Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54724

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 27 marca 2001 r.
I SA 2390/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.).

Sędziowie: SO Irena Kamińska, NSA Joanna Runge-Lissowska.

Protokolant: Gabriela Kieś.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Miasta i Gminy w T. - działając na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99) - decyzją z dnia 10 października 1986 r. orzekł o wywłaszczeniu, za odszkodowaniem, na rzecz Skarbu Państwa, pod budowę drogi krajowej, działki nr 1133/5, o powierzchni 723 m2, położonej w T., stanowiącej własność Zbigniewa K., Wojewoda zaś decyzją z dnia 19 lutego 1987 r. utrzymał w mocy decyzję, natomiast sąd administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w K. wyrokiem z dnia 29 lipca oddalił skargę Zbigniewa K.

Naczelnik Miasta i Gminy w T. decyzją z dnia 7 maja 1988 r. oddał Zbigniewowi K. w użytkowanie wieczyste pod budowę domu mieszkalnego działkę nr 2708, o powierzchni 429 m2, położoną w T., Wojewoda zaś decyzją z dnia 18 lipca 1988 r. utrzymał w mocy tę decyzję, natomiast sąd administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w K. wyrokiem z dnia 8 grudnia 1988 r. oddalił skargę Zbigniewa K., który domagał się przyznania na własność nieruchomości w zamian za nieruchomość wywłaszczoną.

Kierownik Urzędu Rejonowego w R. decyzją z dnia 27 czerwca 1991 r. orzekł o przyznaniu Zbigniewowi K. odszkodowania za studnię, która znajdowała się na wywłaszczonej działce nr 33/5, oraz o obowiązku budowy przez Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych w R. zjazdu z obwodnicy do działki nr 38/8 stanowiącej własność Zbigniewa K., Wojewoda zaś decyzją z dnia 8 października 1991 r. utrzymał w mocy tę decyzję.

Podaniem z dnia 27 kwietnia 1995 r. Zbigniew K. wystąpił o wznowienie postępowania wywłaszczeniowego, powołując art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i zarzucając, że wywłaszczona nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne, które otrzymał po matce, natomiast Naczelnik Miasta i Gminy w T. celowo pominął tę okoliczność, aby nie doszło do przyznania nieruchomości zamiennej, stosownie do art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99), decyzję wywłaszczeniową wydano więc w oparciu "o fakty fałszywe".

Wnioskodawca przedstawił postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 14 grudnia 1993 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po Stanisławie K. i Eugeniuszu K.

Wojewoda - działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. - decyzją z dnia 23 sierpnia 1995 r. odmówił wznowienia postępowania wywłaszczeniowego, zakończonego decyzją tego organu z dnia 19 lutego 1987 r., Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zaś decyzją z dnia 26 października 1999 r. utrzymał w mocy tę odmowną decyzję.

Obydwa organy podały, że nie zachodzi przyczyna wznowienia, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż - w świetle akt wywłaszczeniowych - wywłaszczona nieruchomość była działką budowlaną, ponadto nie ma orzeczenia właściwego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu.

W skardze Zbigniew K. zarzucił, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w R. z dnia 27 marca 1991 r., zobowiązująca Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych w R. do wykonania zjazdu z obwodnicy, jest decyzją potwierdzającą nieprawdę, gdyż zjazdu nie wykonano, ponadto decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia 7 maja 1988 r., o oddaniu w użytkowanie wieczyste działki nr 2708, jest niezgodna z prawdą, gdyż nie sporządzono aktu notarialnego, wreszcie zarzucił, że w chwili wywłaszczenia zabudowania znajdujące się na działce nr 33/5 służyły do prowadzenia gospodarstwa rolnego otrzymanego w spadku po rodzicach.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podtrzymał swoje stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Obydwa organy odmówiły wznowienia postępowania wywłaszczeniowego, gdyż uznały, że powołana przez skarżącego przyczyna wznowienia nie występuje, i nie ma podstaw do wznowienia, w świetle zaś art. 149 § 2 k.p.a. ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, gdyż ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania, także wówczas, kiedy z góry wiadomo, że zarzucane przez skarżącego sfałszowanie dowodu nie ma potwierdzenia w orzeczeniu właściwego organu.

Jednak odmowa wznowienia postępowania wywłaszczeniowego ostatecznie nie narusza prawa, gdyż - co uszło uwadze organów - skarżący nie zachował terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Podanie bowiem o wznowienie postępowania wnosi się w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia.

Natomiast, jeżeli skarżący zarzuca, że organ wywłaszczeniowy fałszywie przedstawił charakter nieruchomości będącej gospodarstwem rolnym - aby nie dopuścić do przyznania nieruchomości zamiennej - w każdym razie sam wiedział o tym już w chwili wywłaszczenia, podczas gdy o wznowienie wystąpił dopiero w 1995 r.

Wobec powyższego - nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi - orzeczono jak w sentencji na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Należy dodać, że odnoszące się do innych decyzji niż wywłaszczeniowa zarzuty skarżącego nie mogły być przedmiotem oceny sądu, gdyż wykraczały poza granice sprawy, która dotyczyła tylko wznowienia postępowania wywłaszczeniowego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.