I OZ 809/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2554774

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2018 r. I OZ 809/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 72/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) października 2017 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu udzielonej bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącemu R. W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) października 2017 r. w przedmiocie zwrotu udzielonej bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zdaniem skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niepowetowaną szkodę oraz skutki, których nie może będzie odwrócić. Zdaniem jednak Sądu skarżący nie uprawdopodobnił w wystarczającym stopniu zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Jak podkreślił Sąd, nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Innymi słowy wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego może być uzasadnione tylko takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, należy zatem rozpatrywać, oceniając z jednej strony wysokość należności pieniężnej, a z drugiej strony możliwości finansowe osoby zobowiązanej do jej uiszczenia. I choć skarżący, we wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, zawarł oświadczenie o posiadanym majątku i dochodach, to jednak informacje te, w ocenie referendarza sądowego okazały się niepełne. Wobec tego referendarz sądowy wezwał skarżącego do ich uzupełnienia. Z powodu bezskutecznego upływu terminu do złożenia wyjaśnień w powyższym zakresie, wniosek o przyznanie prawa pomocy został oddalony. To zdaniem Sądu oznacza, że również w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dane którymi dysponuje Sąd są niewystarczające do uznania, że zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych ze zwrotem udzielonej bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, podkreślając, że wykazał, składając stosowne oświadczenie, iż w chwili obecnej nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi za wyjątkiem tych, które są konieczne do poniesienia kosztów codziennego, bieżącego utrzymania. Skarżący reguluje wysokie zadłużenie pozostałe w spadku po zmarłym ojcu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.

Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżący nie uzasadnił w wystarczający sposób złożonego wniosku. Tym samym uchybił obowiązkowi wykazania możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponosząc skutki niewykazania konieczności udzielenia mu w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Prawidłowo przy tym Sąd pierwszej instancji podkreślił pieniężny charakter zobowiązania nałożonego zaskarżoną decyzją, który co do zasady nie niesie ze sobą niebezpieczeństwa wywołania nieodwracalnych skutków. Konieczność zwrotu udzielonej bonifikaty i związane z tym uszczuplenie majątku skarżącego są zwykłym następstwem takiej decyzji, zaś jego obowiązkiem było uprawdopodobnienie, że na skutek tego zwrotu grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Samo ogólne przedstawienie własnej sytuacji życiowej i materialnej, wskazywane w zażaleniu fakty spłacania długów po ojcu, czy brak środków finansowych poza tymi pozwalającymi pokryć koszty bieżącego utrzymania - bez zobrazowania ich wielkości w dokumentach - nie pozwala na uprawdopodobnienie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. tym bardziej, że skarżący nie wyjaśnił w żaden sposób co stało się z pieniędzmi otrzymanymi z tytułu sprzedaży działki, co stało się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji ani nawet jakie wysokie było zadłużenie po zmarłym ojcu, które - jak deklaruje - spłaca.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.