Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2689815

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 27 lutego 2019 r.
I OSK 916/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska.

Sędziowie: NSA Jolanta Sikorska, del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej k.c. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 464/16 w sprawie ze skargi k.c. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) września 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 464/16 oddalił skargę k.c. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) września 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

(...) Komendant Wojewódzki Policji w (...), dalej jako "KWP", na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o Policji", § 3 ust. 1 i 2 oraz § 3a ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 864 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie", w dniu (...) czerwca 2015 r. wydał decyzję nr (...), którą odmówił k.c. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że ww. pełni służbę w Policji od (...) r. W dniu (...) maja 2015 r. policjant złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej, do którego załączył akt notarialny z dnia (...) maja 2015 r. o ustanowieniu odrębnej własności lokalu i przeniesieniu prawa własności oraz umowę sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w (...) na (...). Policjant wraz z rodziną zamieszkuje w tym lokalu od (...) maja 2015 r.

Dalej organ pierwszej instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, że w dniu złożenia wniosku o pomoc finansową, policjant miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, a powierzchnia mieszkalna zajmowanego przez niego i jego rodzinę lokalu przekracza powierzchnię ponad wielkość odpowiadającą trzem normom zaludnienia. Wobec zaś treści art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 ustawy o Policji oznacza to, że policjant utracił uprawnienie do przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej, a także utracił zamienne uprawnienie do uzyskania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu.

Komendant Główny Policji, dalej jako "KGP", w dniu (...) września 2015 r. wydał decyzję nr (...), którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z orzecznictwem, jeżeli w dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej strona posiada zabezpieczone warunki mieszkaniowe, świadczenie to jej nie przysługuje. Wykładni tej nie może zmienić lub modyfikować pismo okólne, w rozpoznawanej sprawie pismo KWP w (...) w przedmiocie przesłanek przyznawania pomocy finansowej.

k.c., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dalej również jako "WSA", skargę na ww. decyzję KGP, zarzucając naruszenie: (1) art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 15 k.p.a.; (2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.; (3) art. 94 ust. 1 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku WSA wskazał, że materialno-prawną podstawę decyzji o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego stanowił przepis art. 94 ust. 1 pkt ustawy o Policji. Sąd ten wskazał również na treść art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, przy czym zaznaczył, że przysługujące policjantowi prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane w pierwszej kolejności przez przydzielenie lokalu, a dopiero, gdy przydziału nie dokonano, policjantowi w służbie stałej przysługuje pomoc finansowa. Pomoc finansowa, o której mowa, jest zatem konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego określonego w art. 88 ustawy o Policji.

Następnie WSA podniósł, że sporna w rozpoznawanej sprawie pozostaje kwestia momentu, na jaki należy oceniać zaspokojenie tej potrzeby. Wskazał przy tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjętą w składzie siedmiu sędziów, z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OPS 7/08 i jej analogiczne znaczenie dla wykładni art. 94 ust. 1 ustawy o Policji.

Sąd I instancji wskazał, że z uchwały tej wynika, nawiązując do treści art. 95 ustawy o Policji, iż ustawodawca do kręgu osób posiadających zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej zaliczył tych funkcjonariuszy, którzy sami (lub ich małżonkowie) są właścicielami/współwłaścicielami domów położonych we wskazanych miejscowościach. Tak więc w stosunku do funkcjonariusza, który ma dom bądź odpowiedni lokal mieszkalny w miejscu, w którym stale pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, cel omawianej regulacji - co do zasady - został osiągnięty, zatem nie przysługuje mu prawo do przydziału lokalu, a więc także pomoc finansowa, przewidziana w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji.

Dalej WSA wskazał, że kwestia czy funkcjonariusz ten spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia. W tej sytuacji istotne nie jest to, czy organy Policji przydzieliły funkcjonariuszowi lokal mieszkalny w drodze decyzji administracyjnej, lecz czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania takiego przydziału, a mianowicie miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W tym kontekście należy również, w ocenie WSA, interpretować przepisy rozporządzenia. Jego zdaniem z samego unormowania § 3 rozporządzenia nie można wyprowadzać wniosku, że skoro fakt ponoszonych przez funkcjonariusza wydatków może potwierdzać nie tylko umowa przedwstępna, ale także umowa kupna domu czy lokalu, to uprawnienie do pomocy finansowej należy oceniać na dzień nabycia domu (lokalu), niezależnie od daty złożenia wniosku.

