Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 45072

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 2 kwietnia 1998 r.
I SA 1423/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.).

Sędziowie NSA: Janina Antosiewicz, Tadeusz Łopaciuk.

Protokolant: Gabriela Kieś.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda - działając na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1995 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) - decyzją z dnia 14 stycznia 1993 r. przekazał Gminie Ś. nieruchomość stanowiącą działkę nr 63/2 i nr 65/2, o łącznej powierzchni 12,70 ha, położoną w B. poprzednio będącą w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Rolnego w Ś. z siedzibą w D., które zostało zlikwidowane z dniem 30 listopada 1992 r.

Dyrektor Oddziału Terenowego w S. Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa podaniem z dnia 17 lutego 1993 r. wystąpił o wznowienie postępowania w tej sprawie, gdyż bez własnej winy Agencja - chociaż jest stroną - nie brała w nim udziału.

Wojewoda - działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. - decyzją z dnia 19 marca 1993 r. odmówił wznowienia, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zaś - uwzględniając odwołanie Agencji - decyzją z dnia 30 kwietnia 1997 r. uchyliła odmowną decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewoda podał, że Agencja nie była stroną postępowania komunalizacyjnego - nie może więc skutecznie domagać się wznowienia - gdyż do sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego, przekazującego majątek zlikwidowanego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej na rzecz Agencji, doszło dopiero po przekazaniu nieruchomości Gminie, tj. w dniu 22 stycznia 1993 r.

Komisja - rozpoznając odwołanie dopiero po wyroku sądu administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r. I SA 1238/95, w wyniku którego nadano sprawie właściwy bieg - uznała z kolei, że Agencja miała status strony w postępowaniu komunalizacyjnym, i może żądać wznowienia tego postępowania, gdyż nieruchomość była w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Rolnego w Ś., które zostało zlikwidowane właśnie w celu przejęcia majątku do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Występując ze skargą Zarząd Gminy Ś. powołał przede wszystkim, że - podobnie jak Wojewoda - mienie przekazano Gminie, zanim otrzymała je Agencja i protokół zdawczo-odbiorczy sporządzono po wydaniu decyzji komunalizacyjnej.

Zarząd zarzucił również, że Gmina założyła księgi wieczyste i opracowała koncepcję zagospodarowania działek oraz poniosła znaczne nakłady finansowe.

W odpowiedzi Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak o tym mowa w art. 19 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107, poz. 464), faktyczne przekazanie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości wchodzących w skład majątku zlikwidowanego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej następuje w formie protokółu zdawczo-odbiorczego, z dniem podpisania protokołu, zaś korzyści i ciężary związane z przekazywanym mieniem przechodzą na Agencję.

W przekonaniu skarżącej Gminy - oraz Wojewody - okoliczność, że przed wydaniem decyzji komunalizacyjnej nie sporządzono protokołu zdawczo-odbiorczego, nie pozwala uznać Agencji za stronę legitymowaną do żądania wznowienia postępowania komunalizacyjnego.

Przywiązując znaczenie prawne tylko do protokołu - czyli faktycznego przekazania nieruchomości Agencji - Gmina pomija już, że w świetle art. 14 ust. 1 i 3 ustawy likwidacja przedsiębiorstw gospodarki rolnej następuje właśnie dlatego, aby ich majątek przekazać Agencji, przekazanie zaś jest obowiązkiem organu założycielskiego.

Agencja zatem ma interes prawny - w rozumieniu art. 28 k.p.a. - legitymujący do udziału w postępowaniu komunalizacyjnym, jeżeli postępowanie dotyczy nieruchomości wchodzących w skład majątku zlikwidowanego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej, który powinien zostać jej przekazany.

Wobec powyższego - nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi - orzeczono jak w sentencji na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), wyjaśniając zarazem, że na ocenę dopuszczalności wznowienia nie mogły mieć wpływu podnoszone przez Gminę zarzuty dotyczące jej zamierzeń i nakładów poniesionych na nieruchomość.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.