Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145127

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 19 kwietnia 2012 r.
I OSK 766/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Sędzia NSA: Wojciech Mazur.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II SAB/Łd 74/11 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi S. L. na bezczynność Rady Miejskiej w Bełchatowie w przedmiocie podjęcia uchwały wyrażającej zgodę na przeniesienie prawa własności działki postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II SAB/Łd 74/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S. L. na bezczynność Rady Miejskiej w Bełchatowie w przedmiocie podjęcia uchwały wyrażającej zgodę na przeniesienie prawa własności działki.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

S. L., złożył za pośrednictwem organu w dniu 28 września 2011 r., skargę na bezczynność Rady Miejskiej w Bełchatowie w przedmiocie podjęcia uchwały przenoszącej na skarżącego prawo własności niezabudowanej działki nr 1/1 o pow. 475 m2 przy ul. N. i ul. (...) w Bełchatowie. W uzasadnieniu skargi S. L. wyjaśnił, iż występował do Rady Miejskiej o podjęcie stosownej uchwały o przeniesieniu na jego rzecz własności wskazanej działki, jednakże Rada Miejska w Bełchatowie pomimo obowiązku znajdującego oparcie w przepisach art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 11 ust. 2, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 j.t., dalej jako "u.g.n.") nie podjęła stosownego aktu. Zdaniem strony przywołane przepisy szczegółowo regulują prawa i obowiązku organów gminy wobec mieszkańców gminy jako wspólnoty samorządowej. W szczególności przepisy art. 13 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.g.n. przewidują prawo zrzeczenia się nieruchomości lub jej zamiany. Skarżący podniósł nadto, iż za Radę Miejską wypowiada się Komisja Rewizyjna, która została wprowadzona w błąd przez radcę prawnego, który na posiedzeniu Komisji wskazał, iż w niniejszej sprawie przeniesienie tytułu własności nieruchomości może nastąpić tylko w formie darowizny na cele publiczne zgodnie z art. 13 ust. 2 w związku z art. 6 u.g.n. W ocenie strony wypowiedź radcy prawnego spowodowała, iż Komisja Rewizyjna nie zajęła się sprawą skarżącego, tylko przekazała ją Radzie Miejskiej. Ta z kolei, pomimo doręczenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, dotychczas nic nie uczyniła. Dodał, iż w dniu 14 lipca 2011 r. złożył pełną dokumentację, potwierdzającą jego roszczenie i wniósł o zobowiązanie Rady do podjęcia odpowiedniej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Bełchatowie wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi zwrócono uwagę, iż przepisy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a, art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001, Nr 142, poz. 1591, dalej jako "u.s.g.") w związku z art. 11 ust. 2 u.g.n., wbrew przekonaniu strony, nie stanowią podstawy jej roszczeń. Podniesiono, iż rada gminy, jako organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, została wyposażona w określone kompetencje w zakresie gospodarowania mieniem gminy, jednakże są one wyjątkami od zasady przyznającej wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta pierwszeństwo w gospodarowaniu zarządzaniu mieniem gminnym, do których nie można stosować wykładni rozszerzającej. Oznacza to, iż w przypadku braku określenia zasad nabywania i zbywania nieruchomości, inicjatywa wystąpienia ze stosownym wnioskiem należy do wójta, burmistrza, prezydenta miasta. Organ zwrócił uwagę, iż takie zasady zbywania i nabywania zostały w gminie przyjęte na mocy uchwały z dnia 30 grudnia 2010 r. Nr IV/26/10 w sprawie ustalania planu zbywania nieruchomości i lokali mienia komunalnego i nabywania nieruchomości od zasobów gminy Miasto Bełchatów na rok 2011. Uchwała ta podjęta została m.in. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Oznacza to, iż rozszerzenie przez skarżącego tej podstawy o kolejne przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie czyni zasadnym jej żądania. Ustosunkowując się do pozostałych, wskazanych przez skarżącego, przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami Rada wyjaśniła, iż żaden z nich nie stanowi podstawy do podjęcia uchwały przenoszącej na stronę prawa własności opisanej przez stronę nieruchomości. Dodatkowo organ podniósł, iż skarżący nie jest właścicielem pasa gruntu, to jest działki nr 1/1, a kwestie własnościowe tego terenu zostały dawno zakończone i nie są obecnie kwestionowane przez skarżącego. