Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1467276

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 7 maja 2014 r.
I OZ 343/14
Zakres przedmiotu zaskarżenia określonego w art. 55 § 1 p.p.s.a.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S.A. z siedzibą w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II SO/Kr 6/14 o wymierzeniu grzywny Spółce T. S.A. z siedzibą w Krakowie w sprawie z wniosku Jana Juroszka o wymierzenie grzywny Spółce T. S.A. z siedzibą w Krakowie za nieprzekazanie skargi postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II SO/Kr 6/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył Spółce T. S.A. z siedzibą w Krakowie grzywnę w wysokości 1.000 zł za nieprzekazanie sądowi skargi J. J.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, iż pismem z dnia 10 stycznia 2014 r. skarżący wniósł o ukaranie grzywną spółki T. S.A. z siedzibą w Krakowie oraz zobowiązanie jej do przekazania skargi na bezczynność Spółki T. S.A., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem T. S.A. w dniu 28 października 2013 r. Skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący wskazał, że w dniu 30 października 2013 r. listem poleconym, na adres Spółki T. S.A. z siedzibą w Krakowie, została wysłana skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucał Spółce T. S.A. z siedzibą w Krakowie bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 14 maja 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy.

Skarżący podniósł, że do dnia dzisiejszego przedmiotowa skarga nie została przekazana do wskazanego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, mimo zobowiązania do tego organu przez treść art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Sąd wezwał Spółkę T. S.A. w Krakowie, przesyłając odpis wniosku, do wniesienia odpowiedzi na wniosek. Odpowiedź organu do dnia rozpoznania sprawy nie wpłynęła do Sądu.

Rozpoznając złożony wniosek o wymierzenie grzywny Sądu I instancji doszedł do przekonania, że zasługuje on na uwzględnienie.

Sąd wskazał, że przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek przekazania w określonym terminie skargi wraz z aktami sprawy jest bezwzględny. Samo nieprzekazanie skargi w terminie określonym ustawą jest podstawą do wymierzenia organowi grzywny na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. Uzasadnione okoliczności powodujące opóźnienie w przekazaniu skargi mogą wpływać jedynie na wysokość wymierzonej grzywny.

W badanej sprawie ustalono, że Spółka T. S.A. w Krakowie nie przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi Jana Juroszka na bezczynność przedsiębiorstwa T. S.A., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Spółki T. S.A. w dniu 28 października 2013 r. A zatem, skoro organ nie przekazał skargi i nie wyjaśnił przyczyn opóźnienia Sąd I instancji postanowił o wymierzeniu grzywny w wysokości 1.000 zł.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka T. S.A. z siedzibą w Krakowie, domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zażalenia wyjaśniono, iż nieprzekazanie skargi w terminie nie było wynikiem złej woli podmiotu, lecz spowodowane było faktem, że oryginał dokumentacji zawierającej skargę wpłynął do oddziału z opóźnieniem oraz wyłącznie w formie elektronicznej. Ponadto w tym okresie w siedzibie oddziału spółki w Bielsku - Białej trwał remont pomieszczeń i akta sprawy z wydrukowaną wersją skargi najprawdopodobniej zaginął.

W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik skarżącego wniósł o odrzucenie zażalenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie oddalenie zażalenia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot zaskarżenia w postępowaniu o wymierzenie grzywny organowi został określony w art. 55 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia jest zatem niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przepis ten statuuje obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Zgodnie zaś z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) termin przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. został skrócony do 15 dni.

Powyższe przepisy przewidują zatem wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie takiej grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ 15 - dniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny.

Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę, sąd powinien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 podniesiono, że skoro z art. 54 § 2 p.p.s.a. wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W rezultacie przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a., obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w dniu 30 października 2013 r. skarżący złożył listem poleconym do Spółki Tauron Dystrybucja S.A. skargę na bezczynność tego organu oraz, że do dnia rozpoznania wniosku o wymierzenie grzywny skarga nie została przekazana do Sądu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie okoliczności podniesione w zależeniu usprawiedliwiające nieprzekazanie skargi. Z całą stanowczością należy wskazać, że organ zobowiązany jest dołożyć należytej staranności przy wykonywaniu zobowiązań nałożonych przez ustawę, strona zaś nie może ponosić negatywnych skutków nieprofesjonalnych działań. Okoliczność podniesione przez organ w zażaleniu nie stanowią usprawiedliwienia w realizacji jego ustawowych obowiązków.

W takiej sytuacji, należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny był w pełni uzasadniony.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o odrzucenie zażalenia wskazać należy, iż zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, od postanowienia, o którym mowa w art. 55 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., zgodnie z art. 173 § 1 in fine p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 pkt 10 tej ustawy służy stronie zażalenie a nie skarga kasacyjna. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05, publ. ONSAiWSA 2006 Nr 1, poz. 17

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.