Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54531

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 8 listopada 2000 r.
I SA 1318/00

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Sulimierski (spr.).

Sędziowie: NSA Joanna Runge-Lissowska, s. del. SO Marek Stojanowski.

Protokolant: Jadwiga Kaniewska.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia 28 lutego 2000 r., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Wyższej Szkoły w K. odmówił udzielenia zezwolenia na uruchomienie studiów zawodowych na kierunku "turystyka i rekreacja".

W uzasadnieniu decyzji podano, że po dokonaniu analizy wniosku Minister stwierdził, że uczelnia wnioskując o uruchomienie kierunku "turystyka i rekreacja" nie spełnia minimalnych wymagań kadrowych niezbędnych do utworzenia kierunku studiów, określonych przez Radę Główną Szkolnictwa Wyższego.

Spośród przedstawionych we wniosku nauczycieli akademickich przewidywanych do prowadzenia procesu dydaktycznego (pięć osób w grupie profesorów i doktorów habilitowanych oraz pięć osób w grupie doktorów), dwie osoby z grupy profesorów i doktorów habilitowanych zatrudnione są już w innych uczelniach niepaństwowych. Zgodnie ze stanowiskiem Rady Głównej, które podziela także Minister Edukacji Narodowej, nauczyciel akademicki nie może być wliczany do minimum kadrowego w więcej niż jednej uczelni niepaństwowej. Jednocześnie stwierdzono, iż w przedstawionym dorobku naukowym przewidzianych do zatrudnienia na omawianym kierunku studiów specjalistów z zakresu geografii czy historii, trudno znaleźć powiązanie z problematyką turystyki i rekreacji.

Wnioskodawca, po zapoznaniu się z negatywną opinią Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, wyrażoną w uchwale z 29 kwietnia 1999 r. w sprawie utworzenia ww. kierunku studiów, złożył zażalenie na tę uchwałę oraz dołączył materiały uzupełniające. Materiały te ilustrują dorobek naukowy i zawodowy czterech spośród pięciu przewidzianych do zatrudnienia doktorów. Trzy spośród wymienionych osób reprezentują nauki o kulturze fizycznej, jedna - nauki humanistyczne, a jedna - geografię. Interdyscyplinarny charakter studiów na kierunku "turystyka i rekreacja" umożliwia zatrudnienie specjalistów reprezentujących wymienione dyscypliny naukowe, ale program studiów tego kierunku zawiera również liczne przedmioty ekonomiczne, takie jak: zarządzanie, finanse i rachunkowość, marketing, a także przedmioty z zakresu psychologii, socjologii i prawa. Wśród proponowanej kadry specjalistów brak uczonych, którzy mogliby realizować te przedmioty.

Rada Główna Szkolnictwa Wyższego rozpatrując zażalenie uczelni na cytowaną wyżej uchwałę, podtrzymała negatywną konkluzję w uchwale z 27 stycznia 2000 r.

Po przeanalizowaniu dokumentacji wniosku oraz po zapoznaniu się z uchwałami Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Minister Edukacji Narodowej podzielił wyrażony w uchwałach pogląd.

Po rozpatrzeniu wniosku rektora Wyższej Szkoły w K. z dnia 13.03.2000 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Minister Edukacji Narodowej utrzymał w mocy decyzję z dnia 28 lutego 2000 r. odmawiającą udzielenia zezwolenia na uruchomienie studiów zawodowych na kierunku "turystyka i rekreacja". W decyzji wydanej w tym trybie Minister podał, że dokonując analizy i oceny wniosku uczelni o uruchomienie kierunku "turystyka i rekreacja" stwierdził, że uczelnia nie spełnia kryteriów kadrowych określonych przez Radę Główną Szkolnictwa Wyższego niezbędnych do uruchomienia kierunku. Analiza obsady kadrowej wnioskowanego kierunku wykazała, że zarówno ze względu na liczbę pracowników nauki, jak i na specjalności naukowe kadry naukowo-dydaktycznej, odbiega ona dość istotnie od warunków określonych przez Radę Główną oraz profilu dyplomowania na omawianym kierunku studiów.

