Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54552

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 7 września 2001 r.
I SA 651/00

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Rausz (spr.).

Sędziowie: NSA Izabella Kulig-Maciszewska, S.O. Irena Kamińska.

Protokolant: Anna Bureć.

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z 27 marca 2000 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z 31 stycznia 2000 r. odmawiającą przyznania Stanisławowi K. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

W uzasadnieniu decyzji Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podniósł, że Stanisław K. wystąpił w dniu 16 stycznia 1998 r. z wnioskiem o nadanie licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w trybie uznania dotychczasowej praktyki zawodowej (bez obowiązku ukończenia kursu kwalifikacyjnego, odbycia praktyki zawodowej oraz złożenia egzaminu). Wnioskowi temu nie mógł zostać w tym czasie nadany bieg z uwagi na nie wydanie przepisu wykonawczego do ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie działalności zawodowej. Po uruchomieniu systemu nadawania uprawnień i licencji zawodowych, powołaniu Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej do spraw uprawnień i licencji zawodowych, a także po ustaleniu przez Prezesa UMiRM regulaminu działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej zaistniały warunki do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, działając w oparciu o przepis § 17 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 18-08-1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej (Dz. U. Nr 115, poz. 745) powierzył w drodze porozumienia organizowanie postępowań kwalifikacyjnych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami Polskiej Federacji Rynku Nieruchomości. W § 18 ust. 1 rozporządzenia zostało zapisane wyraźne wskazanie, że w przypadku powierzenia, o którym mowa w § 17 ust. 2, wniosek o nadanie uprawnień lub licencji zawodowych składa się za pośrednictwem organizacji zawodowej. Zgodnie z powyższym wniosek zainteresowanego został skierowany przy piśmie UMiRM z 19.VII.1999 r. do Polskiej Federacji R., która zgodnie z treścią porozumienia zajmuje się kompletowaniem wniosków i przygotowywaniem postępowań kwalifikacyjnych w ich sprawie. Stanisław K. został powiadomiony o przekazaniu dokumentów Polskiej Federacji R. Na pismo Federacji informujące wyczerpująco o koniecznych uzupełnieniach wniosku Stanisław K. nie zareagował uzupełnieniem wniosku stosownie do wymogów określonych w § 18 ust. 1 i 2 cytowanego rozporządzenia, lecz skierował skargę do NSA na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w przedmiocie złożonego wniosku o nadanie licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. W tej sytuacji organ centralny postanowił rozpatrzeć wniosek Stanisława K. w takim stanie udokumentowania w jakim ten wniosek się znajdował. W tym celu skierował wniosek do Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej w celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna na posiedzeniu w dniu 21.I.2000 r. rozpatrzyła wniosek Stanisława K. o nadanie licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Wynik tego postępowania zawiera protokół spisany w dniu 21.I.2000 r. stwierdzający, że wniosek oraz złożone przez zainteresowanego przy wniosku dokumenty nie potwierdzają spełnienia kryteriów uzasadniających nadanie licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami w trybie szczególnym (bez egzaminu). Państwowa Komisja Kwalifikacyjna wskazała ponadto na brak we wniosku oświadczenia o posiadaniu zdolności do czynności prawnych, potwierdzenia wniesienia opłaty egzaminacyjnej, własnoręcznie sporządzonego opisu praktyki zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z wyszczególnieniem usług pośrednictwa w obrocie nieruchomościami dokumentującego 5-letnią działalność w okresie przed 1 stycznia 1998 r. Wraz z oświadczeniem o faktycznym wykonywaniu tych czynności i podaniem czasokresu oraz formy organizacyjnej ich wykonywania, dokumentów szczegółowych potwierdzających prowadzenie usług pośrednictwa w postaci kopii umów, kopii rachunków, ogłoszeń prasowych itp. Komisja nie zwolniła zatem wnioskodawcy z obowiązku spełnienia wymogów określonych w art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy z 21.VIII.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 z późn. zm.) i w związku z tym postępowanie kwalifikacyjne zakończyło się wynikiem negatywnym. Ponieważ podstawą nadania licencji zawodowej jest pozytywny wynik postępowania kwalifikacyjnego. Stanisław K. otrzymał decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 31-01-2000 r. odmawiającą nadania licencji zawodowej. Od decyzji tej odwołanie wniósł Stanisław K. Stwierdza w nim, że jego zdaniem wykonywanie usług pośrednictwa w obrocie nieruchomościami dokumentowały już uprzednio przedłożone przez niego świadectwa pracy w zakresie przygotowania inwestycji w W. w T., R. T., Zakładach Mechanicznych T., Spółdzielni Pracy Z. Wnioskodawca podnosił również, że udokumentował praktykę zawodową przedłożonym zaświadczeniem z Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego o nadaniu statystycznego numeru identyfikacyjnego REGON. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna niestety nie uznała powyższych dokumentów za wystarczające do nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w trybie szczególnym, bez przeprowadzenia egzaminu. Zainteresowany podnosił również, że organ nie wezwał go do uzupełnienia wniosku co nie odpowiada prawdzie. W tej materii Stanisław K. otrzymał :

