Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1773788

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 24 kwietnia 2015 r.
I OW 240/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.).

Sędziowie: NSA Małgorzata Pocztarek, del. WSA Marian Wolanin.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Tychy o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Tychy a Wójtem Gminy Łużna w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku S.W. o skierowanie do domu pomocy społecznej postanawia: wskazać Wójta Gminy Łużna jako organ właściwy w sprawie

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 16 grudnia 2014 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość w sprawie wydania decyzji o przyznaniu świadczeń z pomocy społecznej wobec S.W. Spór ten zaistniał między Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w T. a Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Ł.

Jak wskazał wnioskodawca, w dniu 18 listopada 2014 r. Dyrektor GOS w Ł. przekazał sprawę S.W. do MOPS w T. jako jego zdaniem właściwego miejscowo organu pomocy społecznej, powołując się na fakt, że miejscem zamieszkania S.W. jest Miasto T. Tymczasem, w ocenie wnioskodawcy, S.W. całe życie mieszkał w Ł., gdzie ma miejsce zamieszkania, a jedynie obecnie, czasowo przebywa w T. u swego brata, w związku z pogorszeniem stanu zdrowia. Pobyt ten traktowany jest jednak jako czasowy, do dnia umieszczenia w Domu Pomocy Społecznej. Zwrócił wnioskodawca także uwagę na to, że skierowanie do DPS załatwił decyzją nr (...) MOPS w Ł. w dniu (...) czerwca 2014 r.

W związku z powyższym wniósł o wskazanie jako właściwego w sprawie GOPS w Ł.

Dyrektor GOPS w Ł. wskazał w odpowiedzi na wniosek, że właściwy w sprawie jest MOPS w T. Podniósł m.in., że S.W. nie mieszka już w miejscowości M. (gm. Ł.), lecz przebywa w T., gdzie oczekuje na umieszczenie w Domu Pomocy Społecznej oraz uczestniczy w spotkaniach dla osób niedowidzących. Zdaniem tego organu, to w T. lokuje ww., zainteresowany swoje centrum życiowe.

W odpowiedzi na ww. pismo pełnomocnik MOPS w T. powtórzył stanowisko zawarte we wniosku, akcentując, że w sprawie była już wydana decyzja GOPS w Ł.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie.

W myśl art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika z zebranych w niniejszej sprawie materiałów, że S.W. zasadniczo całe swoje życie mieszkał w Ł., zaś jego pobyt w tychach ma charakter czasowy i związany jest z pogorszeniem zdrowia. Trudno jednak w chwili obecnej twierdzić, aby w sposób dobrowolny, nieprzymuszony S.W. zmienił swoje miejsce stałego pobytu (wykazał jednoznaczną w tym względzie wolę).

W orzecznictwie podkreśla się, że wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia oświadczenia woli (nie jest czynnością prawną). Wystarczy więc, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby, polegającego na ześrodkowaniu swojej aktywności życiowej w określonej miejscowości (zob. np. postanowienia NSA z dnia 24 lipca 2012 r., I OW 89/12).

Zaznaczyć należy, że wskazane przez Dyrektora GOPS w Ł. uczestniczenie w spotkaniach niedowidzących Polskiego Związku Niewidomych w T., jak też odbieranie pod adresem w T. korespondencji nie świadczy jeszcze o tym, że pobyt tam następuje z zamiarem stałego pobytu. Okoliczności sprawy nie pozwalają stwierdzić, że istnieje zamiar stałego pobytu S.W. w T., gdy dotychczasowa jego wieloletnia aktywność odnosiła się do Gminy Ł.

Nie można przy tym pominąć, ze organy GOPS w Ł. uznawały się za właściwe w sprawie, o czym świadczy decyzja GOPS w Ł. z dnia 9 czerwca 2014 r. nr (...) oraz decyzja kasatoryjna SKO w Nowym Sączu z 22 września 2014 r., (...).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 15 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.