Minister Edukacji Narodowej podzielił opinię Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego zawartą w uchwale z dnia 29 kwietnia 1999 r., z którą uczelnia została zapoznana, jak i opinię Rady z dnia 27 stycznia 2000 r. przedstawioną w wyniku zażalenia na poprzednią uchwałę. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - zdaniem Ministra - nie dostarcza przekonujących dowodów na to, iż uczelnia usunęła wątpliwości w tej kwestii. Minister Edukacji Narodowej nie podzielił stanowiska uczelni o pozaprawnych wymaganiach związanych z udzieleniem zgody na prowadzenie kierunku. Minister Edukacji Narodowej winien dbać o przestrzeganie postanowień stosownych uchwał Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego określających warunki tworzenia i prowadzenia kierunku studiów. Winien więc jednoznacznie stwierdzić, iż uczelnia zatrudnia, na nowo tworzonym kierunku studiów, odpowiednią kadrę naukowo-dydaktyczną, tj. w przypadku wyższych studiów zawodowych - 4 profesorów lub doktorów habilitowanych oraz 6 doktorów o specjalnościach naukowych zgodnych z profilem dyplomowania. Proponowana do zatrudnienia kadra naukowo-dydaktyczna nie powinna stanowić minimum kadrowego do prowadzenia kierunku w innej szkole wyższej. Uczelnia zatrudnia kadrę z zakresu ekonomii, zarządzania, finansów czy prawa i psychologii, lecz osoby te realizują zajęcia na innych kierunkach studiów i trudno je zaliczyć do minimum kadrowego nowo tworzonego kierunku. Minister Edukacji Narodowej uznał, że wniosek Wyższej Szkoły w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zawierał danych potwierdzających właściwe przygotowanie uczelni do utworzenia kierunku "turystyka i rekreacja" i postanowił, jak w sentencji.

Minister Edukacji Narodowej stwierdził, że spośród proponowanych do zatrudnienia czterech profesorów lub doktorów habilitowanych - dwie osoby są już zatrudnione w innych szkołach wyższych. Ponadto - dorobek naukowy wymienionych wyżej profesorów i doktorów habilitowanych nie pozwala na jego uznanie jako dorobku związanego z problematyką turystyki i rekreacji. Nie oznacza to, iż Minister Edukacji Narodowej kwestionuje kwalifikacje i kompetencje tych osób w zakresie uprawianych przez nich dyscyplin naukowych. Stwierdza jedynie, że nie są one bezpośrednio związane z turystyką i rekreacją. Minister Edukacji Narodowej stwierdził również, że wśród kadry doktorów przewidzianych do zatrudnienia na nowym kierunku studiów nie przedstawiono osób, które mogłyby realizować zajęcia programowe na kierunku "turystyka i rekreacja". Uczelnia zatrudnia kadrę z zakresu ekonomii, zarządzania, finansów czy prawa i psychologii, lecz osoby te realizują zajęcia na innych kierunkach studiów i trudno je zaliczyć do minimum kadrowego nowo tworzonego kierunku.

Minister Edukacji Narodowej uznał, że wniosek Wyższej Szkoły w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawierał danych potwierdzających właściwe przygotowanie uczelni do utworzenia kierunku "turystyka i rekreacja" i postanowił, jak w sentencji.

Powyższą decyzję Ministra Wyższa Szkoła w K. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze podniesiono, że Minister Edukacji Narodowej pismem z dnia 5 czerwca 2000 r. uchylił podjętą wcześniej decyzję z dnia 21 maja 2000 r. stwierdzając jej nieważność, po czym następnego dnia, tj. 6 czerwca 2000 r. podjął kolejną decyzję DNS.-55/00 dla skarżącej negatywną, tj. odmawiającą udzielenia zezwolenia na uruchomienie studiów zawodowych na kierunku turystyka i rekreacja.

Decyzja nr DNS.-55/00 Ministra Edukacji Narodowej odmawiająca udzielenia zezwolenia na uruchomienie trzyletnich studiów zawodowych na kierunku turystyka i rekreacja została podjęta na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym z dnia 12 września 1990. Powyższy artykuł cytowanej ustawy nie dotyczy procedury uruchamiania w szkole wyższej nowego kierunku studiów. Przepisy tegoż artykułu określają tylko treść zezwolenia na utworzenie uczelni niepaństwowej. Procedura dotycząca uruchamiania nowych kierunków studiów w uczelni wyższej została wskazana przez ustawodawcę w art. 48 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 cytowanej ustawy. Upoważnienie do uruchamiania w szkole wyższej nowych kierunków studiów ustawodawca scedował na Senat uczelni, który podejmuje w tej sprawie stosowną uchwałę i przedstawia ją Ministrowi Edukacji Narodowej do zatwierdzenia. Jeżeli w terminie jednego miesiąca (art. 48 ust. 2) Minister nie odmówi jej zatwierdzenia, uchwała wchodzi w życie. By nie budziło żadnych wątpliwości, to w art. 74 ustawy stwierdza się jednoznacznie, że powyższa procedura ma zastosowanie także w przypadku uczelni niepaństwowej, którą jest skarżąca. Minister uważa jednak inaczej uznając, że procedura określona w art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy jest honorowana tylko w przypadku uczelni państwowych. Wobec całego sektora niepaństwowych szkół wyższych za "właściwą" uznaje się procedurę określoną w art. 15 ust. 2 ustawy, która, jak wspomniano na wstępie, dotyczy tylko utworzenia niepaństwowej szkoły wyższej.