1) kopię pisma z 19.VII.1999 r., przy którym przesłany został wniosek Stanisława K. do Polskiej Federacji R., które zawierało informację o upoważnieniu Federacji do występowania do wnioskodawców o uzupełnienie wniosków,

2) pismo Polskiej Federacji R. z 2-08-1999 r. z wezwaniem do uzupełnienia wniosku,

3) kopię odpowiedzi z 16.XI.1999 r. na skargę do NSA na bezczynność Prezesa UMiRM, w której organ powiadomił, że wniosek nie jest kompletny, ale zostanie rozpoznany z uwagi na powyższą skargę w takim stanie w jakim się obecnie znajduje.

Posiedzenie Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej odbyło się dopiero w dniu 21.I.2000 r., a zatem w świetle przytoczonych powiadomień zainteresowany miał wystarczająco dużo czasu do zebrania i przesłania wymaganych dokumentów. Przy swoim odwołaniu Stanisław K. przekazał opis praktyki zawodowej, w którym potwierdza pracę w instytucjach, którą dokumentował już we wniosku, natomiast brak w tym opisie konkretnych, wykonywanych usług w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Wnioskodawca załącza sześć zaświadczeń różnych prywatnych firm o korzystaniu z jego usług w przedmiotowym zakresie, ale w dalszym ciągu nie są to konkretne umowy o prowadzeniu pośrednictwa, kopie rachunków za prowadzenie tych usług lub ogłoszenia prasowe, których to dokumentów wymaga na potwierdzenie prowadzonych usług Państwowa Komisja Kwalifikacyjna. Stanisław K. podnosił tu, że Polska Federacja R. domagała się od niego złożenia ponownego wniosku w nowym stanie prawnym, co nie odpowiada prawdzie, gdyż stan prawny w zakresie nadawania licencji zawodowych w pośrednictwie nieruchomościami w okresie od złożenia wniosku do dnia wydania decyzji w tej sprawie nie uległ zmianie.

Wnioskodawca podnosi, że przepisy prawa nie stawiają wymogu dokumentowania prowadzenia usług w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, rachunkami, czy innymi dowodami, na które wskazała Państwowa Komisja Kwalifikacyjna w protokole z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego z dnia 21.I.2000 r. W związku z tym należy wskazać, zdaniem organu centralnego, na zapis art. 232 ust. 2 ustawy z 21.VIII.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że zwolnień z ukończenia kursu kwalifikacyjnego, odbycia praktyki zawodowej oraz złożenia egzaminu skutkujących nadaniem licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w trybie szczególnym dokonuje Państwowa Komisja Kwalifikacyjna na podstawie wniosku złożonego przez osoby zainteresowane.

