Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 47958

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 23 marca 1999 r.
I SA 1420/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Poleszak.

Sędziowie NSA: Jerzy Nowak, Joanna Runge-Lissowska (spr.).

Protokolant: Nina Beczek.

Uzasadnienie faktyczne

Orzeczeniem z dnia 30.03.1998 r. Wojewódzka Poradnia Chorób Zawodowych rozpoznała u Benedykta Andrzeja K. chorobę zawodową - bliznowate zmiany okolicy centralnej siatkówki po ostrych powtarzających się często stanach zapalnych siatkówki. Na podstawie tego orzeczenia Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 14.04.1998 r. stwierdził chorobę zawodową, przy czym decyzja ta została przez organ II instancji uchylona do ponownego rozpatrzenia, celem uzupełnienia materiału dowodowego i ustalenie czy choroba powstała w związku z pracą w Przedsiębiorstwie Transportu i Maszyn Drogowych, czy we własnym zakładzie usługowym. W wyniku przeprowadzenia tego postępowania Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny ustalił, że w okresie od dnia 9.12.1992 r. do dnia 1.04.1998 r. Benedykt Andrzej K. prowadził własną działalność usługową w zakresie instalatorstwa sanitarnego, ale w jej ramach nie wykonywał prac spawalniczych, a w trakcie badań przeprowadzonych w Wojewódzkiej Poradni Chorób Zawodowych wykluczono pozazawodowe przyczyny choroby, a jako jej powód podano czynniki szkodliwe powstające w procesie spawania. Wobec tego decyzją z dnia 8.06.1998 r. stwierdził chorobę zawodową, jak w poprzedniej decyzji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 9.07.1998 r., po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Transportu i Maszyn Drogowych, utrzymał w mocy decyzję stwierdzającą chorobę zawodową i podał, że Benedykt Andrzej K. w latach od 2.07.1979 r. do 1.04.1998 r. pracował w tym przedsiębiorstwie początkowo jako mechanik samochodowy, a następnie hydraulik i na tym samym stanowisku wykonywał sporadycznie prace spawalnicze, a uprawnienia do spawania posiadał od 1.04.1984 r., zaś w orzeczeniu rozpoznającym chorobę zawodową stwierdzono, że nie można wykluczyć czynników szkodliwych powstających w procesie spawania, a skutki biologiczne u pracownika wykonującego sporadycznie spawanie przez okres 14 lat należy traktować jako przypadek indywidualnej nadwrażliwości na działanie tych czynników.

W skardze na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Przedsiębiorstwo Transportu i Maszyn Drogowych wniosło o jej uchylenie uznając, iż decyzje organów obu instancji są niezgodne z prawem.

Benedykt Andrzej K. prace spawalnicze wykonywał od 16.04.1984 r. sporadycznie, a po ostatnim pobycie w szpitalu w 1994 r. na skutek wskazań lekarza nie wykonywał ich wcale. Pomiary stężeń i natężeń czynników szkodliwych występujących na stanowisku spawania wykazały, iż warunki pracy były bezpieczne, a pracownicy wykonujący spawanie wyposażeni są w środki ochrony indywidualnej. Choroba zatem nie została spowodowana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy u skarżącego. Przepisy nakazują dokonanie ustalenia związku między występowaniem czynników szkodliwych na stanowisku pracy a chorobą; tego zaś organy nie wykazały, co miało wpływ na rozstrzygnięcie.

Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Choroby te stwierdza inspektor sanitarny na podstawie orzeczenia jednostek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego. Takie dowody w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej nakazuje inspektorowi zgromadzić i ocenić § 10 ust. 1 rozporządzenia. Jeżeli orzeczenie lekarskie rozpoznaje chorobę zawodową, a dochodzenie epidemiologiczne wykazuje, że czynniki szkodliwe występowały w środowisku pracy, przesłanki wymagane do stwierdzenia choroby zawodowej należy uznać za spełnione.

W niniejszej sprawie jednostka właściwa do rozpoznania choroby zawodowej -Wojewódzka Przychodnia Przemysłowa Wojewódzka Poradnia Chorób Zawodowych chorobę taką rozpoznała orzeczeniem z dnia 30.03.1998 r., stwierdzając w nim, iż badaniami laboratoryjnymi wykluczono przyczyny pozazawodowe, a jako powód podała czynniki szkodliwe występujące w procesie spawania. Przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne wykazało natomiast, że Benedykt Andrzej K. prace spawalnicze wykonywał będąc zatrudnionym na stanowisku hydraulika. Prace te wykonywał co prawda sporadycznie, niemniej przez okres co najmniej 10 lat - jak wynika ze skargi. Wynika z niej również, iż podczas spawania występują czynniki szkodliwe choć u skarżącego w stężeniu bezpiecznym - jak podaje. Nie zmienia to faktu ich występowania i tym samym narażenia na ich oddziaływanie pracowników wykonujących spawanie w ramach swoich stosunków pracy. Przy ocenie działania czynnika szkodliwego przepisy rozporządzenia nakazują wziąć pod uwagę rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego oraz sposób wykonywania pracy (§ 1 ust. 2). Orzeczenie rozpoznające chorobę zawodową uwzględniło te wymagania, podkreślono w nim bowiem, że choć sporadyczne, to jednak długotrwałe działanie czynników szkodliwych powstających w procesie spawania w tym indywidualnym przypadku było powodem choroby zawodowej. Mając za podstawę takie orzeczenie oraz wywiad epidemiologiczny organy orzekające stwierdziły chorobę zawodową. Nie można im zarzucić naruszenia prawa, w postępowaniu bowiem wykazane zostało, że choroba, określona w wykazie chorób zawodowych, spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Skarga zatem nie mogła być uwzględniona i podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.