Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1646833

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 18 października 2010 r.
I PK 100/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Sędzia SN Katarzyna Gonera.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Jana K. przeciwko Izbie Skarbowej w K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 października 2010 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 8 lipca 2009 r., (...)

1.

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2.

nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu stronie pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy dla K. - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K., wyrokiem z 19 lutego 2009 r., (...), oddalił powództwo Jana K. przeciwko Izbie Skarbowej w K. o zasądzenie odszkodowania (punkt I wyroku) i umorzył postępowanie w pozostałym zakresie (punkt II wyroku).

Sąd Rejonowy ustalił, że 28 czerwca 1991 r. powód został mianowany na stanowisko dyrektora Izby Skarbowej w K. na podstawie art. 4 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych. W związku z wykonywaniem mandatu posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej IV Kadencji, przez okres wykonywania mandatu poselskiego powód przebywał na urlopie bezpłatnym. Mandat poselski powoda wygasł 18 października 2005 r. W tym samym dniu Minister Finansów odwołał powoda ze stanowiska dyrektora Izby Skarbowej w K., a pozwana Izba Skarbowa powierzyła powodowi stanowisko starszego komisarza skarbowego. Pismem z 4 września 2006 r. pozwana określiła wynagrodzenie powoda na poziomie właściwym dla stanowiska starszego komisarza skarbowego - w wysokości 3.128,28 zł.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że obniżenie wynagrodzenia powoda w dniu 4 września 2006 r. nie podlegało ocenie z punktu widzenia norm ochrony trwałości stosunku pracy pracownika mianowanego, w szczególności decyzja o obniżeniu wynagrodzenia powoda nie następowała w warunkach pozwalających na zastosowanie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Sąd Rejonowy podkreślił, że nie podlegała badaniu legalność powierzenia powodowi - pracownikowi mianowanemu, powołanemu na stanowisko dyrektora Izby Skarbowej - po odwołaniu stanowiska starszego komisarza skarbowego, albowiem tej decyzji pozwanej powód nie zaskarżył. Powód uczynił przedmiotem swojego powództwa czynność następczą - obniżenie wynagrodzenia, które musiało nastąpić po wypełnieniu procedury przewidzianej w art. 31 ust. 2 ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora. Decyzja o obniżeniu wynagrodzenia nie była, zdaniem Sądu pierwszej instancji, sprzeczna z prawem.

Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zarzucając między innymi naruszenie art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, polegające na niezastosowaniu tego przepisu w ramach oceny zgodności z prawem zachowania strony pozwanej, polegającego na ustaleniu powodowi wynagrodzenia z naruszeniem zasady równorzędności stanowisk pod względem płacowym.

Sąd Okręgowy w K. - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 8 lipca 2009 r., (...), oddalił apelację.

Sąd Okręgowy uznał zaskarżony wyrok za zgodny z prawem, lecz nie podzielił argumentacji prawnej Sądu Rejonowego.

Sąd Okręgowy uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, który przewiduje możliwość przeniesienia urzędnika państwowego mianowanego na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom i równorzędne pod względem wynagrodzenia, jeżeli jest to konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu.

W ocenie Sądu Okręgowego przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Powód po wygaśnięciu w dniu 18 października 2005 r. mandatu poselskiego został odwołany ze stanowiska dyrektora Izby Skarbowej i jednocześnie powierzono mu stanowisko starszego komisarza skarbowego, przy czym przez pewien okres powód zachował prawo do wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości (8.998,75 zł plus dodatek za wysługę lat). Nie sposób przyjąć w takim stanie faktycznym, że do powoda powinien mieć zastosowanie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Trudno uznać, że odwołanie powoda przez Ministra Finansów było "konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu". Powód został odwołany w zwykłym trybie, na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 4b pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, co stanowiło praktyczną realizację podległości służbowej dyrektora Izby Skarbowej jako organu skarbowego wobec Ministra Finansów, który sprawuje nad nim kontrolę.

