Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1999931

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 3 grudnia 2015 r.
I OSK 699/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.).

Sędziowie: NSA Bożena Popowska, del. WSA Przemysław Szustakiewicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1220/13 w sprawie ze skargi G.K. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości nabytej umową zamiany na cele publiczne oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1220/13 oddalił skargę G. K. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości nabytej umową zamiany na cele publiczne.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że aktem notarialnym z dnia 22 lipca 1998 r., Rep. A nr (...), Gmina C. nabyła od G. K. nieruchomość położoną w C. przy ul. (...), ozn. nr (...) k.m. 22 f o pow. 0,0087 ha, w zamian za działki gruntu nr (...),(...), k.m. 22f, o łącznej pow. 0,0501 ha.

Wnioskiem z dnia 24 lipca 2012 r. G. K. wystąpiła o zwrot nieruchomości położonej w C., ozn. nr (...) o pow. 0,0079 ha, pochodzącej z działki nr (...). Jednocześnie zawnioskowała o ustalenie wysokości kwoty tytułem odszkodowania, jaką powinna wpłacić na rzecz Gminy C. za działki nr (...) oraz nr (...) otrzymane w zamian za działkę nr (...), których nie jest już właścicielką, gdyż przekazała je córce, która wybudowała na nich dom mieszkalny.

Postanowieniem z dnia (...) października 2012 r. Wojewoda (...) wyznaczył Starostę M. wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej jako organ właściwy do rozpatrzenia powyższego wniosku. Przedmiotowa nieruchomość stanowi własność Gminy C., co jest ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w C. nr KW (...)

Zawiadomieniem z dnia 24 października 2012 r. poinformowano strony o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości objętej wnioskiem. Jednocześnie wystąpiono do Prezydenta Miasta C. o przesłanie uchwały Zarządu Miasta C. nr (...) z dnia (...) czerwca 1998 r. w sprawie nabycia przez Gminę C. nieruchomości ozn. jako działka nr (...), k.m. 22f o obszarze 87 m2, położonej w C. przy ul. (...) nr (...) w zamian za działki gruntu nr (...),(...), k.m. 22f, o łącznym obszarze 0,0501 ha oraz dokumentację dot. podziału, z której wynika, że nieruchomość o nr (...) została wydzielona z działki o nr (...) opisanej w akcie notarialnym Rep. A Nr (...) z dnia 22 lipca 1998 r.

Decyzją z dnia (...) lutego 2013 r., nr (...) Starosta M., działając na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), odmówił G. K. zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) o pow. 0,0079 ha, obręb 22, nabytej na rzecz Gminy C. umową zamiany na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr (...) z dnia 22 lipca 1998 r.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że instytucja zwrotu nieruchomości stosowana jest do nieruchomości wywłaszczonych na cel publiczny. Tymczasem nieruchomość położona w C. przy ul. (...) o nr (...), obręb 22, z której wydzielono działkę wnioskowaną do zwrotu ozn. nr (...), nie została wywłaszczona ani też przejęta na podstawie przepisów wymienionych w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale nabyta w drodze dobrowolnej umowy cywilnej, a zatem w ocenie organu I instancji brak było podstaw prawnych do zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Powyższe wynika ze zgromadzonej przez organ dokumentacji, w tym z protokołu z negocjacji spisanego w dniu 12 maja 1998 r. w sprawie wykupu nieruchomości położonej w C. ozn. na k.m. 22f jako działka (...), z którego wynika, że G. K. wyraziła zgodę na zamianę nieruchomości nr (...) na działkę położoną przy ul. (...), którą obecnie dzierżawi. Stronie zaproponowano wówczas zamianę działki nr (...) na działki nr (...) i (...) o łącznej pow. 501 m2.

