I OSK 693/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2462302

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2018 r. I OSK 693/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1761/17 o odrzuceniu skargi S. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy (...) m.st. Warszawy z dnia (...) sierpnia 2017 r., nr (...) w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 listopada 2017 r. odrzucił skargę S. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy (...) m.st. Warszawy z (...) sierpnia 2017 r. w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz zwrócił skarżącemu uiszczony od skargi wpis sądowy.

Sąd I instancji, uznając skargę za niedopuszczalną, uwzględnił, że jej przedmiotem skarżący uczynił uchwałę Zarządu Dzielnicy (...) (powinno być: (...)) m. st. Warszawy w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem przez Zarząd Dzielnicy (...) m. st. Warszawy uchwały nr (...) z dnia (...) maja 2017 r. w sprawie rozpatrzenia wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego w części dotyczącej odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącego. Mając na uwadze zakres kognicji sądów administracyjnych wyznaczony art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd stwierdził, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nie stanowi żadnego z aktów określonych powołanymi przepisami. Nie jest to w szczególności akt organu jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Powołana uchwała, będąca odpowiedzią organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, potwierdza jedynie spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi do Sądu. Nie podlega ona jednakże odrębnemu zaskarżeniu.

Z tych względów Sąd skargę odrzucił przyjmując za podstawę art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia S. K., reprezentowany przez adwokata, podniósł następujące zarzuty:

1.

naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i niewezwanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego i sprecyzowania, której uchwały dotyczy skarga, podczas gdy z treści uzasadnienia skargi oraz kontekstu sprawy wynikało jednoznacznie, że intencją skarżącego jest podważenie uchwały Zarządu Dzielnicy (...) miasta stołecznego Warszawy nr (...) z dnia (...) maja 2017 r., zwłaszcza w sytuacji, gdy pouczenie zawarte w piśmie z dnia (...) sierpnia 2017 r. w sposób niebudzący wątpliwości wskazywało (jak się okazało wadliwie), że zaskarżeniu podlega uchwała Zarządu Dzielnicy (...) m.st. Warszawy nr (...) z dnia (...) sierpnia 2017 r., a w konsekwencji niezasadne odrzucenie skargi;

2.

naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie przyjęcie, że skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, podczas gdy wobec okoliczności sprawy i wątpliwości co do przedmiotu zaskarżenia sąd powinien wezwać skarżącego do uzupełnienia braku formalnego i sprecyzowania, której uchwały dotyczy skarga a w konsekwencji wyłącznie prawa skarżącego do sądu.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących norm.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Dzielnicy (...) m.st. Warszawy wniósł o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a., które skarga kasacyjna upatruje w nieuzasadnionym powstrzymaniu się Sądu I instancji od wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych celem sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia, który nie dość precyzyjnie został wyeksponowany w skardze.

W myśl powołanego art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stwierdzić należy, że skierowana do Sądu za pośrednictwem organu skarga odpowiadała wymogom formalnym określonym w art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a., w szczególności zaś zawierała wyraźne oznaczenie zaskarżonego aktu. Skarżący, będąc reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, w petitum skargi wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Zarządu Dzielnicy (...) miasta stołecznego Warszawy nr (...) z dnia (...) sierpnia 2017 r., we wnioskach zaś zwrócił się o stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości przywołując pełne dane identyfikujące zaskarżony akt (data, numer). Z tych względów brak było uzasadnionych podstaw do wyprowadzenia wątpliwości co do intencji skarżącego w tym zakresie.

Powyższe pozwalało przyjąć, że skarga na tak sprecyzowany przedmiot zaskarżenia była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowany jest pogląd, że celem wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest m.in. uniknięcie postępowania przed sądem administracyjnym. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy ewentualnemu wyeliminowaniu naruszenia prawa, którego dopuszczono się ewentualną odrębną, wcześniejszą czynnością w sprawie z zakresu działalności administracji publicznej, to zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega nie odpowiedź wydana na skutek rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale czynność, którą to prawo w ocenie jednostki naruszono, przy jednoczesnym zweryfikowaniu, czy czynność ta jest czynnością w sprawie z zakresu działalności administracji publicznej (por. postanowienia NSA: z dnia 8 grudnia 2008 r. II OSK 1770/08; z dnia 16 października 2012 r. I OSK 2377/12, CBOSA). Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 52 § 3 p.p.s.a., w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej czynności, nie należy do kategorii aktów, o których mowa w powołanym art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie pismem procesowym organu, stanowiącym element procedury zmierzającej do zaskarżenia wskazanych aktów lub czynności organów administracji publicznej, nie może natomiast stanowić przedmiotu odrębnej skargi.

Z tych względów nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.