. 4 lata nie podejmował żadnych czynności, co napiętnowało już SKO w decyzji z (...) stycznia 2018 r., utrzymującej w mocy decyzję wymiarową wydaną (...) listopada 2012 r.).

Reasumując, skoro organ co najmniej od złożenia informacji z (...) stycznia 2012 r. (a być może i wcześniej) dysponował danymi niezbędnymi do wymierzenia podatku za rok 2012, to nie może powoływać się po upływie kilku lat na to, że zastosowanie powinien mieć wydłużony termin przedawnienia. Takie odczytanie treści art. 68 § 2 pkt 1 O.p. byłoby sprzeczne z jego ratio legis oraz funkcją. Pozostaje wysoce niezrozumiałym, dlaczego wymierzenie podatku za rok 2012 zajęło organowi czas od początku 2012 r. aż do (...) listopada 2017 r., skoro już na podstawie informacji z (...) stycznia 2012 r. miał pełen materiał, który został przez niego ostatecznie przyjęty. Podstawa opodatkowania została prawidłowo wykazana w deklaracji z (...) stycznia 2012 r. Na marginesie, taki tok rozumowania SKO podzieliło stwierdzając nieważność decyzji dotyczącej roku 2013 (decyzja SKO z (...) lutego 2021 r. znajduje się w aktach sprawy, k. 37), w przekonaniu Sądu sytuację co do roku 2012 należało ocenić podobnie.

Należy odnotować, że w 2011 r. podatnik kilkakrotnie składał organowi informacje o nieruchomościach. Powołują się na to organy w znajdujących się w aktach sprawy decyzjach - zarówno wymiarowych, jak też SKO w decyzji wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności. W tym kontekście powstaje pytanie, czy te informacje rzeczywiście pomijały istotne dla sprawy wymiaru podatku okoliczności, a mianowicie - zmiany mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Podkreślić należy, że finalnie wysokość podatku za rok 2012 (i kolejne) okazała się być niższa niż za rok 2011, pozostaje zatem na razie nierozstrzygnięta wątpliwość, czy rzeczywiście podatnik - wbrew swojemu interesowi - zaniechał poinformować organ o zmianach, które miały dla niego korzystne skutki podatkowe. Podatnik w swoich pismach twierdzi, że dane wynikające z deklaracji z (...) stycznia 2012 r. były zgodne z danymi wynikającymi z deklaracji z (...).10.2011 r. Należy to zweryfikować.

W świetle tego co wyżej powiedziano, w szczególności wobec ogólnikowego powoływania się na opóźnienie w złożeniu deklaracji (poinformowaniu organu o zaistniałych zmianach), nie zasługuje na aprobatę kategoryczny pogląd Organu, że w sprawie wymiaru podatku za rok 2012 miał zastosowanie pięcioletni termin przewidziany w O.p. Organ nie wykazał, aby którakolwiek z sytuacji przewidzianych w tym przepisie zachodziła, nie był zatem uprawiony do apriorycznego stwierdzenia, że nie miał zastosowania termin trzyletni przewidziany w art. 68 § 1 O.p., lecz dłuższy pięcioletni termin na wydanie decyzji wynikający z art. 68 § 2 O.p. W szczególności organ nie wykazał przekonująco powodów, dla których uważa, że złożenie deklaracji z (...) stycznia 2012 r. było spóźnione. Nie wskazuje, kiedy informację tę zgodnie z przepisami podatnik powinien złożyć (od kiedy termin 14-dniowy powinien być liczony), a zatem nie może powoływać się nieosadzone w realiach sprawy opóźnienie.

Uznać zatem trzeba, że wobec niewykazania w sposób przekonujący przekroczenia 14-dniowego terminu na złożenie informacji o zmianach dotyczących podstawy opodatkowania, decyzję organu pierwszej instancji należało doręczyć podatnikowi przed upływem 3 lat licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za rok 2012 powstał (...) stycznia 2012 r., zatem termin na doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za ten rokupływał (...) grudnia 2015 r. Decyzję wydano dopiero (...) listopada 2017 r., organ nie mógł zatem na podstawie zgromadzonego materiału uznać, że nie nastąpiło to z naruszeniem prawa, polegającym na niezastosowaniu art. 68 § 1 O.p. i jednoczesnym błędnym (bezpodstawnym w przedstawionych przez organ okolicznościach sprawy) zastosowaniu O.p.