G. K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Rozpoznając odwołanie, Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił argumenty świadczące o prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Wojewoda podzielił w pełni stanowisko Starosty M., że nie ma podstaw prawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego o zwrot nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) na podstawie przepisów rozdziału 6 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ I instancji prawidłowo uznał, że skoro nieruchomość objęta przedmiotem żądania została nabyta przez Gminę C. w zamian za działki nr (...) i nr (...), to dyspozycja art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie pozwala na to, aby taka nieruchomość była objęta decyzją o zwrocie. Wobec czego, zdaniem organu odwoławczego, odmowę zwrotu należało uznać za zgodną z prawem. W tej sytuacji wszelkie wnioski strony, w tym o ustalenie odszkodowania nie mogą zostać uwzględnione. Na koniec wskazano, że dokonywanie przez odwołującą się zabiegów interpretacyjnych, które mają doprowadzić do uznania, że przedmiotem postępowania o zwrot mogą być także nieruchomości nabyte przez gminę na podstawie umowy cywilnej, zawartej na podstawie art. 15 ustawy o gospodarce nieruchomościami, prowadzi do zmiany treści przepisów dotyczących postępowania o zwrot.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi G. K., uznał, że jest ona niezasadna.

Sąd wskazał, że spór w sprawie dotyczy tego, czy działka nr (...) (powstała z podziału działki nr (...)), której własność została przeniesiona na rzecz Gminy Miasta C. umową zamiany zawartą w formie akt notarialnego z dnia 22 lipca 1998 r. jest nieruchomością wywłaszczoną, a w związku z tym podlegającą - po spełnieniu przesłanek przewidzianych ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - zwrotowi.

Sąd wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, nieruchomość wywłaszczona może zostać zwrócona w całości lub w części na żądanie jej poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercy jeżeli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Za nieruchomość wywłaszczoną należy rozumieć taką nieruchomości, w stosunku do której Skarb Państwa lub określona jednostka samorządu terytorialnego nabyła prawo rzeczowe w drodze wywłaszczenia rozumianego sensu stricte, a więc na podstawie indywidualnej (w znaczeniu podmiotowym) i konkretnej (w znaczeniu przedmiotowym) decyzji administracyjnej, wydanej w postępowaniu administracyjnym na podstawie obowiązujących przepisów ustaw i dekretów z mocą ustawy, regulujących ogólne zasady i tryb przymusowego odjęcia lub ograniczenia własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości.

W trybie i na zasadach określonych w art. 136 i następnych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. zwrotowi podlegają także nieruchomości określone w art. 216 tej ustawy. Przepis ten nakazuje bowiem stosować przepisy rozdziału 6 działu III nabytych przez Skarb Państwa lub gminę na podstawie enumeratywnie wyliczonych w tym przepisie ustaw, a nawet przepisów poszczególnych ustaw. Przepis ten jako szczególny, nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, a organy orzekające zobowiązane do przestrzegania prawa mogą go tylko stosować wprost.

Sąd stwierdził, że dla niniejszej sprawy znaczenie ma art. 216 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, rozdział 6 dział III ustawy znajduje odpowiednie zastosowanie co do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa albo gminy odpowiednio na podstawie: art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli, art. 9 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych oraz ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Z powyższego wynika, że przepis ten nie przewiduje stosowania przepisów rozdziału 6 działu III do nabycia nieruchomości na własność gminy na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

Według Sądu nie budzi wątpliwości, że działka nr (...), z której powstała działka nr (...) (objęta żądaniem zwrotu) nie została wywłaszczona decyzją administracyjną. Sam akt notarialny zamiany między innymi działki (...) został sporządzony w dniu 22 lipca 1998 r., a ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości utraciła moc z dniem 1 stycznia 1998 r. (art. 241 i 242 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.). Oznacza to, że w dacie zawarcia umowy - aktu notarialnego z dnia 22 lipca 1998 r. ustawa z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie obowiązywała. Nadto w § 2 aktu notarialnego z dnia 22 lipca 1998 r. wskazano, że umowa została zawarta na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tej sytuacji art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma zastosowania do żądania zwrotu działki nr (...), bowiem działka ta przeszła na własność gminy w trybie umowy (art. 15 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.), nie podlega więc zwrotowi w trybie art. 136 ustawy z 1997 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. K., wskazując na rażące naruszenie prawa materialnego, tj.:

1)

art. 136 ust. 3 i 4 w zw. z art. 113 ust. 3 i art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez błędną interpretację tych przepisów, polegającą na uznaniu, iż nabycie nieruchomości na własność gminy w drodze zamiany działek, a nie ich wywłaszczenia, wyklucza możliwość zwrotu w tym stanie faktycznym poprzedniemu właścicielowi zbytej w tym trybie działki;