Zdaniem strony skarżącej przedmiotowa decyzja Ministra Edukacji Narodowej z dnia 6 czerwca 2000 r. wydana została w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną, tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym, który to przepis nie upoważnia Ministra Edukacji Narodowej do wydania rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie objętej wnioskiem uczelni. Wobec czego decyzja ta dotknięta jest wadą istotną, polegającą na naruszeniu przytoczonych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkuje wadą formalną decyzji - art. 107 § 1 i § 3 kpa w związku z art. 6 kpa i jest przesłanką do jej uchylenia. Podnosi się również i tę okoliczność, iż Minister dokonał niewłaściwej subsumcji stanu faktycznego (utworzenie w szkole wyższej nowego kierunku studiów) pod stosowną normę prawną, tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym dotyczący treści zezwolenia na utworzenie uczelni niepaństwowej, który to przepis nie upoważnia Ministra do udzielenia zezwolenia na utworzenie nowego kierunku studiów w uczelni niepaństwowej. Takie stanowisko - w ocenie strony skarżącej - zaprezentował Rzecznik Praw Obywatelskich w skierowanym do uczelni piśmie z dnia 1 marca 2000 r. (pismo w załączeniu), w którym stwierdza jednoznacznie, że ustawa nie upoważnia ani Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, ani Ministra do wydawania zezwoleń na uruchamianie w szkole wyższej nowych kierunków studiów. Stosowana wobec uczelni niepaństwowych procedura narusza zapisy ustawy, a przede wszystkim jest pozaprawną ingerencją w autonomię szkół wyższych, co jest pogwałceniem art. 32 i art. 70 ust. 5 Konstytucji RP, zapewniającą także równość podmiotów wobec prawa.

W odpowiedni na skargę Minister podtrzymał stanowisko w sprawie jak w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. M.in. podkreślił, że skarżąca Uczelnia w swej skardze z dnia 27 czerwca 2000 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wymienioną powyżej decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia 6 czerwca 2000 r. nie kwestionuje merytorycznych powodów odmowy udzielenia zezwolenia wskazanych w uzasadnieniu decyzji z 6 czerwca 2000 r. oraz utrzymanej w mocy decyzji z 28 lutego 2000 r., z czego należy wnosić, że w tym zakresie nie podważa zasadności oceny stanu faktycznego dokonanej przez Ministra w tych decyzjach. Ponadto, w opisanym stanie sprawy wyłania się logiczne pytanie, dlaczego zatem uczelnia złożyła wniosek z dnia 30 września 1998 r. "o wydanie zezwolenia na prowadzenie trzyletnich studiów zawodowych na kierunku turystyka i rekreacja w systemie studiów dziennych, wieczorowych i zaocznych", a następnie uzupełniła dwukrotnie ten wniosek i dokonywała kolejnych czynności w postępowaniu wszczętym na jej żądanie (zażalenie na uchwałę Rady Głównej, wniosek do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy) w najmniejszym stopniu nie kwestionując prawidłowości trybu przyjętego dla załatwienia sprawy.

Wszakże przepisy art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, które jak obecnie twierdzi Uczelnia, miałyby stanowić właściwą podstawę prawną w przedmiotowej sprawie, nie wymagają uzyskania zezwolenia Ministra Edukacji Narodowej, a jedynie przedstawienia mu uchwały senatu i wyczekania jednego miesiąca na ewentualną odmowę zatwierdzenia. Brak takiej odmowy we wspomnianym terminie uprawnia uczelnię do realizacji uchwały senatu - czyli podjęcia kształcenia na nowym kierunku studiów. Skarżąca Uczelnia jednak nie podjęła działań w tym trybie, ale konsekwentnie podtrzymywała swój wniosek o wydanie zezwolenia aż do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zanegowała również wszystkie swoje czynności w przedmiotowym postępowaniu, od prawidłowości złożonego wniosku poczynając.