Organ wydając zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2012, nie mając ku temu dostatecznych podstaw przyjął za udowodnioną okoliczność, że podatnik złożył deklarację z (...) stycznia 2012 r. po terminie. Naruszył przez to art. 187 § 1 i 191 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Swoją co najmniej przedwczesną, nieosadzoną w realiach sprawy oceną organ naruszył też art. 68 § 1 O.p. i jednocześnie O.p., lecz przede wszystkim naruszył art. 191 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż analizując wniosek Skarżącego w kontekście art. 247 § 1 pkt 3 O.p. uznał, że wobec złożenia deklaracji po terminie, nie wystąpiło w ogóle naruszenie prawa, a tym samym nie mogło być mowy o rażącym naruszeniu prawa, będącym przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Sądu natomiast ustalenie, że podatnik złożył deklarację po terminie, było co najmniej przedwczesne, nieuzasadnione w świetle zaprezentowanego przez organ materiału oraz argumentacji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ zastosuje się do wyrażonego przez Sąd stanowiska, że nieprzekonująca, nieumotywowana jest dotychczasowa ocena organu, iż wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego nastąpiło zgodnie z prawidłowo zastosowanym art. 68 § 2 O.p. Przyjmując ten pogląd Sądu za punkt wyjścia organ ponownie oceni, czy w istocie podatnik nie złożył w terminie deklaracji podatkowej. Ustalenie to organ poczyni odwołując się do realiów tej konkretnej sprawy, przez co należy rozumieć zwłaszcza wskazanie daty, w której - zdaniem organu - zgodnie z przepisami podatnik powinien był złożyć informację o nieruchomościach (korektę informacji) dla celów wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2012. To ustalenie pozwoli zweryfikować pogląd organu, że podatnik dopuścił się zwłoki, co uzasadniałoby ewentualnie zastosowanie dłuższego, pięcioletniego terminu, przewidzianego w O.p., zamiast trzyletniego terminu wynikającego z art. 68 § 1 O.p.

Organ ustosunkuje się do twierdzenia podatnika, który w pismach z (...) czerwca i z (...) sierpnia 2021 r. wskazał, że deklaracja z (...) stycznia 2012 r. zawierała informacje zgodne z deklaracją złożoną (...).10.2011 r. Sąd nie może we własnym zakresie zweryfikować tego twierdzenia, ponieważ w dostarczonych sądowi przez organ aktach sprawy brak jest deklaracji z (...) stycznia 2012 r., zaś kopia deklaracji z (...).10.2011 r. jest słabo czytelna (k.11 akt dotyczących roku 2011). Kwestia potencjalnej tożsamości danych wynikających z deklaracji z (...).10.2011 r. i z (...).01.2012 r. ma istotne znaczenie w kontekście ustalenia, od kiedy organ dysponował danymi niezbędnymi do wymierzenia podatku za rok 2012. Niewyjaśnienie tej kwestii stanowi uchybienie dyspozycji art. 187 § 1 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jeśli Organ nie będzie w stanie wykazać, że miało miejsce konkretne opóźnienie w dostarczeniu danych niezbędnych do wymierzenia podatku, które uzasadniałoby zastosowanie art. 68 § 2 O.p., wówczas powinien dojść do wniosku, że decyzję wydano z naruszeniem prawa ( i 2 O.p.) i pozostanie mu ocenić, czy to naruszenie prawa miało charakter rażący w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Stosownie do tego Organ ponownie podejmie decyzję w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012.

O kosztach postępowania (na które złożył się wpis od skargi) rozstrzygnięto w pkt 2 wyroku na podstawie art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.