Na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast skargę do NSA wniósł Stanisław K. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji skarżący podnosił w skardze, że ustawa z 21.VIII.1997 r. o gospodarce nieruchomościami zawiera w art. 232 gwarancję zachowania praw nabytych do wykonywania zawodu w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Ustawodawca zamieszczając art. 232 ww. ustawy w grupie przepisów przejściowych i końcowych ustala specjalny sposób potwierdzania praw nabytych. Jest oczywistym, że skarżący rozpoczynając w 1993 r. samodzielną działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami nie mógł ukończyć kursu z zakresu wiedzy niezbędnej do wykonywania tego zawodu, tego zakresu wiedzy nie określa również ustawa o gospodarce nieruchomościami. W tym okresie zainteresowany ukończył kurs z zakresu księgowości, drugi kurs z zakresu wyceny nieruchomości oraz trzeci z zakresu ubezpieczeń. Uzyskał więc jego zdaniem znacznie większy zakres wiedzy niż daje dzisiejszy kurs kwalifikacyjny, o którym mowa w powołanym art. 232. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że osoba posiadająca prawa nabyte i mająca zamiar realizować zawód w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami musi uzyskać licencję zawodową w obrocie nieruchomościami wydaną przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Nie jest to procedura ubiegania się o nadanie uprawnień zawodowych uregulowana we wcześniejszej części ustawy, lecz sposób formalnego ich potwierdzenia na drodze wpisu. Nie ulega też wątpliwości, że osoba która w dniu wejścia w życie ustawy z 21.VIII.1997 r. wykonywała usługi pośrednictwa w obrocie nieruchomościami jest przez art. 232 tej ustawy traktowana jako mająca prawa nabyte, o których mowa w Konstytucji. Skarżący problematyką, o której mowa w art. 180 ustawy o gospodarce nieruchomościami zajmuje się od ponad 15 lat. Licencja zawodowa w obrocie nieruchomościami to nic innego jak tylko wykonywanie zawodu czyli dobro osobiste, którego wolność wyboru i wykonywania zapewnia art. 47 i 65 ust. 1 Konstytucji RP, jak to zauważa Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 27.I.1999 r. K 1/98 oraz art. 8, 12, 14, 18 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Względy bezpieczeństwa państwa oraz ochrony praw i wolności innych osób nie wymagają zdaniem skarżącego takiego ograniczenia wolności i praw obywatelskich osób wykonujących zawód pośrednika w obrocie nieruchomościami w formie uzyskiwania licencji na wykonywanie zawodu. Nastąpiło zatem naruszenie art. 198, art. 232 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, co stanowi samodzielną podstawę do stwierdzenia niekonstytucyjności zaskarżonej decyzji. Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast domaga się by skarżący dla potwierdzenia praw nabytych zdawał egzamin, przy czym ustawa z 21.VIII.1997 r. nie określa organu właściwego do przeprowadzenia egzaminu, jak i programu wiedzy jaki taki egzamin miałby obejmować. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza się, że Państwowa Komisja Kwalifikacyjna nie zwolniła wnioskodawcy z obowiązku spełnienia wymogów art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy z 21.VIII.1997 r., ale nie dołączono do uzasadnienia protokołu posiedzenia Komisji, a samo uzasadnienie nie odpowiada wymogom Kpa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Państwowa Komisja Kwalifikacyjna nie zwolniła skarżącego z wymogów określonych art. 232 ustawy z 21.VIII.1997 r. bez uzasadniania, kierując się przede wszystkim prawem łaski a nie zasadami państwa praworządnego. Wynika z tego, że ustawą z 21.VIII.1997 r. utworzono jednoinstancyjny organ, którego stanowisko wiąże Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Jest to całkowite zaprzeczenie państwa praworządnego sprzeczne z art. 65 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a art. 232 omawianej ustawy jako sprzeczny z Konstytucją nie może mieć mocy obowiązującej. Kolejnym bezprawiem jest włączenie w zastępstwie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do prowadzenia postępowania administracyjnego o nadanie licencji Polskiej Federacji R., która jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji może prowadzić postępowanie o nadanie licencji na zasadach innych niż określa to Kpa. W mniemaniu skarżącego przekazanie jego wniosku wraz z dokumentami personalnymi do Federacji jest niezgodne z ustawą o ochronie danych osobowych i jest wykroczeniem. Czynienie z Federacji organu właściwego do prowadzenia spraw Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast i to na innych zasadach niż to przewiduje Kpa jest zaprzeczeniem praworządności. Żądanie Federacji by skarżący wystąpił z nowym wnioskiem w nowym stanie prawnym jest po prostu nieporozumieniem. Zaskarżona decyzja wskazuje na zupełną nieznajomość przez organ realiów prowadzenia działalności gospodarczej - obowiązek wystawiania rachunku istnieje tylko wówczas, gdy strona sobie tego życzy. Jeżeli strona nie żąda rachunku wpisuje się do ewidencji sprzedaży VAT pozycję sprzedaż detaliczna. Podnoszenie tej kwestii w uzasadnieniu decyzji jest chyba obliczone na nieznajomość życia gospodarczego przez Sędziów NSA. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast twierdzi, że Polska Federacja R., której powierzył organizowanie postępowań kwalifikacyjnych wezwała skarżącego do uzupełnienia wniosku. Pismo w tym względzie skierowane do Stanisława K. nie jest przez nikogo podpisane przez co nie może być uznane za prawne wezwanie do uzupełnienia wniosku. Skarżący w swym wystąpieniu do Prezesa UMiRM złożył oświadczenie o posiadaniu zdolności do czynności prawnych oraz wyciąg z CRS.