W ocenie Sądu Okręgowego w rozpoznawanej sprawie miał odpowiednie zastosowanie art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, zgodnie z którym osobie odwołanej z funkcji lub stanowiska, która przed powołaniem była urzędnikiem państwowym mianowanym, przysługuje prawo do mianowania na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem. Skoro powód został odwołany ze stanowiska dyrektora Izby Skarbowej, to należało przyjąć, że stał się pracownikiem służby cywilnej, wobec czego zastosowanie mają do niego przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej. Stosownie zaś do obowiązującego ówcześnie art. 138 ust. 2 tej ustawy, osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego w administracji państwowej, które przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko były urzędnikami państwowymi mianowanymi zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach urzędów państwowych, stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku do nich stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Ponieważ art. 45 ust. 2 ustawy stosuje się odpowiednio, to przyjąć należało, że powierzenie powodowi stanowiska starszego komisarza skarbowego było prawidłowe. Strona pozwana nie mogła powierzyć powodowi stanowiska równorzędnego do stanowiska dyrektora Izby Skarbowej, bowiem takie stanowisko w strukturze tego urzędu nie istniało. Powierzenie powodowi stanowiska starszego komisarza, jak również następcze obniżenie mu uposażenia do poziomu właściwego dla tego stanowiska, było zgodne z powołanymi przepisami.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego wniósł w imieniu powoda jego pełnomocnik, zaskarżając wyrok ten w całości. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1)

art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 z późn. zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że wynikająca z tego przepisu zasada równorzędności wynagrodzenia nie ma zastosowania w ramach oceny sytuacji prawnej, w której znalazł się dyrektor izby skarbowej, zatrudniony na podstawie mianowania, a następnie odwołany ze stanowiska dyrektora izby skarbowej i przeniesiony na inne stanowisko;

2)

art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że dyspozycja tego przepisu sprzeciwia się zastosowaniu zasady równorzędności wynagrodzenia, wynikającej z art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, na gruncie sytuacji prawnej, w której znalazł się dyrektor izby skarbowej, zatrudniony na podstawie mianowania, a następnie odwołany ze stanowiska dyrektora izby skarbowej i przeniesiony na inne stanowisko;

3)

art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 136, poz. 704), poprzez niezastosowanie tego przepisu do sytuacji prawnej, w której znalazł się dyrektor izby skarbowej, zatrudniony na podstawie mianowania, a następnie odwołany ze stanowiska dyrektora izby skarbowej i przeniesiony na inne stanowisko.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił tym, że występuje rozbieżność pomiędzy poglądem prawnym wyrażonym w dotychczas publikowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego, a poglądem, który legł u podstaw rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku. Skarżący powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z 26 czerwca 2007 r., I PK 18/07 (OSNP 2008, nr 15-16, poz. 221), zgodnie z którym urzędnikowi zatrudnionemu na podstawie mianowania według przepisów ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, odwołanemu ze stanowiska dyrektora izby skarbowej i przeniesionemu na stanowisko komisarza skarbowego, przysługuje wynagrodzenie w dotychczasowej wysokości (art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych w związku z art. 138 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej, Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.). Zaskarżony wyrok jest niezgodny z powyższą tezą orzeczenia Sądu Najwyższego. Sąd Okręgowy przyjął, że sytuację prawną odwołanego dyrektora izby skarbowej (w takiej sytuacji znalazł się powód), należy oceniać zgodnie z dyspozycją art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych i w konsekwencji odmówić powodowi prawa do wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości, pomimo że powód został zatrudniony na stanowisku dyrektora izby skarbowej na podstawie mianowania. Skarżący podniósł, że stan faktyczny, w ramach którego orzekał Sąd Najwyższy w sprawie I PK 18/07, i stan faktyczny niniejszej sprawy są w istotnych elementach zbieżne. Jedyna różnica polega na tym, że w sprawie niniejszej powód nie dochodzi wynagrodzenia wprost, ale kwestia wysokości wynagrodzenia, przysługującego powodowi po odwołaniu, ma znaczenie o charakterze przesłanki w kontekście ustalenia właściwej wysokości należnej powodowi odprawy emerytalnej.

Skarżący podniósł również, że w sprawie I PZP 5/09 oczekuje na rozstrzygnięcie przez skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego następujące pytanie prawne: "czy odwołanemu naczelnikowi urzędu skarbowego po przeniesieniu na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 z późn. zm.) przysługuje wynagrodzenie w wysokości takiej, jaką otrzymywał na stanowisku naczelnika ?", co może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Twierdzenia skarżącego o potrzebie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie są uzasadnione, gdyż powód w sposób dostateczny nie uprawdopodobnił, że występuje rzeczywista potrzeba ponownego dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni powołanych przez niego w skardze kasacyjnej przepisów prawa (art. 10 ust. 1b i art. 45 ust. 2 ustawy z 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych), spowodowana rozbieżnością w orzecznictwie sądów. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący podniósł że "fakt spodziewanego rozstrzygnięcia w składzie siedmiu sędziów Sądu Najwyższego pytania prawnego odnoszącego się do zagadnienia niemal zupełnie zbieżnego z tym, którego dotyczy problematyka niniejszej skargi kasacyjnej, czyni zasadnym jej przyjęcie do rozpoznania, także i w oparciu o argument, iż w sprawie niniejszej występuje zagadnienie prawne, którego waga uzasadnia przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania." Skarżący nie rozwinął tej argumentacji prawnej.