Reasumując WSA podzielił stanowisko organu, iż skarżący w dniu złożenia wniosku, to jest w dniu (...) maja 2015 r. nie spełniał kryteriów dla uzyskania pomocy finansowej na zakup lokalu, bowiem odpowiedni lokal mieszkalny już w tym dniu posiadał i od dnia (...) maja 2015 r. zamieszkiwał w nim wraz z rodziną. Nabyty lokal spełniał także kryteria normatywne, co do powierzchni.

Wobec powyższego zarzuty podnoszone w skardze WSA uznał za nieuzasadnione. Sąd I instancji zgodził się jedynie z pełnomocnikiem skarżącego w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a., jednakże jego zdaniem uchybienie to, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił na podstawie przepisu art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a." w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. przepisu 94 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia przejawiającą się w błędnym przyjęciu, że możliwość uzyskania pomocy określonej w tym przepisie oceniać należy na dzień złożenia wniosku z pominięciem wykładni celowościowej tego przepisu, która wskazuje, że uzyskanie lokalu oznacza jedynie cel na który ta pomoc jest przeznaczona, bez ograniczenia czasowego składania wniosku, zaś racjonalny ustawodawca, wskazując wymogi formalne wniosku o pomoc finansową w postaci m.in. dokumentów potwierdzających nabycie prawa własności lokalu, dopuszczał możliwość uzyskania pomocy finansowej pomimo wcześniejszego nabycia własności lokalu lub domu;

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez odmowę przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przejawiające się w przyjęciu przez Sąd I instancji, że przepisy rozporządzenia wskazujące inne niż umowa przedwstępna dokumenty mogące być podstawą wniosku nie mogą prowadzić do naruszenia upoważnienia ustawowego dla wydania tego Rozporządzenia, bez wyjaśnienia dlaczego zatem w rozporządzeniu te zapisy zostały umieszczone i w jaki sposób przeciętny funkcjonariusz ma mieć możliwość złożenia prawidłowego wniosku przy tak niejednoznacznych przepisach oraz dotychczas obowiązującej praktyce, co z kolei doprowadziło WSA do zaakceptowania naruszenia przez organy zasady pogłębiania obywateli do organów władzy publicznej jak również prawa do informacji,

3. przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez bezkrytyczne zaakceptowanie przez WSA naruszenia prawa przez organ administracyjny polegającego na braku dokładnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia w toku postępowania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4. naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie odniesienia się do jednego z zarzutów sformułowanych w skardze, a wskazujących na brak prawidłowego rozpoznania materiału dowodowego w postaci tzw. pisma okólnego przez organ administracji II instancji co spowodowało jednocześnie pominięcie przez Sąd I instancji części stanu faktycznego sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ew. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, a ponadto zasądzenie od organu administracji na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na oparcie zawartych w niej zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że może być on skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że wyrok ten zawiera wszystkie wymagane elementy. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego stwierdził, że w sprawie nie doszło w jego ocenie do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd ocenił stanowisko skarżącego nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Nie mógł podważyć kwestionowanego wyroku argument nieodniesienia się w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku do pisma okólnego. Powyższe uchybienie nie mogło być uznane za mające wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, tym bardziej że stanowisko sądów administracyjnych w kwestii przyznawania pomocy mieszkaniowej, nie jest zbieżne z poglądem wyrażonym w piśmie okólnym.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że racją otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszalnego (art. 94 ust. 1 ustawy Policji) jest brak zrealizowania ustawowego prawa policjanta w służbie stałej do uzyskania lokalu mieszkalnego (art. 88 ustawy Policji), którego istnienie jest warunkowane brakiem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscowości, w której policjant pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej.