2)

naruszenie art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez:

a)

przyjęcie wykładni prawa materialnego różnicującej sytuację prawną jednostek tylko w oparciu o formalistyczne pojmowanie wywłaszczenia nieruchomości wskutek przyjęcia wyłącznie trybu administracyjnego z wyłączeniem trybu cywilnoprawnego powiązanego z procedurą wywłaszczenia na realizację celu publicznego,

b)

naruszenie zasady ochrony praw nabytych;

3)

naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez pominięcie przy interpretacji prawa materialnego art. 7 k.p.a., nakazującego uwzględnić słuszny interes obywatela i art. 8 k.p.a., nakazującego pogłębianie zaufania obywatela do organów Państwa.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął okoliczność, iż nieruchomość, w skład której wchodziła działka nr (...), obręb 22f, stanowiąca pierwotnie własność rodziców skarżącej została wywłaszczona pod realizację parkingu przycmentarnego w C., a więc na cel publiczny. Wprawdzie w końcowej fazie negocjacji z Gminą C. doszło do zamiany działek aktem notarialnym z 22 lipca 1998 r., jednakże dla skarżącej była to sytuacja o tyle przymusowa, że gdyby nie wyraziła zgody na zawarcie aktu notarialnego, to i tak zostałaby wywłaszczona i to na gorszych warunkach.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, autor skargi kasacyjnej wskazał, że nabycie nieruchomości w drodze cywilno - prawnej nie w każdym przypadku ogranicza dopuszczalność zwrotu nieruchomości, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zapis na str. 3 aktu notarialnego - zamiany działek oraz § 2 tego aktu, są dowodem, że transakcja zamiany działek nastąpiła na mocy ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ nabywana przez Gminę działka przeznaczona była pod realizację parkingu przycmentamego.

W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, dla odkodowania hipotetycznego stanu faktycznego objętego normą prawną art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, niezbędne jest uwzględnienie związku nabycia w formie cywilnoprawnej z realizacją celu publicznego. Z tego zakresu stanu hipotetycznego należy wyłączyć jedynie tego rodzaju nabycie, które nie pozostawało w związku z celami publicznymi. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że hipotezą art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie są objęte tylko te sytuacje prawne i faktyczne nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości, w których umowa cywilnoprawna zawarta została bez żadnego związku z celami wywłaszczenia nieruchomości na określony cel publiczny. Nabycie przez Skarb Państwa w związku z obowiązkiem jej nabycia na cele publicznoprawne, będące następnie podstawą stosowania procedury wywłaszczenia stawiało jednostkę w sytuacji przymusowej. Upływ wyznaczonego przez organ administracji państwowej terminu powodował przystąpienie do dalszych czynności związanych z wywłaszczeniem. Pominięcie przy wykładni tego rozwiązania prawnego narusza art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zwrócono również uwagę, że już na gruncie ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości skarżąca nabyła prawo - roszczenie - do zwrotu niewykorzystanej na cele publiczne części jej działki. Odmawiając jej tego prawa, organ administracyjny, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dopuścił się naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż żaden z zarzutów w niej podniesionych nie zasługiwał na uwzględnienie.

Naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, według strony skarżącej, polega na błędnej interpretacji tych przepisów przez uznanie, że nabycie nieruchomości w drodze zamiany działek, a nie wywłaszczenia, wyklucza możliwość ich zwrotu poprzedniemu właścicielowi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono obszerne fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących interpretacji art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wywodząc że rokowania, które poprzedzały zawarcie umowy były prowadzone pod rządami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości i dlatego regulacja zawarta we wskazanym powyżej art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami powinna znaleźć zastosowanie w sprawie.