Wątpliwości co do wykładni i stosowania art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych Sąd Najwyższy rozstrzygnął kompleksowo w uchwale siedmiu sędziów z 17 lutego 2010 r., I PZP 5/09 (Biul. SN z 2010, Nr 2, poz. 21, LEX nr 558822), stwierdzając, że do odwołanego naczelnika urzędu skarbowego, który przed powołaniem na tę funkcję był urzędnikiem państwowym mianowanym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 z późn. zm.) stosuje się art. 111 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 z późn. zm.). Przekazane powiększonemu składowi Sądu Najwyższego zagadnienie prawne dotyczyło tego, czy odwołanemu naczelnikowi urzędu skarbowego po przeniesieniu na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom przysługuje wynagrodzenie w wysokości takiej, jaką otrzymywał na stanowisku naczelnika urzędu, czy też wynagrodzenie to może być obniżone do poziomu odpowiedniego dla stanowiska powierzonego mu po odwołaniu.

W uzasadnieniu powołanej uchwały Sąd Najwyższy stwierdził, że problem wykładni art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych dotyczy tylko tych urzędników służby cywilnej, do których w ogóle stosuje (stosowało) się ustawę o pracownikach urzędów państwowych - choćby w okresie przejściowym (por. art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o służbie cywilnej z 2006 r.). Wraz ze zniesieniem szczególnego statusu członków korpusu służby cywilnej, którzy byli wcześniej urzędnikami państwowymi mianowanymi na podstawie ustawy o pracownikach urzędów państwowych, przestał mieć do nich zastosowanie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Sam przepis art. 10 ust. 1b tej ustawy istnieje nadal (w niezmienionym brzmieniu) i może mieć zastosowanie do mianowanych urzędników pozarządowej administracji państwowej (urzędników zatrudnionych w urzędach wymienionych w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 16 września 1982 r.). Nie istnieje przy tym jakaś istotna różnica w stosowaniu art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych (w okresie przejściowym, do końca 2007 r.) do urzędników zatrudnionych w służbie cywilnej, którzy byli wcześniej urzędnikami państwowymi mianowanymi na podstawie ustawy o pracownikach urzędów państwowych (tak jak powód), i do mianowanych urzędników pozarządowej administracji państwowej, którzy obecnie podlegają ustawie o pracownikach urzędów państwowych. Istotny problem w rozpoznawanej sprawie dotyczył jednak innej kwestii - a mianowicie tego, czy urzędnik odwołany ze stanowiska kierownika urzędu powinien nadal otrzymywać wynagrodzenie w wysokości przewidzianej dla tego stanowiska, z którego został odwołany, czy też jakieś inne (niższe) wynagrodzenie, a jeżeli niższe, to do jakiego stanowiska odniesione.

Sąd Najwyższy w przytoczonej uchwale stwierdził, że jeżeli odwołany naczelnik urzędu skarbowego nie znajduje, po odwołaniu, zatrudnienia na stanowisku poprzedzającym powołanie, to tę sytuację - ocenianą według art. 10 ust. 1b ustawy z 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych - należy rozważyć z uwzględnieniem podstawowego faktu: to nie naczelnika urzędu skarbowego przenosi się na inne stanowisko, lecz - stosownie do brzmienia art. 10 ust. 1b ustawy z 1982 r. - z powodu konieczności wynikającej ze względu na szczególne potrzeby urzędu przenosi się po prostu urzędnika państwowego mianowanego, niezajmującego żadnego stanowiska. Art. 10 ust. 1b ustawy z 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych dotyczy urzędników państwowych zatrudnionych na podstawie mianowania, przenoszonych ze względu na szczególne potrzeby urzędu na inne stanowisko; jego treść normatywna jest nieadekwatna do sytuacji urzędnika pełniącego funkcję organu administracji państwowej - a zatem stanowiska związanego z pełnieniem funkcji organu administracji państwowej nie można traktować jako punktu odniesienia do ustalenia stanowiska przysługującego po odwołaniu zgodnie z art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Dla udzielenia odpowiedzi na przedstawione powiększonemu składowi Sądu Najwyższego pytanie prawne decydująca była treść normatywna art. 111 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej z 2006 r. Przepis ten dotyczy urzędników państwowych mianowanych zgodnie z ustawą z 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, ale znajdujących się ponadto w szczególnej sytuacji, mianowicie tych, którzy będąc mianowanymi urzędnikami państwowymi zostali najpierw powołani na funkcję organu administracji państwowej (lub inne stanowisko kierownicze w administracji państwowej), a następnie - pod rządami ustawy o służbie cywilnej z 2006 r. - zostali odwołani z tej funkcji (z tego stanowiska kierowniczego). W momencie odwołania z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego w administracji państwowej osoby objęte hipotezą art. 111 ust. 2 ustawy "stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku do nich stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych".

