Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54521

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 11 września 2001 r.
I SA 637/00

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Sulimierski.

Sędziowie NSA: Leszek Włoskiewicz, Marek Stojanowski (spr.).

Protokolant: Anna Bureć.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia 10 marca 2000 r. rozpoznaniu prośby Marianny S. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta O. z dnia 23 listopada 1999 r. odmawiającej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Powołaną decyzją z dnia 23 listopada 1999 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta w O., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, odmówił właścicielom lokali w budynku położonym przy ul. B. w O., między innymi Mariannie i Gustawowi S., przekształcenia przysługujących im udziałów w prawie użytkowania wieczystego w działce nr 69 o powierzchni 396 m2, dla której urządzona jest księga wieczysta w prawo własności. W uzasadnieniu podał, że udział w prawie użytkowania wieczystego przysługujący wszystkim właścicielom lokali, wynosi łącznie 31/100 części, co oznacza, że wnioskodawcy nie spełniają wymogów zawartych w art. 1 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. Nr 123, poz. 781 z późn. zm.). Ponadto nie wszyscy właściciele lokali złożyli wnioski w tym przedmiocie. Decyzja zawierała stosowne pouczenie o sposobie odwołania.

Niniejszą decyzję w dniu 30 grudnia 1999 r. odebrał Gustaw S. (mąż Marianny S.).

Dnia 18 stycznia 2000 r. Marianna S. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wyżej cytowanej decyzji wskazując, że w dniu 20 grudnia 1999 r. wyjechała do Niemiec, a wróciła do domu dnia 14 stycznia 2000 r., co spowodowało, że straciła prawo do odwołania. Marianna S. wezwana do przedstawienia dowodów na okoliczność nieobecności w Polsce oraz złożenia odwołania, nadesłała bilet podróżny z oznaczoną datą wyjazdu do Niemiec i powrotu do kraju wraz z ponowną prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Samego jednak odwołania nie wniosła. Powyższe jest sprzeczne treścią z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., co skutkowało odmową uwzględnienia prośby o przywrócenie terminu.

Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Marianna S. domagając się jego uchylenia i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skargi opisuje przyczyny uchybienia terminowi związane z wyjazdem do Niemiec oraz wskazuje, że w jej ocenie złożyła zarówno prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak też i samo odwołanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko w prezentowanej sprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sądowej wiąże się z przedmiotem zaskarżonego orzeczenia. W tym przypadku przedmiotem kontroli jest jedynie uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Przepis art. 128 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji (...).

Postępowanie odwoławcze zostaje uruchomione przez czynność procesową strony, jaką jest wniesienie odwołania. Aby jednak wywołała ona skutek prawny, musi spełniać określone wymagania co do treści, formy, terminu i trybu jej dokonania. Kodeks postępowania administracyjnego generalnie przyjmuje zasadę, że odwołanie nie wymaga zachowania szczególnej formy ani szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy więc, że z odwołania wynika, iż strona nie jest zadowolona z decyzji. Niezadowolenie z decyzji wydanej przez organ I instancji jest zasadniczym elementem przesądzającym o zakwalifikowaniu czynności procesowej strony do czynności wniesienia odwołania. Takie stanowisko prezentuje też NSA w wyroku z dnia 2 stycznia 1988 r. SA/Wr 815/87 (ONSA 1988, Nr 1, poz. 31) wskazując, iż o tym, czy pismo wniesione przez stronę jest odwołaniem, decyduje nie nagłówek, lecz treść pisma. Powyższe oznacza, że Kodeks postępowania administracyjnego wyraża zasadę odformalizowania postępowania na korzyść strony co do formy i treści żądania wszczęcia postępowania oraz odwołań od decyzji I instancji tak, aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony.

Z niniejszej sprawy wyraźnie wynika, iż nie zachodzą przeszkody do rozpoznania wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta w O. z dnia 23 listopada 1999 r. Zarówno bowiem z treści pisma Marianny S. z dnia 18 stycznia 2000 r., jak i z dnia 25 lutego 2000 r. wynika, że nie zgadza się ona z treścią decyzji organu I instancji i domaga się odwołania. To, że skarżąca nie złożyła odrębnego pisma, nie oznacza, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie jest równocześnie odwołaniem. Z jego treści wynika, że wyżej cyt. decyzja jej nie podoba się. Odwołanie nie musi być uzasadnione, wystarczy sam fakt niezadowolenia z decyzji. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, taka sytuacja zachodzi.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając z mocy przepisu art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.