Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2612020

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 24 stycznia 2018 r.
I OZ 1857/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SO/Ke 2/17 oddalające wniosek M. M. o wymierzenie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. grzywny za nieprzekazanie dokumentów postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SO/Ke 2/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniosek M. M. o wymierzenie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. grzywny za nieprzekazanie dokumentów.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 3 marca 2017 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia (...), nr (...), utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia (...), nr (...), o odmowie wydania zaświadczenia o treści: "zaświadcza się, iż wydany sierż. szt. M. M. rozkaz personalny nr (...) z dnia (...) Komendanta Powiatowego Policji w S. nie był i nie może być uznany, czy uznawany za decyzję administracyjną zmieniająca stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, zgodnie z art. 7, 8, 10 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.", lub zaświadczenia o treści przeciwnej. Skarga powyższa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Ke 202/17.

Po zapoznaniu się z odpowiedzią organu na skargę, M. M. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r. wniósł, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej powoływanej również jako "p.p.s.a.", o wymierzenie organowi grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. za nieprzekazanie Sądowi "dowodów posiadanych, czy organowi dostępnych i winnych być dla sprawy przyjętych dla właściwego załatwienia sprawy". Dodatkowo wystąpił o nałożenie na organ obowiązku przedłożenia "akt postępowania, po którym wydano rozkaz personalny nr (...) z dnia (...)" W dalszej części wniosku jego autor przedstawił argumentację mającą świadczyć o wadliwości zaskarżonego postanowienia z dnia 7 lutego 2017 r.

W odpowiedzi na wniosek Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny wskazując, że dopełnił obowiązku i przekazał do WSA w Kielcach skargę, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy o wydanie zaświadczenia. Podniósł, że skarżący na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. nie kwestionował kompletności akt przekazanych przez organ, a WSA w Kielcach skargę oddalił. Dodał, że zaświadczenie, którego wydania domagał się skarżący, dotyczyło rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...), toteż w aktach sprawy znajdowała się jego kserokopia. Wyjaśnił także, że organ nie posiadał rejestrów służących do ewidencjonowania wydanych rozkazów w zakresie objętym żądaniem skarżącego.

WSA w Kielcach wskazał, że organ ma obowiązek przekazać do sądu wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę wszelkie dokumenty, na jakich opierał swoje rozstrzygnięcie w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Sąd I instancji stwierdził, że z akt ww. sprawy (w tym akt przekazanych przez organ), rozpoznawanej przez WSA w Kielcach pod sygn. II SA/Ke 202/17, nie wynika by organ rozstrzygając wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia gromadził jeszcze na potrzeby tej konkretnej sprawy jakieś inne dokumenty. Skarżący ze swej strony nie wykazał zaś by organ wydając zaskarżone postanowienie opierał się na dokumentach, których nie przekazał do Sądu wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. Ponadto, jak wynika z akt sprawy II SA/Ke 202/17, w dniu 9 maja 2017 r. WSA w Kielcach oddalił skargę na postanowienie z dnia 7 lutego 2017 r. Uznał więc, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozpoznania skargi.

Mając na uwadze powyższe, skoro skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi została przekazana przez organ w terminie, a nadto akta administracyjne okazały się wystarczające do rozpoznania skargi, WSA w Kielcach na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., oddalił wniosek o wymierzenie grzywny.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie z dnia 20 listopada 2017 r., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania przez WSA w Kielcach. Skarżący wskazał, że organ nie złożył do WSA w Kielcach, a do czego był zobowiązany, kompletnych akt sprawy od początku jej toku w sprawie rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...), a przedłożył jedynie dowolnie wybrane dokumenty.

Dodał, że przywołane w uzasadnieniu postanowienia Sądu I instancji stanowisko organu w zakresie wydania zaświadczenia nie spełnia wymagań w zakresie właściwego uzasadnienia. Argumentował również, że Sąd I instancji naruszył art. 45 Konstytucji RP poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Uznał również za nieuzasadnione przyjęcie przez WSA w Kielcach - jako podstawę do oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny - oddalenie skargi wnioskodawcy na postanowienie KWP w K. z dnia (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Podniósł także, że Sąd I instancji uchybił obowiązkowi całościowego zebrania akt sprawy, poprzestając na dokumentach dowolnie przedstawionych przez organ.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ powinien przekazać skargę strony do sądu administracyjnego w terminie 30 dni wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę od dnia jej wniesienia. Z kolei art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek przekazania w określonym terminie skargi wraz z aktami sprawy jest bezwzględny. Samo nieprzekazanie skargi w terminie określonym ustawą jest podstawą do wymierzenia organowi grzywny na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. Uzasadnione okoliczności powodujące opóźnienie w przekazaniu skargi mogą wpływać jedynie na wysokość wymierzonej grzywny.

Mając powyższe regulacje na uwadze stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w K. wypełnił nałożone na niego obowiązki. Skarga M. M. z dnia 27 lutego 2017 r. (data wpływu do organu 3 marca 2017 r. - karta nr 7, sygn. akt II SA/Ke 202/17) została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w ustawowo zakreślonym terminie. Organ złożył ją bowiem wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy o wydanie zaświadczenia w dniu 31 marca 2017 r. (karta nr 8, sygn. akt II SA/Ke 202/17).

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu należy wskazać, że oczekiwania skarżącego odnośnie do złożenia do WSA w Kielcach przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. kompletnych akt administracyjnych sprawy od początku jej toku w sprawie rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...) są niezasadne. Rozpatrywana sprawa dotyczy wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie dokumentów w sprawie odmowy wydania przez organ zaświadczenia, a organ przekazał do Sądu I instancji całość akt postępowania administracyjnego w tej sprawie. Żądania skarżącego, mające na celu w istocie dokonanie przez organ oceny prawnej rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...), nie mają znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Z tych samych względów bez znaczenia prawnego jest argumentacja skarżącego, że przywołane w uzasadnieniu postanowienia Sądu I instancji stanowisko organu w zakresie wydania zaświadczenia nie spełnia wymagań w zakresie właściwego uzasadnienia.

Rację ma natomiast Sąd I instancji uznając, że skoro WSA w Kielcach w dniu 9 maja 2017 r. oddalił skargę na postanowienie KWP w K. z dnia (...), sygn. akt II SA/Ke 202/17, to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozpoznania skargi.

Na uwzględnienie nie zasługuje także argumentacja skarżącego co do naruszenia przez Sąd I instancji art. 45 Konstytucji RP poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 90 § 1 p.p.s.a., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie. Podkreślić należy, że termin: "posiedzenie sądowe" ma szerokie znaczenie i obejmuje swoim zakresem tak posiedzenia jawne, jak i posiedzenia niejawne, z tym, że co do zasady posiedzenia jawne są rozprawami. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że zasadą jest jawność postępowania, zaś rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest możliwe tylko wówczas, gdy stanowi tak przepis szczególny. Takim przepisem jest art. 55 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., który wprost stanowi, że postanowienie o wymierzeniu organowi grzywny może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.