Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54511

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 31 sierpnia 1999 r.
I SA 98/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wróblewski (spr.).

Sędziowie NSA: Izabella Kulig-Maciszewska, Jerzy Sulimierski.

Protokolant: Jolanta Zagrzejewska.

Uzasadnienie faktyczne

Skargą z dnia 8 stycznia 1999 r. Józef i Janusz B. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego bezczynność Prezydenta W. dotyczącą orzeczenia Sądu z dnia 25 czerwca 1998 r. sygn. akt IV SAB 219/97 (w skardze pominięto symbol Wydziału IV). Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Józefa i Janusza B., w terminie 2 miesięcy od otrzymania wyroku, w przedmiocie przyznania prawa wieczystego użytkowania gruntu, położonego w W. przy ul. G. W skardze zarzuca się organowi niewykonanie wyroku mimo posiadania kompletnych materiałów i w związku z tym wnosi się przede wszystkim o merytoryczne rozpatrzenie przez Sąd sprawy odszkodowania według operatu załączonego do sprawy, zasądzenia ustawowych odsetek od dnia doręczenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 października 1997 r. do dnia wypłacenia odszkodowania oraz o ukaranie organu grzywną przewidzianą w art. 31 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. podał, iż w dniu 5 lutego 1999 r. wydał decyzję, w której odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. G., pochodzącego z nieruchomości o pow. 2.312 m2, ponieważ na gruncie tym wybudowano po 1945 r. budynki. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ wypowiedział się na temat stanu spraw innych nieruchomości oraz wyjaśnił, że od powyższej decyzji Janusz i Józef B. wnieśli odwołanie i akta sprawy przekazano do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zarzuca Prezydentowi m. W. bezczynność w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 25 czerwca 1998 r. sygn. akt IV SAB 219/97 i w tym kontekście zawiera wniosek o ukaranie tego organu grzywną przewidzianą w art. 31 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Rozpatrując ten wniosek oraz pozostałe wnioski skargi na tle właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy skarżącym przypomnieć, że - co do zasady - Sąd nie orzeka o prawach, lecz sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów i czynności organów administracji publicznej (art. 21 cytowanej ustawy), a zatem nie orzeka o przyznaniu odszkodowania; mógłby natomiast orzekać o zgodności z prawem decyzji przyznającej lub odmawiającej przyznania odszkodowania w sprawach, w których wydanie takiej decyzji przewiduje ustawa i nie została wyłączona droga przed sądem administracyjnym. Z tego powodu Sąd może uczynić przedmiotem swych rozważań tylko wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 31 powyższej ustawy. Z tego punktu widzenia jednak skarga nie mogła być uwzględniona. Wynika to z faktu, że skarga nosi datę 8 stycznia 1999 r. i w tym dniu została złożona w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W trybie art. 38 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy Sąd przesłał odpis skargi organowi w dniu 17 lutego 1999 r., zobowiązując go do udzielenia odpowiedzi na skargę. W czasie między 8 stycznia a 17 lutego 1999 r., bo w dniu 5 lutego 1999 r., Prezydent W. rozpoznał wniosek o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania gruntu w zakresie objętym wyrokiem z dnia 25 czerwca 1998 r. sygn. akt IV SAB 219/97, to jest w stosunku do nieruchomości położonej w W. przy ul. G., wniosek ten jednak rozpoznał odmownie, co stało się przesłanką odwołania od decyzji z dnia 5 lutego 1999 r. Oznacza to, że już w dniu otrzymania skargi w celu udzielenia na nią odpowiedzi organ nie pozostawał w bezczynności w wykonaniu wyroku z dnia 25 czerwca 1998 r. Dodać trzeba, że Sąd w obecnym składzie opowiada się za taką wykładnią art. 31 ust. 1 cytowanej ustawy o NSA, według której grzywna wymieniona w tym przepisie ma charakter grzywny w celu przymuszenia wykonania orzeczenia Sądu, a nie kary za jego niewykonanie lub nienależyte wykonanie. Jeżeli zatem organ do dnia rozpoznania skargi zgłoszonej w trybie tego przepisu wykona orzeczenie Sądu, odpada - zdaniem Sądu - podstawa faktyczna do uwzględnienia skargi i wymierzania grzywny. Z tego powodu Sąd w tym zakresie oddalił skargę zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Powołując się natomiast na właściwość Sądu określoną w art. 16 i 17 w związku z art. 21 i 19 pkt 1 tej ustawy oraz na fakt, iż przedmiotem orzekania przez Prezydenta W. nie były kwestie odszkodowania, Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie na zasadzie art. 27 ust. 2 powyższej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.