Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 846113

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 2 marca 1994 r.
I PRN 107/93

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sędziowie: SN Walerian Sanetra, SA Kazimierz Jaśkowski (spraw.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 2 marca 1994 r. sprawy z powództwa Michała G. i Eugeniusza K. przeciwko S. Przedsiębiorstwu Ceramiki Budowlanej (w likwidacji) o ustalenie na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Pracy i Polityki Socjalnej PP-5000-31/93 od wyroku Sądu Wojewódzkiego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 29 grudnia 1992 r. sygn. akt IV Pr 316/92

oddala rewizję nadzwyczajną.

Uzasadnienie faktyczne

Powodowie Michał G. i Eugeniusz K. wnieśli o zasądzenie nagród jubileuszowych od pozwanego S. Przedsiębiorstwa Ceramiki Budowlanej w L.

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa.

Sąd Rejonowy - Sąd Pracy zasądził na rzecz M.G. kwotę 1.920.000 zł z odsetkami oraz na rzecz E.K. 2.400.000 zł z odsetkami. Sąd ten ustalił, że pozwany z dniem 11 lipca 1992 r. rozwiązał z powodami umowy o pracę na podstawie art. 7a ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 ze zm.).

Zdaniem Sądu I instancji powodowie nabyli prawo do spornych odpraw, gdyż mimo iż wymagane okresy zatrudnienia uzyskali po dniu rozwiązania stosunku pracy, to nastąpiło to w czasie, za który przyznano im odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Według tego Sądu na podstawie art. 7a ust. 2 powyższej ustawy z dn. 28 grudnia 1989 r., stanowiącego, że rozwiązanie stosunku pracy w trybie, o którym mowa w ust. 1, traktuje się jak rozwiązanie za wypowiedzeniem przez zakład pracy, należy w sprawie stosować, w drodze wykładni systemowej, przepisy kodeksu pracy wliczające do stażu pracy okresy wypowiedzenia, za które przyznano odszkodowanie (art. 361 § 2, art. 51 § 2).

Sąd Wojewódzki - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. oddalił rewizję pozwanego, podzielając pogląd Sądu I instancji o stosowaniu w sprawie art. 361 § 2 k.p.

Wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Pracy i Polityki Socjalnej zarzucając mu rażące naruszenie przepisu art. 7a ust. 1 powyższej ustawy z dn. 28.12.1989 r., § 7 ust. 1 zarządzenia MPiPS z dnia 23 grudnia 1989 r. w sprawie ustalania okresów pracy i innych okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej (...) (M.P. Nr 44, poz. 358) oraz art. 3 k.p.c., a także naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu I Instancji i o oddalenie powództwa.

Zdaniem skarżącego nie tylko brak jest podstaw do stosowania w odniesieniu do powodów przepisu art. 361 § 2 k.p., ale nawet przy zastosowaniu tego przepisu zaskarżony wyrok jest wadliwy, gdyż w okresie, za który przyznano odszkodowanie, pracownik nie może nabyć uprawnień zależnych od istnienia stosunku pracy.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty rewizji nadzwyczajnej są uzasadnione w odniesieniu do rażącego naruszenia prawa, jednakże brak jest podstaw do orzeczenia zgodnie z jej wnioskami ze względu na nienaruszenie przez zaskarżony wyrok interesu Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący trafnie wywodzi, że art. 7a cytowanej ustawy z dn. 28 grudnia 1989 r. nie przewiduje zaliczania okresu, za który pracownik nabył z mocy tego przepisu prawo do odszkodowania, do okresu jego zatrudnienia.

Nie stanowi podstawy do tego zaliczania przepis art. 7a ust. 2 tej ustawy, w myśl którego rozwiązanie stosunku pracy w trybie, o którym mowa w ust. 1, traktuje się jako rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem dokonanym przez zakład pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W odniesieniu do analizowanego zagadnienia z przepisu tego wynika jedynie to, do jakiej kategorii znanych kodeksowi pracy sposobów rozwiązania stosunku pracy w drodze jednostronnej czynności prawnej - wypowiedzenia czy rozwiązania bez wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 2 i 3 k.p.) - należy zaliczyć przewidziany w art. 7a ust. 1 tej ustawy szczególny sposób rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia pod warunkiem niezgłoszenia przez pracownika sprzeciwu w terminie 5 dni od zawiadomienia go o zamiarze rozwiązania. Funkcją tej regulacji jest więc wyjaśnienie sytuacji prawnej pracownika zwolnionego z pracy w ten szczególny sposób, jej potrzeba zaś wynika z istnienia licznych unormowań różnicujących prawa pracownika w zależności od określonych w kodeksie sposobów ustania stosunku pracy. Skoro art. 361 k.p. nie ma zastosowania do rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 7a cytowanej ustawy z dn. 28 grudnia 1989 r., to zaliczenie powodom do okresu zatrudnienia tego okresu, za który przyznano im odszkodowanie, nastąpiło z naruszeniem prawa.

Ponadto należy zauważyć, iż zaskarżony wyrok jest wadliwy nawet przy hipotetycznym zaliczeniu okresu, za który przyznano odszkodowanie, do okresu zatrudnienia.

Zgodnie bowiem z uchwałą 7 Sędziów SN z dnia 9 lipca 1992 r., sygn. I PZP 20/92 (OSNCP z 1993 r. nr 1-2, poz. 2), skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę na podstawie art. 361 § 1 k.p. powoduje rozwiązanie tej umowy z upływem skróconego okresu. Po ustaniu zaś stosunku pracy pracownik nie może nabywać uprawnień, które są zależne od pozostawania w tym stosunku, np. prawa do urlopu lub nagrody jubileuszowej.

Zasądzenie od zakładu pracy jednorazowo na rzecz pracowników kwot w niewielkiej wysokości nie narusza jednak interesu Rzeczypospolitej Polskiej.

Z powyższych względów na mocy art. 421 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.