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 1970 r. Sąd Powiatowy w Bełchatowie stwierdził nabycie przez Skarb Państwa przez zasiedzenie na własność nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1/1. Obecnie właścicielem tej działki jest Gmina Miasto Bełchatów na podstawie decyzji Wojewody Piotrkowskiego o komunalizacji z dnia 13 czerwca 1991 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 stycznia 2012 r., stwierdził, iż wyłącznie formy działalności administracji publicznej wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Poz. 270 t.j., dalej jako "p.p.s.a.") podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, a więc w tych sprawach istnieje właściwość sądu administracyjnego. Natomiast w innych przypadkach - brak jest właściwości sądu administracyjnego, co skutkuje tym, że wniesiona skarga podlega odrzuceniu. Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżenie bezczynności organu możliwe jest w takim zakresie, w jakim dopuszczalne z ograniczeniem do przypadków wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Przy czym chodzi wyłącznie o sytuacje, w których organ administracji pozostaje w bezczynności w rozpatrywaniu indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, w których wszczęto postępowanie administracyjne. Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g. dopuszcza zaskarżenie do sądu administracyjnego niewykonania przez organ gminy czynności nakazanych prawem. Sąd I instancji przywołał stanowisko, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność rady gminy w przedmiocie nakazania organowi gminy wykonania określonej czynności prawnej, gdy jej wykonanie nie jest obowiązkowe zawarte w postanowieniu WSA w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/OI 61/09, publ. Wspólnota 2010/2/29. Sąd I instancji podzielił także stanowisko wywiedzione przez Radę Miejską w Bełchatowie w odpowiedzi na skargę, iż kompetencją rady gminy, wynikającą z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. w związku z art. 11 ust. 2 u.g.n., jest stworzenie ram prawnych działania organu wykonawczego, jakim jest wójt, burmistrz, prezydent miasta, poprzez określenie zasad zbywania i nabywania nieruchomości. Oznacza to, iż rada gminy nie rozstrzyga w indywidualnych sprawach obywateli gminy. Z tych względów w ocenie Sądu I instancji brak jest podstaw do twierdzenia, iż Rada Miejska w Bełchatowie pozostaje w bezczynności w rozpatrywaniu wniosku skarżącego. Niewątpliwie zaś koniecznym warunkiem uznania, iż dany organ pozostaje w konkretnej sprawie w bezczynności jest ustalenie, iż przepisy nakładają na ten organ obowiązek wydania aktu administracyjnego lub podjęcia określonej czynności oraz, że organ ten z tego obowiązku się nie wywiązuje. Sąd I instancji podkreślił, iż w niniejszej sprawie nie sposób przywołać przepisu prawa, który obligowałby Radę Miejską w Bełchatowie do wydania uchwały w sprawie przeniesienia na własność skarżącego określonej niezabudowanej działki.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez S. L. Zaskarżając postanowienie w całości S. L. zarzucił mu naruszenie przepisów na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i art. 101a u.s.g. oraz art. 11 ust. 2, art. 13 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.g.n. Wskazując, że przepisy te szczegółowo regulują prawa i obowiązki organów gminy wobec mieszkańców gminy, jako wspólnoty samorządowej. W szczególności art. 13 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.g.n. przewidują prawo zrzeczenia się nieruchomości lub jej zamiany za pas gruntu przejęty na budowę ulicy Nadrzecznej oraz za poniesione przez skarżącego nakłady finansowe oraz nakłady pracy, na utworzenie działki 1/1 o pow.475 m2 z wymuliska rzecznego w latach 1959-1960. Obecnie wymaga to wykonania tylko czynności formalnych, potwierdzających wykonanie ww. czynności faktycznych wykonanych w latach 1959-1960. Natomiast art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., zobowiązuje Radę Miejską do podjęcia uchwały w tej indywidualnej sprawie majątkowej, przekraczającej zakres zwykłego zarządu, dla której Rada Gminy nie określiła zasad jej zbycia. Potwierdza to treść wyroku NSA z dnia 8 lutego 2006 r. II OSK 856/05 (LEX nr 193998) i oznacza, że Rada Gminy również w indywidualnych sprawach rozstrzyga przez podjęcie uchwały, czemu WSA w Łodzi zaprzeczył na stronie 4, zdanie 2 od końca zaskarżonego postanowienia, odrzucając skargę;

- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez to, że Sąd odrzucił skargę ustalając na stronie 2 zdanie 2 od góry zaskarżonego postanowienia w oparciu o błędną informację pełnomocnika Rady Miejskiej, że w gminie na mocy uchwały z dnia 30 grudnia 2010 r. Nr IV/26/10 przyjęte zostały zasady zbywania i nabywania nieruchomości na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Zdaniem skarżącego załączona do skargi kasacyjnej kserokopia tej uchwały potwierdza, że nie są to zasady tylko plan zbywania i nabywania nieruchomości na rok 2011. Ten plan nie ma żadnego odniesienia do działki 1/1 położonej w Bełchatowie przy ul. (...) i ul. N., będącej przedmiotem postępowania w tej sprawie;

- naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazując, że w trybie tego przepisu podlegają kontroli sądu administracyjnego również uchwały rady gminy o charakterze aktu indywidualnego - wyr. NSA z dnia 8 lutego 2006 r. II OSK 856/05 (LEX nr 193998). Zatem stanowisko WSA w Łodzi zawarte na stronie 4 zdanie 2 od końca, że rada gminy nie rozstrzyga w indywidualnych sprawach obywateli gminy, jest sprzeczne z treścią ww. wyroku i nie może stanowić podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako, że sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Akt lub czynność o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a; charakteryzuje się tym, że jest podejmowany w sprawie indywidualnej. Kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na taki akt lub czynność, jest kryterium "z zakresu administracji publicznej" Por. post. WSA we Wrocławiu z 24 sierpnia 2006 r., I SA/Wr 1347/05 (POP 2007, nr 1, poz. 8) oraz uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 29 marca 2006 r., II GPS 1/06 (ONSA i WSA, nr 4, poz. 95). Zdaniem skarżącego ustawa o gospodarce nieruchomościami spełnia to kryterium, gdyż jest aktem z zakresu administracji publicznej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zobowiązanie Radę Miejską w Bełchatowie, aby w określonym terminie podjęła uchwałę wyrażającą zgodę na przeniesienie na rzecz skarżącego prawa własności niezabudowanej działki gruntu nr 1/1 o pow. 475 m2, położonej w Bełchatowie przy ulicy N. i ul. (...), a także obciążenie Rady Miejskiej kosztami sądowymi w tej sprawie w kwocie 100 złotych tytułem zwrotu skarżącemu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz zaliczenie skarżącemu kwoty 100 złotych należnej do zwrotu, zaksięgowanej w dniu 17 listopada 2011 r. pod poz. 4191 na poczet należnego wpisu sądowego od wniesionej skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w Bełchatowie wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, zasądzenie od S. L. na rzecz uczestnika postępowania kosztów postępowania kasacyjnego tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, iż żądanie skarżącego co do podjęcia przez Radę Miejską uchwały nie ma charakteru sprawy administracyjnej, jak również to, że skarżący nie może żądać od Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby ten orzekł o takim obowiązku w ramach postępowania kasacyjnego. Zdaniem Rady podana przez skarżącego podstawa prawna nie zobowiązuje Rady Miejskiej do podjęcia uchwały zgodnie z żądaniem skarżącego. W odniesieniu do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej wskazano, że przedmiotowa uchwała została podjęta między innymi na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit "a" u.s.g. i nie tytuł, ale treść uchwały przesądza o jej merytorycznym zakresie, nadto podkreślono, że aby Rada Miasta rozstrzygała sprawę indywidualną musi mieć ona status sprawy z zakresu administracji, czego nie ma w niniejszej sprawie.

