Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54525

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 31 stycznia 2001 r.
I SA 2399/00

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Jan Tarno.

Sędziowie NSA: Zbigniew Rausz, Leszek Włoskiewicz (spr.).

Protokolant: Jolanta Zagrzejewska.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda decyzją z dnia 15 kwietnia 1992 r. odmówił stwierdzenia, że z mocy prawa Związek Gmin W. nabył mienie Ośrodka Sportowego w W., Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zaś decyzją z dnia 30 czerwca 1992 r. uchyliła tę decyzję w całości i stwierdziła nabycie mienia.

Prokurator Generalny złożył sprzeciw i domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji.

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa - uwzględniając sprzeciw - decyzją z dnia 11 września 1993 r. stwierdziła nieważność swej decyzji z dnia 30 czerwca 1992 r., po czym decyzją z dnia 6 marca 1994 r. uchyliła decyzję Wojewody z dnia 15 kwietnia 1992 r. w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wojewoda decyzją z dnia 6 września 1994 r. ponownie odmówił komunalizacji, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zaś decyzją z dnia 30 marca 1995 r. utrzymała w mocy tę decyzję.

Ze skargą wystąpił Zarząd Miasta W.

Do rozpoznania skargi (wniesionej 29 kwietnia 1995 r.) nie doszło, gdyż rozpoznania wymagała wcześniejsza skarga Prezydenta Miasta (z dnia 21 października 1993 r.) na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 11 września 1993 r., której Komisja nie przekazała sądowi administracyjnemu.

Sąd - wyrokiem z dnia 29 kwietnia 1996 r. I SA 260/96 - stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 11 września 1993 r., natomiast - postanowieniem z dnia 29 kwietnia 1996 r. I SA 1149/95 - zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi na decyzję Komisji z dnia 30 marca 1995 r. do czasu zakończenia postępowania wszczętego sprzeciwem Prokuratora Generalnego od decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 1992 r.

Prezes Rady Ministrów - uwzględniając sprzeciw - decyzją z dnia 30 września 1997 r. stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 1992 r. i decyzję swą utrzymał w mocy decyzją z dnia 24 lutego 1998 r., natomiast sąd administracyjny wyrokiem z dnia 15 października 1999 r. I SA 646/98 uchylił obydwie decyzje nadzorcze.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - który następnie rozpatrywał sprzeciw - decyzją z dnia 20 czerwca 2000 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 1992 r.

Zawieszone postępowanie sądowe - w sprawie ze skargi na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 30 marca 1995 r. - zostało podjęte postanowieniem z dnia 14 listopada 2000 r. I SA 1149/95 i prowadzone pod sygnaturą I SA 2399/00.

Na rozprawie w dniu 31 stycznia 2001 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody z dnia 6 września 1994 r., jako podstawę powołując art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedstawienie podnoszonych w skardze zarzutów - oraz stanowiska Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej - było zbędne, gdyż doszło do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 11 września 1993 r. - stwierdzającej nieważność decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 1992 r. - i nie doszło do uwzględnienia sprzeciwu Prokuratora Generalnego domagającego się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 czerwca 1992 r.

Stwierdzenie nieważności znosi skutki decyzji administracyjnej od dnia jej wydania, stwierdzenie zaś nieważności decyzji nadzorczej (z dnia 11 września 1993 r.) powoduje, że poddana stwierdzeniu nieważności decyzja zwyczajna (z dnia 30 czerwca 1992 r.) nie tylko powraca do obrotu prawnego, lecz odzyskuje moc od chwili, kiedy została usunięta z obrotu.

W obrocie prawnym istnieje więc nieprzerwanie decyzja Komisji z dnia 30 czerwca 1992 r., stąd - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 kpa - wszystkie późniejsze decyzje dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, chociaż zostały wydane w czasie, kiedy ta pozostawała poza obrotem.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 207 § 3 kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), gdyż skarga w tej sprawie została wniesiona w dniu 29 kwietnia 1995 r., rozpoznanie zaś skargi według przepisów obowiązujących poprzednio nie pozwala na objęcie orzeczeniem sądu również decyzji Komisji z dnia 6 marca 1994 r.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.