W piśmie procesowym strony skarżącej z dnia 19 października 2000 r. podniesiono, że wbrew twierdzeniu Ministra, a po otrzymaniu od Rzecznika Praw Obywatelskich pisma z dnia 1.03.2000 r. stanowiącego jednoznaczną wykładnię zapisów ustawy, w którym Rzecznik jednoznacznie stwierdza, że ustawa nie upoważnia ani Ministra, ani Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego do wydawania zezwoleń na uruchamianie nowego kierunku studiów w szkole wyższej, uczelnia podjęła działania w trybie art. 48 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym z dnia 12 września 1990 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 385 z późn. zm.) zmierzające do utworzenia kierunku studiów: "turystyka i rekreacja" w systemie studiów dziennych, wieczorowych i zaocznych, albowiem w dniu 21 marca 2000 r. przesłała Ministrowi do zatwierdzenia uchwałę Senatu z dnia 16 marca 2000 r. o utworzeniu ww. kierunku studiów. Dowód: potwierdzenie przyjęcia dokumentów przez MEN. Minister w ustawowym terminie nie odmówił jej zatwierdzenia (art. 48 ust. 2 ustawy).

Zatem jeszcze przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy odwołania od decyzji Ministra z dnia 28.02.2000 r. w toku interwencji na skutek wniosku uczelni (pismo z dnia 13 marca 2000 r.) o ponowne rozpatrzenie sprawy - na podstawie art. 127 § 3 kpa - znana była Ministrowi uchwała Senatu uczelni o utworzeniu kierunku "turystyka i rekreacja". Stąd w skardze uczelnia podniosła zarzuty co do trybu wydawania przez Ministra zezwolenia na uruchamianie nowego kierunku studiów w kontekście nieuwzględnienia nowych środków dowodowych w postaci doręczonej przez uczelnię uchwały Senatu. Dalej skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym w zezwoleniu na utworzenie uczelni określa się ogólny kierunek działalności uczelni, następnie w art. 16 ust. 1 mówi się, iż akt założycielski uczelni określa w szczególności "ogólny kierunek działania", które to sformułowanie należy odnieść do zadań uczelni wymienionych w art. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym, a nie do utworzenia nowego kierunku studiów. Stąd art. 48 ust. 2 cytowanej ustawy wskazuje na kompetencje Senatu uczelni w zakresie tworzenia i znoszenia na wniosek Rady Wydziału kierunku studiów. Nietrafne, zdaniem skarżącej, jest też stanowisko Ministra sugerujące, że utworzenie nowego kierunku studiów jest przekształceniem uczelni niepaństwowej i dlatego też należy stosować tryb uzyskania zezwolenia Ministra przy uruchamianiu nowego kierunku studiów. Jest to kolejny przykład subiektywizowania bądź nierozumienia zapisów ustawy. Przekształcenie uczelni dotyczy zawsze zmiany jej statusu społecznego oraz formy organizacyjno-prawnej, a nie działalności merytorycznej. Najczęściej przekształcenie bywa w praktyce utożsamiane ze zmianą nazwy uczelni. Przekształcenie uczelni państwowej odbywa się w świetle art. 10 ust. 1 ustawy w drodze ustawy sejmowej, a uczelni niepaństwowej w trybie art. 17 ustawy, tj. wymaga zezwolenia Ministra. I tak z dniem 1 września br. przekształcono w trybie ustawy sejmowej Wyższą Szkołę w K. w A., a nieco wcześniej niepaństwową Wyższą Szkołę w O. przekształcono w Wyższą Szkołę B. i P. W obu przypadkach doszło do zmiany statusu społecznego uczelni, jej pozycji, a nie miało to nic wspólnego z uruchamianiem nowych kierunków studiów. Może któraś uczelnia niepaństwowa zechce kiedyś przekształcić się na przykład w Akademię Ekonomiczną czy Uniwersytet (taki wniosek już złożono w MEN), to wtedy i tylko wtedy mowa będzie o przekształceniu uczelni. Zaznaczyć należy - dodaje skarżąca Uczelnia - że Minister jako podstawę prawną skarżonej decyzji nie przyjął zapisów art. 17 ustawy, a tylko odwołał się do art. 15 ust. 2, regulującego kwestie zezwolenia na utworzenie uczelni, zaś Konstytucja RP zapewnia szkołom wyższym autonomię i równość wobec prawa.