I PKN 206/01 - Postanowienie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1169215

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2001 r. I PKN 206/01

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Sędzia SN: Kazimierz Jaśkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Eugeniusza I. przeciwko M. Przedsiębiorstwu Budowlanemu SA o przywrócenie do pracy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 29 listopada 2001 r. kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 grudnia 2000 r.,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2000 r." Sąd Okręgowy na skutek apelacji strony pozwanej -Przedsiębiorstwa Budowlanego zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w ten sposób, że oddalił powództwo Eugeniusza I.

W kasacji powoda zamieszczony został wniosek o zmianę wyroku Sądu Okręgowego i uwzględnienie powództwa.

W kasacji skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

a)

naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 38 § 1 k.p. w zw. z art. 42 § 1 k.p. oraz art. 42 § 2 i § 3 k.p. przez przyjęcie, że strona pozwana dokonała w sposób prawidłowy wypowiedzenia zmieniającego; art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Z 1997 r., Nr 142, poz. 950 ze zm.) przez przyjęcie, że nie naruszono trybu rozwiązania umowy o pracę z powodem jako kombatantem; oraz ewentualnie naruszenie art. 264 § 1 k.p. w zw. z art. 168 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, że ewentualnie brak jest podstaw do przywrócenia terminu do odwołania od decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę;

b)

uchybienia procesowe, które miały wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. przez rażące naruszenie zasady swobodnej sędziowskiej oceny dowodów przez jednostronną i nieobiektywną ocenę materiału dowodowego; art. 266 § 1 k.p.c. przez przesłuchanie świadków bez uprzedzenia ich o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań; art. 299 k.p.c. poprzez zaniechanie przesłuchania powoda przez Sąd drugiej instancji po przesłuchaniu świadków dla wyjaśnienia wątpliwości.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone orzeczenie zapadło po dniu 30 czerwca 2000 r., zatem do wniesienia i rozpoznania kasacji mają zastosowanie przepisy procesowe w wersji nadanej im ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554). Już na tle poprzednio obowiązującego stanu normatywnego (art. 3933 k.p.c.) judykatura odróżniała wymogi formalne kasacji przewidziane dla wszystkich pism procesowych od szczególnych wymagań odnoszących się tylko do tego środka odwoławczego, decydujących o jego charakterze. Niespełnienie tych drugich wymagań (oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku kasacyjnego) nie podlegało sanacji i powodowało odrzucenie a limine takiej kasacji jako niedopuszczalnej (zob. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97 - OSNC 1997, z.8, poz. 114, z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97 - OSNC 1997 r., z.6-7, poz. 96, z dnia 3 kwietnia 1997 r., I PKN 57/97 - OSNAP z.24, poz. 495, z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97 - OSNC 1998, z.4, poz. 59, z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00 - OSNC 2000, z.7-8, poz. 115). Po nowelizacji, przedstawiona dwoistość wymagań stawianych kasacji znalazła wyraźne potwierdzenie normatywne w art. 3933 k.p.c. Mianowicie w paragrafie pierwszym tego przepisu skatalogowane zostały wymagania dotyczące tylko kasacji jako szczególnego środka odwoławczego, z podkreśleniem ich rangi, natomiast paragraf drugi objął wymagania stawiane pismu procesowemu (art. 126-128 k.p.c.), z rygorem przewidzianym w art. 130 k.p.c.

Z przedstawionych przyczyn nie może być wątpliwości co do tego, że niedomogi przy kreowaniu istotnych cech kasacji, określonych w art. 3933 § 1 k.p.c., nie podlegają uzupełnieniu w trybie art. 130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlega odrzuceniu a limine.

Do istotnych wymagań kasacji należy obowiązek skarżącego przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.). Ten nowy wymóg wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na możliwości odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c. w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.). Właśnie z uwagi na ten nowy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, kolidujący z intencją strony skarżącej, nadano obowiązkowi z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. walor zrównany z obowiązkiem przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c.). Nie są to jednak obowiązki tożsame, zatem nie będzie spełnieniem wymogu z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, bez przedstawienia okoliczności wskazanych w art. 393 k.p.c. Stanowi o tym jednoznaczna treść ustawy (art. 3933 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.), wskazująca na odmienny przedmiot regulacji. Jakkolwiek argumentacja strony skarżącej może się w obu sytuacjach częściowo pokrywać, to rozpoznanie kasacji następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, gdyż tylko one decydują o wyniku przedsądu.

Kasacja w niniejszej sprawie nie zawiera przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, a więc dotknięta jest brakiem istotnym. Tego rodzaju brak - jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00 (OSNC 2001/3/51) - powoduje odrzucenie kasacji a limine. Należało więc orzec jak w sentencji (art. 3937 § 2 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.