Prezentowana w skardze kasacyjnej interpretacja art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w istocie polegająca na przytoczeniu obszernych fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych, jest trafna i w zasadzie w tej kwestii linia orzecznicza sądów administracyjnych jest już utrwalona. Nowelizacja art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami dokonana ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492) polegała na dodaniu ustępu 2 stanowiącego, że przepisy rozdziału 6 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie: 1) art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli, 2) art. 9 dekretu z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów społeczno-gospodarczych, 3) ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Ustawodawca w art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w przeciwieństwie do pkt 1 i 2, nie wymienił konkretnych przepisów ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, lecz nakazał odpowiednie stosowanie przepisów o zwrocie nieruchomości do nieruchomości nabywanych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Jednocześnie ustawodawca w art. 1 ust. 1b powołanej wyżej ustawy z 28 listopada 2003 r., nowelizującej ustawę o gospodarce nieruchomościami, objaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem nabycia nieruchomości, stanowiąc jednocześnie, że w ustawie o gospodarce nieruchomościami w art. 4 dodaje się pkt 3b. Stosownie do tego przepisu: "przez zbywanie albo nabywanie nieruchomości należy rozumieć dokonywanie czynności prawnych na podstawie których następuje przeniesienie własności nieruchomości albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste" Oczywistym jest, że czynność cywilnoprawna polegająca na przeniesieniu prawa własności nieruchomości w drodze sprzedaży lub zamiany mieści się w pojęciu nabycia, o którym mowa w art. 4 ust. 3b ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. wyroki NSA dnia 16 października 2009 r., sygn. akt I OSK 37/09, z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1230/08, z dnia 18 grudnia 2009 r. pub. www.nsa.gov.pl). Stanowisko to podziela także Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie.

Rzecz jednak w tym, że w rozpoznawanej sprawie negocjacje w sprawie wykupu przez Gminę C. działki nr (...) o powierzchni 87 m2 zostały przeprowadzone w dniu 12 maja 1998 r., czyli w czasie obowiązywania ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zarząd Miasta C. uchwałę w sprawie zamiany nieruchomości podjął w dniu 29 czerwca 1998 r. Nie ma zatem zastosowania w sprawie art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Co do zasady przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewidują możliwości zwrotu nieruchomości nabytej w drodze umowy przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego na cel publiczny (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r.,sygn. akt I OSK 1698/13, publ. www.nsa.gov.pl). W przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami mowa jest o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, zbędnych na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Wyjątki od tej zasady wprowadzono w art. 216, który stanowi o rozszerzeniu możliwości zwrotu nieruchomości. Zgodnie z tą regulacją zasady dotyczące zwrotu nieruchomości stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie wymienionych w nim przepisów. Art. 216 ustawy zawiera zamknięty katalog aktów prawnych będących podstawą przejęcia lub nabycia nieruchomości. Uregulowania przepisu art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie zwrotu nieruchomości wywłaszczonych lub przejętych, czy też nabytych przez Skarb Państwa w szczególnym trybie mają charakter wyczerpujący i nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowanie tego przepisu.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż stan faktyczny sprawy nie pozwala na przyjęcie, że wypełniona została dyspozycja tego przepisu. Stosownie do art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywłaszczeniem może być objęta cała nieruchomość albo jej część. Jeżeli wywłaszczeniem jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości nabywa się tę część w drodze umowy na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, w zależności od tego, na czyją rzecz następuje wywłaszczenie. Z działki nr 75/13 powstały dwie działki nr 75/15 i (...). W akcie notarialnym zamiany działek z dnia 22 lipca 1998 r. nie ma żadnej wzmianki o tym, że zamiana następuje w trybie art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto dla wyczerpania dyspozycji art. 113 ust. 3 wskazanej ustawy nabycie nieruchomości w tym trybie następuje na żądanie jej właściciela (użytkownika wieczystego). Skarżąca nie twierdzi, aby zamiana następowała na jej wniosek. Okoliczność ta nie wynika także z protokołu negocjacji, sporządzonego już pod rządami ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Niezależnie od niedopuszczalności roszczenia o zwrot gruntu w sytuacji zaistniałej w sprawie trzeba także ponadto zwrócić uwagę, na treść art. 140 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tymczasem skarżąca nie chce zwrócić nieruchomości, którą w drodze zamiany otrzymała od Gminy, bo " córka na tej nieruchomości pobudowała dom".

Nie został również naruszony art. 1 Konstytucji stanowiący, że Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli. Sąd pierwszej instancji dokonując prawidłowej wykładni art. 136 ust. 3 ustawy nie naruszył art. 1 Konstytucji. Zasady konstytucyjne nie mogą być bowiem uzasadnieniem rozszerzenia przepisu o treści w nim niezapisane.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.