Przedstawione w skardze okoliczności uzasadniają zdaniem zainteresowanego stwierdzenie niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wnosił o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ustawa z 21.VIII.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) wprowadziła w działalności zawodowej w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami obowiązek posiadania uprawnień lub licencji uprawniających do wykonywania określonej działalności zawodowej związanej z tą dziedziną. Uprawnienia i licencje zawodowe nadaje się każdemu kto przeszedł z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne. Działalnością taką wymagającą do jej wykonywania posiadania licencji zawodowej jest działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Art. 232 ust. 1 cytowanej ustawy będący normą szczególną w stosunku do przepisów tej ustawy regulujących postępowanie kwalifikacyjne określa sytuacje kiedy osoby ubiegające się o nadanie licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami mogą być zwolnione z obowiązku ukończenia kursu kwalifikacyjnego, odbycia praktyki zawodowej oraz złożenia egzaminu. Uzależnione jest to od wykonywania przez te osoby przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami działalności zawodowej w omawianym zakresie przez okres przewidziany w art. 232 ust. 1 pkt 2-3. W świetle tego przepisu osoba zainteresowana uzyskaniem licencji zawodowej winna udowodnić działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w rozumieniu art. 180 ust. 1 ustawy z 21.VIII.1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do postanowień ustępu 2 art. 232 zwolnień od ukończenia kursu kwalifikacyjnego, odbycia praktyki zawodowej oraz złożenia egzaminu dokonuje Państwowa Komisja Kwalifikacyjna na wniosek osoby ubiegającej się o licencję. Treść tego przepisu w związku z art. 191 ust. 1 i art. 192 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje, że w przypadku określonym w art. 232 ust. 1 pkt 3, na który powołuje się skarżący postępowanie o nadanie licencji składa się z dwóch etapów. Pierwszy ma miejsce przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną, która po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego przedstawia swoje stanowisko pozytywne lub negatywne dla zainteresowanego Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Drugi, w którym w zależności od wyniku postępowania przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wydaje świadectwo o nadaniu licencji zawodowej lub decyzję odmawiającą nadania tej licencji.

