I OZ 716/20 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3125302

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2020 r. I OZ 716/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 2259/19 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. Z. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z 18 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej H. Z. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z (...) kwietnia 2019 r. w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją uchylono w całości ostateczną decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z (...) lipca 2012 r. w przedmiocie ustalenia i przyznania skarżącej odszkodowania tytułem przejęcia na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. (...) i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Prezydentowi m.st. Warszawy. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Jak zauważył jednak Sąd pierwszej instancji, strona prócz złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie tylko nie wykazała okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. Z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), ale nawet w ogóle ich nie zgłosiła. Sąd nie miał zatem podstaw do udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej, bowiem nie ma żadnych przesłanek do stwierdzenia, czy w niniejszej sprawie rzeczywiście zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia dla niej skutków. Z tych też przyczyn na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono, jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez brak uznania w świetle przedstawionych w skardze okoliczności sprawy, że na skutek wykonania decyzji istnieje możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej, ewentualnie naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez przedwczesne wydanie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bez uprzedniego wezwania skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku, tj. uzasadnienia wniosku, w związku z otrzymaną odmową wstrzymania wykonania decyzji przez organ w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że skarżąca zostanie obciążona obowiązkiem zwrotu przyznanego jej odszkodowania w kwocie 4.686.615 zł w terminie 2 tygodni, co przemawia za koniecznością wstrzymania wykonania skarżonej decyzji.

Odpowiedź na zażalenie wniosła Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, wnosząc o jego oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.

Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżąca nie uzasadniła złożonego wniosku. Tym samym uchybiła obowiązkowi wykazania możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponosząc skutki niewykazania konieczności udzielenia jej w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej we wniesionym zażaleniu, wyjaśnić trzeba, iż zaskarżoną decyzją nie nałożono na skarżącą obowiązku zwrotu jakiejkolwiek kwoty pieniężnej, ale uchylono nią decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z (...) lipca 2012 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Załączone natomiast do skargi pismo Miasta Stołecznego Warszawy z 28 sierpnia 2019 r. stanowi - jak wskazano w tytule - wezwanie do dobrowolnego uiszczenia należności wypłaconej na podstawie decyzji z 10 lipca 2012 r.

Z przyczyn powyżej wskazanych za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnośnie drugiego zarzutu, zauważyć trzeba, że o ile w orzecznictwie sporną jest kwestia, czy niepowołanie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji okoliczności uzasadniających wystąpienie niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi brak formalny samego wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), o tyle w okolicznościach niniejszej sprawy nie miała ona żadnego znaczenia z uwagi na kasacyjny charakter skarżonej decyzji. Decyzja taka nie wywołuje dla skarżącej żadnych bezpośrednich obowiązków, chociaż mogą się one ujawnić w toku dalszego postępowania. Z tego też względu nie podlegał również uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 61 § 3 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.