Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2755450

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 15 października 2019 r.
I OZ 949/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 15 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 562/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. B. na czynność Starosty (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 19 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 562/19 odrzucił skargę A. B. (dalej: "skarżący") na czynność Starosty (...) z (...) czerwca 2018 r., nr (...) w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący 9 maja 2019 r. wniósł drogą mailową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na "decyzję Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. o odmowie wypłacenia dotacji na zakup urządzeń niezbędnych do rozpoczęcia oraz prowadzenia działalności gospodarczej".

W odpowiedzi na skargę Starosta (...) wniósł o odrzucenie skargi lub jej oddalenie. Zdaniem organu pismo informujące o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o dofinansowaniu działalności gospodarczej z Funduszu Pracy nie jest decyzją ani innym aktem objętym kontrola sądowoadministracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że złożona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna do sądu administracyjnego z uwagi na przedmiot zaskarżenia, jednakże podlega odrzuceniu z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.

W ocenie Sądu pismo informujące skarżącego, iż jego wniosek pozostaje bez rozpatrzenia z powodu niespłaconego zobowiązania finansowego, co jest niczym innym jak nieuwzględnieniem wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej z określonych przyczyn (por. § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej Dz. U. z 2017 r. poz. 1380 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie"), należy do czynności (aktów) objętych kontrolą sądowoadministracyjną, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Zostało ono wydane w indywidualnej sprawie i skierowane do oznaczonej osoby - wnioskodawcy, dotyczy uprawnienia podmiotu - możliwości uzyskania dofinansowania, określonego w przepisach art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265) oraz w przepisach rozporządzenia, zaś sam akt ma charakter publiczny, gdyż rozstrzygnięcie o odmowie dofinansowania podjęcia działalności gospodarczej podejmuje organ administracji publicznej. Taka informacja jest czynnością upoważnionego organu o charakterze władczym i jednostronnym, opartą na wyraźnej podstawie prawnej, zawierającą rozstrzygnięcie polegające na przyznaniu bądź - jak w tym przypadku - odmowie przyznania indywidualnie określonemu podmiotowi uprawnień wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stanowi ono zadysponowanie funduszami publicznymi w stosunku do obywateli. Dlatego też nie ma racji organ twierdząc, że w stosunku do zaskarżonej czynności wykluczona jest kontrola zgodności z prawem, ponieważ nie jest to ani decyzja ani inny akt lub czynność podlegające kognicji sądów administracyjnych.

Sąd zważył, że pomimo tego, iż co do zasady dopuszczalna jest kontrola sądowoadministracyjna spornej czynności, to jednak okazała się ona niemożliwa z przyczyn formalnych, tj. z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący otrzymał kwestionowane pismo 14 czerwca 2018 r., z tym dniem dowiedział się więc o podjęciu czynności z zakresu sprawy administracyjnej, a zatem termin trzydziestu dni, liczony od ww. daty, upłynął mu bezskutecznie 16 lipca 2018 r. (poniedziałek). Przy czym, o ile w zaskarżonym piśmie brak jest stosownego pouczenia o sposobie zaskarżenia odmowy, to takie pouczenie (z podaniem ww. przepisów) znacznie wcześniej skarżący otrzymał od Dyrektora Departamentu Funduszy Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na swoja skargę na działania Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, zgłoszoną 16 sierpnia 2018 r. W piśmie ministerstwa z 22 sierpnia 2018 r., które skarżący dołączył do niniejszej skargi, pouczono o prawie zaskarżenia czynności starosty do sądu administracyjnego oraz o obowiązujących przepisach w tym zakresie. Tymczasem skarga została wniesiona, za pośrednictwem organu, 9 maja 2019 r., czyli po kilku miesiącach od powzięcia wiadomości przez skarżącego o odmowie uwzględnienia jego wniosku o dofinasowanie i od momentu też uzyskania przez skarżącego wiedzy o prawie i sposobie zaskarżenia tej czynności (aktu). Mając zatem powyższe na uwadze, skargę, jako złożoną po terminie, Sąd odrzucił.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. W ocenie skarżącego organ winien go pouczyć o prawie i terminie złożenia skargi w pismie informującym o odmowie uwzględnienia wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej. Podniósł jednocześnie, że Dyrektor Departamentu Funduszy Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej w piśmie z 22 sierpnia 2018 r. faktycznie wskazał, że na przedmiotowe pismo przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jednakże w jego ocenie taka informacja nie może być potraktowana jako pouczenie, bowiem nie precyzuje terminu do jej złożenia.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Wedle natomiast art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy bezspornym jest, że Starosta (...) odmowę uwzględnienia wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej z (...) czerwca 2018 r. doręczył skarżącemu 14 czerwca 2018 r., a zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w 16 lipca 2018 r. Skarżący wniósł natomiast skargę na ww. odmowę dopiero w maju 2019 r.

W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. - jako spóźniona - i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą ocenę nie mogła mieć wpływu podnoszona przez skarżącego kwestia braku pouczenia przez organ o terminie i sposobie wniesienia skargi w kwestionowanym piśmie, albowiem na skuteczność aktu organu administracji i bieg ustawowych terminów nie mają wpływu uchybienia w zakresie wadliwego pouczenia lub jego braku. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd miał obowiązek skargę odrzucić. Kwestia przyczyny w uchybieniu terminu mogłaby mieć ewentualnie znaczenie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność organu (por. postanowienie naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 1922/14).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.