W piśmie z dnia 16 marca 2012 r. skarżący wniósł o uwzględnienie przy rozpoznawaniu sprawy treści uchwał NSA z dnia 21 lipca 2008 r., I OPS 4/08 (ONSA i WSA 2008, nr, poz. 90), z której wynika, że nie można z góry przyjąć założenia, że uchwała, która pozostaje lub może pozostawać w związku ze sprawą cywilną, nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Skarżący podniósł, że nie można uznać, że nie jest uchwałą w sprawie z zakresu administracji publicznej uchwałą organu gminy, która sama przez się nie wywołuje skutków cywilnoprawnych, a jedynie zmierza do podjęcia czynności, które skutki takie wywołują.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi na podstawie art. 174 p.p.s.a. jej podstawami. Wskazane podstawy kasacyjne determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może tym samym podjąć własnej inicjatywy w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Rola Sądu w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów skarżącego. W konsekwencji takiego stanu rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny - wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania - zobligowany jest do rozważenia wyłącznie kwestii prawidłowości zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego i procesowego, co do których podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a, czyli w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a)

(1) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest jednak określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Takie założenie koresponduje z treścią art. 149 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce mimo, iż miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie.

Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowa skarga S. L. nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wprawdzie skarżący zarzuca organowi administracji, czyli Radzie Miasta Bełchatowa, brak podjęcia wnioskowanej uchwały, jednakże zarzut ten nie dotyczy takiej bezczynności, która może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Skoro bowiem skarżący ubiega się o to, by Rada Miejska Bełchatów wydała uchwałę w sprawie przeniesienia na własność skarżącego określonej niezabudowanej działki, oznacza to, że domagał się od organów Rady Miejskiej Bełchatowa podjęcia czynności dotyczących praw majątkowych Gminy. Podejmowanie decyzji o przeniesieniu działki należącej do Gminy Miejskiej Bełchatów jest wykonywaniem typowych uprawnień właścicielskich i dlatego są to działania należące do sfery prawa cywilnego, które nie podlegają kontroli sądu administracyjnego.

Art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi, że skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Przepis ten odnosi się wprawdzie do bezczynności organu gminy w przypadku niewykonywania czynności nakazanych prawem, jednakże dotyczy on bezczynności w zakresie działalności uchwałodawczej organów gminy i to w zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na te organy obowiązek podjęcia uchwał czy zarządzeń.

Zatem uznać należy, iż przesłanki skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101a u.s.g. sprowadzają się do tego, że:

- zaskarżona bezczynność organu musi dotyczyć czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych temu organowi prawem;

- wymagana prawem czynność musi dotyczyć interesu prawnego, a jej niepodejmowanie przez organ naruszać interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej;

- złożenie skargi musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia prawa.

W świetle zaistniałego stanu faktycznego nie wystąpiła tak rozumiana bezczynność organu. Bezczynność taka zaistniałaby wówczas, gdyby istniał konkretny przepis prawa materialnego obligujący Radę Miejską do podjęcia aktu prawotwórczego w zakresie oczekiwanym przez skarżącego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezspornie spełniona została jedynie przesłanka trzecia, bowiem wniesienie skargi do Sądu zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Nadto wskazane przez skarżącego przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie nakładają na Radę Miejską obowiązku podjęcia uchwały w żądanym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, iż decyzja co do przeznaczenia nieruchomości do zbycia podejmowana jest przez gminę w zakresie jej uprawnień właścicielskich (por. art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Pomimo istniejących ograniczeń w uprawnieniach jednostki samorządu terytorialnego, które uzasadnione są interesem społeczności lokalnej oraz znaczeniem majątku komunalnego dla realizacji zadań własnych samorządu, gmina nie może zostać pozbawiona swobody w zakresie decyzji co do sposobu rozporządzenia należącą do niej nieruchomością, w tym znaczeniu, iż żaden podmiot nie może wymusić na gminie, aby zbyła należącą do niej nieruchomość. Rozporządzanie nieruchomością przez jego właściciela następuje w formie czynności cywilnoprawnych poprzez zawarcie umowy sprzedaży lub użytkowania wieczystego. Naturą stosunków cywilnoprawnych jest równorzędność stron. W zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się tylko takie akty lub czynności, które zawierają element władztwa administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2010 r., I OSK 207/10).

Wobec tego, że zaskarżona czynność nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.sg., Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. trafnie odrzucił skargę.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.