I SA/Bd 219/14 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1644697

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 lutego 2015 r. I SA/Bd 219/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia I. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 219/14 odrzucającego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 219/14 w sprawie ze skargi I. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odrzucić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 219/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę kasacyjną I. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 listopada 2014 r. oddalającego skargę i umarzającego postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia (...). w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Odpis postanowienia zawierający pouczenie o sposobie wniesienia zażalenia, terminie, jak również o innych wymogach przysługującego środka zaskarżenia został skutecznie doręczony stronie w dniu 5 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 12 stycznia 2015 r. skarżąca złożyła zażalenie, które podpisała osobiście.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu, bowiem zostało sporządzone przez osobę nieuprawnioną.

Zgodnie art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucające skargę kasacyjną przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, o czym stanowi art. 194 § 4 p.p.s.a. Stosownie do art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., który stosuje się odpowiednio, uprawnionym do sporządzenia zażalenia jest również sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną może być sporządzone również przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, a także przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.

Podkreślić należy, że zawarte w art. 194 § 4 p.p.s.a. sformułowanie "zażalenie powinno być sporządzone" należy rozumieć jako obowiązek sporządzenia zażalenia przez profesjonalny podmiot, jeden z wymienionych w cytowanym art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 lipca 2008 r., sygn. akt II FZ 256/08 wskazał, że w słownikach języka polskiego słowo "powinno" jest w podstawowym znaczeniu tłumaczone jako "jest pożądane, konieczne, żeby ktoś coś zrobił, trzeba żeby ktoś coś zrobił, wykonał; jest wskazane, żeby jakaś osoba jakaś rzecz, jakieś wydarzenie itp. spełniały określone warunki" (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. St. Dubisza, PWN, Warszawa 2003, Tom III, str. 466); jako "obowiązkowe należne, pożądane, oczekiwane, spodziewane" (Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN, t. II., s. 870). Nowy słownik języka polskiego pod red. E. Sobol, PWN, Warszawa 2002, str. 734 natomiast wskazuje, że "podmiotem, do którego się odnosi wyraz »powinien« jest osoba, która ma obowiązek coś zrobić, która musi cos zrobić; podmiotem jest coś, co musi spełnić pewien warunek, zachować się w pewien określony sposób". W języku prawniczym, używanym w aktach normatywnych oraz w orzecznictwie sądowym, utrwalone jest rozumienie wyrażenia "powinno być sporządzone" jako obowiązku sporządzenia (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II FZ 1914/14; postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II FZ 274/10 - dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpatrując złożone zażalenie należy wskazać, że w trakcie całego postępowania tut. Sąd udzielał stronie, zgodnie z art. 6 p.p.s.a., potrzebnych wskazówek, co do czynności procesowych oraz pouczał o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Również przesyłając odpis zaskarżonego postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną Sąd pouczył stronę w piśmie przewodnim m.in. o tym, że na postanowienie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia, które powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych również przez doradcę podatkowego. Sąd pouczył także, że do zażalenia należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który wcześniej nie złożył pełnomocnictwa - pkt 5 pouczenia.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie zastosowała się do niniejszego pouczenia i wniosła zażalenie, które podpisała osobiście.

Sporządzenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez osobę niewymienioną we wskazanych przepisach jest brakiem nieusuwalnym skutkującym odrzucenie zażalenia (por. postanowienia NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FZ 506/14; z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 169/12 - dostępne j.w.). Obowiązek sporządzenia zażalenia przez podmiot wymieniony w art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I OZ 902/13 - dostępne j.w.), w szczególności podnoszone w zażaleniu, a dotyczące sytuacji materialnej skarżącej i nieprzyznania jej przez Sąd, w ramach prawa pomocy, pełnomocnika z urzędu. Podniesione okoliczności nie mają wpływu na niedopuszczalność zażalenia, bowiem nie mogą one ani konwalidować ani ekskulpować bezwzględnego obowiązku prawnego z art. 194 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 543/14 - dostępne j.w.).

Mając powyższe na uwadze, wobec niedopełnienia wskazanego wymogu sporządzenia zażalenia przez profesjonalny podmiot, Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.