Jeżeli zatem w momencie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego policjant ma już zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu art. 88 ustawy o Policji, to odpada zasadnicza podstawa do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Wniosek ten wynika bezpośrednio z zestawienia treści art. 94 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 z przepisem art. 95 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o Policji. Beneficjentem pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego może być bowiem policjant w służbie stałej, któremu z mocy art. 88 ust. 1 przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego i który nie otrzymał tego rodzaju lokalu na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Według art. 95 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o Policji policjantowi nie przysługuje prawo do przydziału lokalu w drodze decyzji administracyjnej w sytuacjach zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu art. 88 tej ustawy. W momencie rozpoznawania wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego właściwy organ ma obowiązek orzekania w świetle aktualnego stanu faktycznego w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy. Nie jest zatem uzasadnione odwoływanie się do stanu istniejącego w momencie nabycia statusu policjanta w służbie stałej. Jeżeli po nabyciu tego statusu a przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego policjant uzyskał zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu art. 88 ustawy o Policji, to orzekając w przedmiocie tego rodzaju wniosku właściwy organ Policji jest zobowiązany do odmowy przyznania pomocy finansowej. Taki kierunek wykładni jest uzasadniony przede wszystkim pochodnym charakterem wynikającego z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji prawa od pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Prawo to powstaje i trwa w takim zakresie oraz w takim okresie, w jakim nie jest zaspokojone wynikające z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji ustawowe prawo do lokalu mieszkalnego. Jeżeli powyższe ustawowe uprawnienie policjanta nie zostało zrealizowane przez przydział odpowiedniego lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej o przydziale, policjant nabywa co do zasady prawo do świadczeń pieniężnych stanowiących zastępcze formy realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszkalnego. Świadczenia te mają charakter kompensacyjny (służą wyrównaniu braku realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszalnego) i pełnią funkcję surogatu zasadniczego prawa do uzyskania lokalu mieszkalnego w naturze (por. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2018 r., I OSK 930/16; z dnia 12 czerwca 2018 r.). Do kategorii świadczeń kompensacyjnych należy m.in. prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy o Policji).

Wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko przeciwne do zaprezentowanego (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999 r., I SA 825/98, LEX nr 150916; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2000 r., I SA 324/1999, LEX nr 53778; wyrok NSA z dnia 19 września 2007 r. I OSK 874/06; wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., I OSK 81/11) utraciło w zasadniczej części swoją aktualność, a ponadto zostało sformułowane na tle odmiennego stanu prawnego (m.in. na tle uchylonej już ustawy z dnia 1996 r. o Służbie Więziennej). Jest ono także sprzeczne z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 29 marca 1999 r. (sygn. akt OPS 1/99; ONSA 1999, Nr 3, poz. 77). W powyższej uchwale NSA stwierdził, że prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza. Omawiane uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego, względnie pomocy finansowej na cele mieszkaniowe, nie mogą być bowiem interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 ustawy. Oznacza to, że zarówno prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, jak i pomoc finansowa udzielona na cel wskazany w art. 94 ust. 1 ustawy, nie przysługują policjantowi mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej w sposób określony w art. 95 pkt 1-4 ustawy. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu wiązać zatem należy tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Natomiast, jeśli policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej w formie przewidzianej ustawą (art. 95 ustawy o Policji), to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 ustawy). W konsekwencji NSA przyjął, że stosownie do treści art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 ustawy o Policji).

W rozpoznawanej sprawie niewątpliwe jest, iż skarżący w dniu złożenia wniosku, to jest w dniu (...) maja 2015 r. nie spełniał kryteriów dla uzyskania pomocy finansowej na zakup lokalu, bowiem odpowiedni lokal mieszkalny już w tym dniu posiadał i od dnia (...) maja 2015 r. zamieszkiwał w nim wraz z rodziną. Nabyty lokal spełniał także kryteria normatywne, co do powierzchni - co jest w sprawie niewątpliwe.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Zakres postępowania wyjaśniającego w danej sprawie zdeterminowany jest jej przedmiotem. Charakter sprawy i regulacja z nią związana przesądzają o tym co jest istotne z punktu widzenia danego postępowania. Wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy zostały wyjaśnione, a uzasadnienie skargi kasacyjnej, poza ogólnikowymi stwierdzeniami, nie wskazuje jakich okoliczności, istotnych z punktu widzenia przedmiotu sprawy, nie wyjaśniono.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają prawu. Wskazano w nich podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem nie można uznać, że organy uchybiły powołanym wyżej zasadom prawa w stopniu mającym wpływ na poprawność rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.