Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54738

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 7 września 2001 r.
I SA 641/00

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Rausz.

Sędziowie: NSA Izabella Kulig-Maciszewska, del.SO Irena Kamińska (spr.).

Protokolant: Anna Bureć.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 22 października 1999 r. Starosta Powiatu, na podstawie art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 ze zm.), na wniosek Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 26 lutego 1999 r., postanowił wszcząć postępowanie w sprawie zabezpieczenia kolekcji etnograficznej po zmarłym Ludwiku Z., znajdującej się w posiadaniu Kariny Z., zamieszkałej w W. przy ul. D. 28. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że kolekcja wpisana została do rejestru zabytków, a Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. zwrócił się z wnioskiem o zabezpieczenie z uwagi na jej zagrożenie rozproszeniem. Organ I instancji mylnie poinformował stronę o możliwości wniesienia zażalenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia 14 lutego 2000 r., na podstawie art. 17 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

Organ odwoławczy wskazał, że prawo do złożenia zażalenia przysługuje wyłącznie w wypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a nie należy do nich wszczęcie postępowania w oparciu o art. 61 k.p.a. Zgodnie z art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 14 lutego 2000 r. złożyła Karina Z., wnosząc o jego uchylenie.

Skarżąca podniosła w skardze szereg okoliczności świadczących, jej zdaniem, o bezpodstawnym wszczęciu postępowania dotyczącego kolekcji, która jest jej prywatną własnością, a próba jej rozproszenia nie istnieje. Zarzuciła, że postępowanie wbrew zapisom art. 7, 8, 9 nie było prowadzone z jej czynnym udziałem. Stwierdziła ponadto, że niezrozumiałe jest uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Nie wyjaśniono bowiem, na czym polega błędność pouczenia zawartego w uzasadnieniu postanowienia Starosty o prawie wniesienia zażalenia na to postanowienie, przy równoczesnym stwierdzeniu, że na postanowienie to można złożyć zażalenie, "lecz tylko łącznie z odwołaniem od decyzji wydanej w trybie art. 37 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury". Skarżąca nie otrzymała takiej decyzji, a postanowienie Starosty nie zawiera żadnej informacji pozwalającej na jej identyfikację.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie jest jedynie kwestia czy zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia nie narusza prawa. Bez znaczenia są w tej sytuacji podnoszone w skardze argumenty dotyczące prawa skarżącej do kolekcji etnograficznej będącej przedmiotem postępowania oraz te dotyczące braku zagrożenia jej rozproszeniem. Tę ostatnią okoliczność organy administracji będą badały, z udziałem skarżącej, w toku wszczętego postępowania o zabezpieczenie.

Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia artykułów 8, 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezapewnienie skarżącej udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Organ administracji, wszczął postępowanie, o czym powiadomił stronę i nie prowadził dotychczas żadnych czynności wyjaśniających, w których udział Kariny Z. byłby potrzebny czy konieczny.

Co do zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, to należy stwierdzić, że jest ono zgodne z art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. Nr 9, poz. 26 ze zm.). Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi. W pozostałych wypadkach zażalenie jest niedopuszczalne, co ma miejsce w badanej sprawie, ponieważ Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie dotyczące wszczęcia postępowania administracyjnego. Art. 142 k.p.a., którego dotyczyło uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, w części niezrozumiałej dla skarżącej stanowi, że postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Oznacza to, że skarżąca może w odwołaniu od decyzji, która w tej sprawie zapadnie dopiero po przeprowadzeniu postępowania (bo obecnie jest ono jedynie wszczęte), podnieść zarzuty wskazujące na naruszenie przez postanowienie z dnia 22 października 1999 r. przepisów postępowania, mające wpływ na załatwienie sprawy co do jej istoty w drodze decyzji administracyjnej.

Przedmiotem badania sądu w niniejszym postępowaniu było ustalenie, czy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 14 lutego 2000 r. nie narusza prawa. Jak wcześniej wskazano jest ono zgodne z prawem, wobec czego skargę uznać należy za bezzasadną. Mając to na uwadze sąd w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.