I OZ 1096/17 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2365495

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2017 r. I OZ 1096/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia (...) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 363/15 oddalające wniosek (...) o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2014 r., nr (...) w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie odszkodowania postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z 13 września 2016 r., IV SA/Wa 363/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek (...) (dalej skarżąca) o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lipca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) z (...) września 2014 r., nr (...) w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie odszkodowania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca (...) wniosła o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lipca 2016 r. w zakresie podania informacji jaki jest zakres przedmiotowy i podmioty decyzji Wojewody (...) z (...) września 2014 r., nr (...).

Sąd przytoczył treść art. 158 i art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) - zwanej dalej " p.p.s.a.", zaznaczając iż zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni postanowienia z 19 lipca 2016 r. Zarówno sentencja kwestionowanego postanowienia, jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób prawidłowy, jasny i niebudzący wątpliwości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił dlaczego odmówił przyznania prawa pomocy. Wykładnia postanowienia nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni postanowienia stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyła (...), wnosząc o dokonanie wykładni postanowienia z 19 lipca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 158 w zw. z art. 166 i 193 p.p.s.a., Sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wykładnia orzeczenia dokonywana jest w sytuacji, gdy treść postanowienia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do zawartego w nim rozstrzygnięcia. Jeżeli orzeczenie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości, wniosek o jego wykładnię podlega oddaleniu. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Nie jest również dopuszczalne dokonanie wykładni orzeczenia na podstawie art. 158 p.p.s.a., poprzez uzupełnienie zawartej w nim argumentacji, mającej uzasadniać podjęte rozstrzygnięcie, czy podjęcie polemiki ze stroną postępowania w odniesieniu do zawartej w tym orzeczeniu treści.

W rozpoznawanej sprawie zarówno sentencja kwestionowanego orzeczenia, jak i jego uzasadnienie, zostały sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Sąd prawidłowo wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Dlatego wniosek o dokonanie wykładni postanowienia jest bezzasadny i winien zostać oddalony.

Wskazać należy, że zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek o wykładnię postanowienia w istocie stanowi polemikę skarżącej z rozstrzygnięciem Sądu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.