W niniejszej sprawie Państwowa Komisja Kwalifikacyjna na posiedzeniu w dniu 21 I 2000 r. dokonała oceny złożonego przez skarżącego wniosku oraz załączonej do niego dokumentacji i doszła do przekonania, że nie potwierdzają one spełnienia przez Stanisława K. kryteriów przewidzianych ustawą do uzyskania licencji zawodowej w trybie szczególnym (o jakim stanowi art. 232 ust. 1 i 2 ustawy z 21.VIII.1997 r.), ponieważ nie wykazał on przedstawionymi Komisji dowodami wykonywania usług pośrednictwa w obrocie nieruchomościami przez okres dłuższy niż 5 lat, jak tego wymaga ustawa. W związku z tym Komisja negatywnie odniosła się do wniosku skarżącego o nadanie mu omawianej licencji w trybie szczególnym. W konsekwencji tego stanowiska Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z 31.I.2000 r. odmówił nadania Stanisławowi K. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. W dniu 14.II.2000 r. Stanisław K. złożył do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast pismo zatytułowane "odwołanie", które z uwagi na to, iż powyższa decyzja organu centralnego wydana została w I-ej instancji należy traktować zgodnie z art. 127 § 3 Kpa jako wezwanie skierowane do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Przy zastosowaniu przepisu art. 127 § 3 Kpa została wydana decyzja stanowiąca przedmiot skargi w sprawie niniejszej, z tym, że decyzja ta nie odpowiada w pełni wymogom stawianym przez tę normę. Z treści powołanego przepisu wynika, że strona niezadowolona z decyzji ministra - organu centralnego - może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten zatem stanowi podstawę przeprowadzenia ponownego postępowania w tej samej sprawie. To zaś oznacza, że postępowanie powinno być przeprowadzone w całości od początku. W rozpoznawanej sprawie tak nie było ponieważ postępowanie w sprawie nadania skarżącemu licencji zawodowej zostało przeprowadzone częściowo bo tylko przed organem centralnym. Jak wykazano postępowanie w sprawie nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami z zastosowaniem art. 232 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami toczy się w dwóch etapach. Pierwszy stanowi domenę Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, która przeprowadza postępowanie kwalifikacyjne kończące się wynikiem pozytywnym lub negatywnym dla zainteresowanego. W drugim natomiast etapie w oparciu o stanowisko Komisji, które ma charakter wiążący Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nadaje licencję zawodową lub wydaje decyzję odmawiającą jej nadania. Ocena przedstawionych przez stronę dokumentów mających potwierdzać spełnienie przez nią warunków ustawowych do uzyskania licencji jest dokonywana w postępowaniu kwalifikacyjnym przez Państwową Komisję Kwalifikacyjną. Organ centralny uprawnień w tym zakresie nie posiada. Po złożeniu przez skarżącego ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego załączył on szereg nowych dowodów, którymi Komisja nie dysponowała w dniu 21.I.2000 r. i nie oceniła ich, sprawa nie została - choć powinna - skierowana do Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, której obowiązkiem było ponownie od początku przeprowadzić postępowanie w sprawie z wniosku Stanisława K. o nadanie licencji. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sam dokonał oceny tych dowodów, uznając je za niewystarczające do przyjęcia, że zainteresowany istotnie prowadził przez okres powyżej 5 lat działalność zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Tym samym naruszył organ centralny postanowienia ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz postanowienia rozporządzenia Rady Ministrów z 18.VIII.1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej (Dz. U. Nr 115, poz. 745) upoważniające Państwową Komisję Kwalifikacyjną do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, w ramach którego dokonuje ona oceny złożonych przez zainteresowanego dowodów. Ten zatem organ winien był jak zaznaczono odnieść się merytorycznie do przedłożonych przez Stanisława K. wraz z "odwołaniem" od decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 31.I.2000 r. - dowodów. W tym przypadku decyzja organu centralnego winna być wypadkową powtórnego stanowiska Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej wydanego w tej sprawie.

Z tego względu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z 11.V.1995 r. o NSA należało uchylić zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 27.III.2000 r. Na marginesie należy podnieść, że Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w skardze jakoby art. 232 ustawy o gospodarce nieruchomościami był sprzeczny z Konstytucją RP.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.