Stwierdzenie, że osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego w administracji państwowej stały się pracownikami służby cywilnej, oznacza, że z chwilą odwołania ich dotychczasowy stosunek pracy z mianowania przekształcał się w umowny stosunek pracy, zgodnie bowiem z definicją zawartą w art. 3 ustawy o służbie cywilnej z 2006 r. pracownikiem służby cywilnej w rozumieniu tej ustawy jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę zgodnie z zasadami określonymi w ustawie.

Interpretacja art. 111 ust. 2 ustawy powinna uwzględniać cel (ratio legis)"przejściowego" uregulowania statusu pracowniczego dawnych mianowanych urzędników państwowych, najpierw powołanych na funkcję organu administracji państwowej lub inne stanowisko kierownicze w administracji państwowej, a następnie odwołanych z tej funkcji lub stanowiska, oraz kwestii dotyczących ich statusu pracowniczego w związku z przekształceniami treści stosunku pracy. O takich właśnie mianowanych urzędnikach państwowych - odwołanych z funkcji organu administracji państwowej - stanowi bezpośrednio omawiany przepis i to ich dotyczy przewidziane w tym przepisie przekształcenie statusu pracowniczego (z mianowanego urzędnika państwowego w pracownika służby cywilnej, zatrudnionego na podstawie umowy o pracę), przekształcenie "dostosowujące" ich sytuację do regulacji dotyczącej pracowników służby cywilnej. Zgodnie z art. 111 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej z 2006 r., po przekształceniu (ex lege) ich statusu pracowniczego w sposób wyżej opisany, osoby te (już jako byli mianowani urzędnicy państwowi, będący - po odwołaniu z funkcji organu administracji państwowej - pracownikami służby cywilnej zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę), ze względu na odpowiednie stosowanie w stosunku do nich art. 45 ust. 2 ustawy z 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, mogły ubiegać się o mianowanie na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem. W myśl bowiem art. 45 ust. 2 tej ustawy, osobie odwołanej z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego w administracji państwowej, która przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko była urzędnikiem państwowym mianowanym, przysługuje prawo do mianowania na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem.

Skoro w rozpoznawanej sprawie do powoda - po jego odwołaniu - nie miał zastosowania art. 10 ust. 1b ustawy z 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, lecz art. 111 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej z 2006 r., to nie jest konieczne szczegółowe rozważanie, czy odwołanemu dyrektorowi izby skarbowej po przeniesieniu go na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom przysługuje wynagrodzenie w wysokości takiej, jaką otrzymywał na stanowisku dyrektora izby, na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych. O wysokości wynagrodzenia odwołanego dyrektora izby skarbowej, który stał się pracownikiem służby cywilnej, decydują przepisy ustawy o służbie cywilnej (przepisy rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy) oraz Kodeks pracy. Do powoda po jego odwołaniu ze stanowiska dyrektora Izby Skarbowej w ogóle nie miał zastosowania art. 10 ust. 1b ustawy o służbie cywilnej z 2006 r.

Po podjęciu uchwały składu siedmiu sędziów z 17 lutego 2010 r., I PZP 5/09, nie można uznać, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego występuje przedstawiona przez skarżącego rozbieżność dotycząca wykładni art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych. Pogląd prawny wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z 26 czerwca 2007 r., I PK 18/07 (OSNP 2008, nr 15-16, poz. 221), stracił aktualność.

Brak jest zatem potrzeby wykładni wskazanego przez skarżącego przepisu. Nie występuje w sprawie potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2008 r., III UK 124/07, LEX nr 461723).

Z powołanych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.