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone decyzje Ministra Edukacji Narodowej nie naruszają prawa. Skarżąca Uczelnia zarzuca przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia niewłaściwej podstawy prawnej art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) w miejsce art. 48 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 2 tejże ustawy. Skarżąca Uczelnia ponadto kwestionuje kompetencje Ministra do udzielania zezwolenia na otworzenie nowego kierunku studiów w uczelni niepaństwowej. W jej ocenie, utworzenie kierunku studiów w uczelni niepaństwowej nie wymaga zezwolenia Ministra Edukacji Narodowej, ale następuje na podstawie uchwały senatu (art. 48 ust. 1 pkt 2), zaś Minister posiada jedynie kompetencje do odmowy jej zatwierdzenia w terminie jednego miesiąca (art. 48 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym). Zarzuty są chybione. Przepisy działu trzeciego ustawy o szkolnictwie wyższym określające ustrój uczelni mają dla uczelni niepaństwowych charakter fakultatywny (z wyjątkiem przepisu art. 64 ust. 6), co wynika z art. 74 tej ustawy. Stosowanie przepisów tego działu do uczelni niepaństwowej (oprócz zastrzeżonego art. 64 ust. 6) może zatem w świetle art. 74 zostać wyłączone poprzez uregulowanie wszystkich spraw z tego zakresu w statucie tej uczelni. Wyłączenie dotyczyć mogłoby również art. 48 ust. 1 i 2, gdyż przepisy te nie zostały zastrzeżone w art. 74. Ustawodawca nie zastrzegł w art. 74 przepisów art. 48 ust. 1 i 2 ze względu na to, iż z treści art. 48 ust. 2 jednoznacznie wynika, że dotyczy on tylko uczelni państwowych. Przepis ten bowiem odwołuje się do art. 12 ust. 1, który stanowi wyłącznie o uczelni państwowej. Nawet jednak gdyby hipotetycznie założyć trafność rozumowania Uczelni - na co trafnie wskazuje Minister - pozostaje do rozważenia kwestia, czy tryb przewidziany w art. 48 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym wyłącza wobec uczelni niepaństwowej stosowanie przepisów art. 15 i 17 w związku z art. 20 tej ustawy. W omawianym zakresie rozważań stanowisko strony skarżącej nie jest zasadne. Funkcjonowanie uczelni niepaństwowych zostało w ustawie o szkolnictwie wyższym poddane szczególnemu reżimowi prawnemu poprzez wymóg uzyskania decyzji administracyjnej zezwalającej nie tylko na założenie uczelni, ale również na jej przekształcenie i połączenie z inną uczelnią (art. 15 ust. 1 i 2, art. 17 i art. 20). Skarżąca Uczelnia została założona na podstawie zezwolenia udzielonego przez Ministra Edukacji Narodowej w decyzji z dnia 6 grudnia 1995 r. W decyzji tej określono, że Uczelnia może prowadzić wyższe studia zawodowe na kierunku finanse i bankowość. Rozszerzenie zakresu kształcenia o nowe kierunki stanowi istotną zmianę funkcjonowania uczelni, którą można zaklasyfikować jako jej przekształcenie. Zasadnie Minister Edukacji Narodowej przywołał na wsparcie zajętego stanowiska w sprawie ocenę prawną zawartą m.in. w wyrokach NSA z dnia 11 września 1997 r. sygn. akt I SA 785/97 i z dnia 28 marca 2000 r. sygn. akt I SA 1940/99. W szczególności, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, iż "Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 z późn. zm.), powołanym jako materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji, w związku z art. 17 tej ustawy, Minister Edukacji Narodowej, po zasięgnięciu opinii Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego może udzielić zezwolenia na przekształcenie uczelni niepaństwowej. Przez przekształcenie w rozumieniu art. 17 cyt. ustawy należy rozumieć również rozszerzenie zakresu kształcenia na określonych kierunkach jak i nadanie uprawnień, nie objętych uprzednim zezwoleniem na prowadzenie uczelni niepaństwowej np. udzielenie zezwolenia na prowadzenie studiów magisterskich na określonym kierunku. Warunkiem koniecznym do wydania przez Ministra Edukacji Narodowej decyzji zezwalającej lub odmawiającej na utworzenie tego rodzaju uczelni, jak również na jej przekształcenie jest uprzednie uzyskanie przez organ administracji opinii Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego w tej sprawie". Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ww. pogląd.

Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.