Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 47991

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 25 listopada 1999 r.
I SA 1443/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wróblewski.

Sędziowie NSA: Henryk Poleszak, Jan Paweł Tarno (spr.).

Protokolant: Jolanta Zagrzejewska.

Uzasadnienie faktyczne

Uchwałą z 9 czerwca 1999 r., Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej z 20 stycznia 1999 r. w sprawie powołania Komisji Lekarskiej dotyczącej lek. med. Bogusławy P. Swoje rozstrzygnięcie organ administracji II instancji uzasadnił tym, że po zapoznaniu się ze zgromadzoną w rozpoznawanej sprawie dokumentacją nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały. Natomiast uchwała Okręgowej Rady Lekarskiej w ogóle nie zawierała uzasadnienia.

W skardze do NSA Bogusława P. zaskarża w całości obie uchwały organów samorządu lekarskiego, zarzucając im szykanowanie jej osoby. W piśmie procesowym z 20 listopada 1999 r., zawierającym uzupełnienie skargi, pełnomocnik procesowy skarżącej, radca prawny M.W. zarzuciła organom nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, a także uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. W szczególności podniesiono naruszenie art. 12 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. z 1997 r. Nr 28, poz. 152) w ten sposób, że brak było przesłanek uzasadniających podejrzenie niezdolności do wykonywania zawodu, ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza.

W odpowiedzi na skargę Naczelna Rada Lekarska ograniczyła się do opisania czynności procesowych, jakie zostały podjęte w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 51 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Sąd ten nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Jednocześnie stosownie do postanowień zawartych w art. 29 tej ustawy, Sąd może podjąć przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Wychodząc z tej przesłanki należało w pierwszej kolejności rozważyć, czy w danej sprawie nie doszło do naruszenia prawa skutkującego uwzględnienie skargi, a nie podniesionego przez skarżącą.

Stosownie do przepisu art. 12 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza do właściwości okręgowej rady lekarskiej należy powoływanie komisji złożonej z lekarzy specjalistów, jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza.

Do uchwał samorządu podejmowanych w tych sprawach stosuje się przepisy k.p.a. odnoszące się do decyzji administracyjnych, a od uchwał okręgowych rad lekarskich w tej sprawie przysługuje lekarzowi odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej (art. 57 ust. 1 i 2 ustawy). Skoro uchwały, o których tu mowa, mają procesową formę decyzji, to powinny również spełniać wszystkie wymogi określone w art. 107 par. 1 i 3 k.p.a. W szczególności powinny zawierać podpisy z podaniem imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych osób upoważnionych do ich wydania. W przypadku bowiem, gdy organ podejmujący akt administracyjny ma charakter kolegialny, wszyscy członkowie tego organu biorący udział w jego podjęciu obowiązani są go podpisać, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z 30 września 1992 r., sygn. akt III AZP 17/92, (OSNCP 1993 r, nr 3, poz. 25). Akty podpisane tylko przez niektórych członków składu orzekającego rażąco naruszają prawo i są dotknięte wadą nieważności (art. 156 par. 1 pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny dał temu wyraz w wielu swoich orzeczeniach m.in. w wyrokach z 31 stycznia 1991 r. sygn. akt SA/Kr 1304/90 czy też z 27 marca 1991 r. sygn. akt SA/Kr 162/91. Skład orzekający w niniejszej sprawie również podziela ten pogląd.

Odnosząc powyższe rozważania do uchwał pojętych w niniejszej sprawie należy zauważyć, że zarówno uchwała Okręgowej Rady Lekarskiej z 20 stycznia 1999 r., jak i uchwała Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z 9 czerwca 1999 r., podpisane zostały jedynie przez ich Sekretarzy i Prezesów. Nie spełniono zatem warunków określonych w ustawie z 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 30, poz. 158 z późn. zm.) i w Kodeksie postępowania administracyjnego, ponieważ nie zostały one podpisane przez wszystkie osoby biorące udział w ich podjęciu.

Stwierdzenie nieważności przedstawionych wyżej uchwał czyni w zasadzie zbędną merytoryczną ocenę zawartych w nich rozstrzygnięć, ponieważ sprawa będzie rozpoznana ponownie, a Sąd nie chciałby z góry przesądzać treści rozstrzygnięcia. Niemniej jednak Sąd zobowiązany jest zwrócić uwagę organom administracji, że skoro uchwały o powołaniu Komisji Lekarskiej mogą być podejmowane, o ile zostaną spełnione przesłanki określone w art. 12 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza i mają do nich zastosowanie przepisy k.p.a. dotyczące decyzji, to uchwały te winny zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne stosownie do art. 107 par. 3 k.p.a. Jest to tym bardziej istotne, w kontekście znajdującej się w aktach sprawy opinii psychiatryczno-psychologicznej z 5 listopada 1996 r.

Z tych względów na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.