Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1769324

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 stycznia 2015 r.
I OSK 636/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 26 września 2014 r. w sprawie ze skargi D. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1635/12 oddalającym skargę kasacyjną D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2627/11 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia (...) września 2011 r. nr (...) w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe postanawia odmówić przywrócenia terminu.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 26 września 2014 r. rozpoznał na rozprawie skargę D. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1635/12, oddalającym skargę kasacyjną D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2627/11 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia (...) września 2011 r. nr (...) w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe.

Z przedmiotowego posiedzenia Sądu został sporządzony protokół rozprawy.

D. K. w dniu 29 października 2014 r. złożyła osobiście na Biurze Podawczym Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo zawierające wniosek o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 26 września 2014 r.

Zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 636/14 Przewodniczący składu orzekającego oddalił wniosek D. K. o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 26 września 2014 r. W uzasadnieniu zarządzenia wskazał, że zgodnie z art. 103 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. W niniejszej sprawie protokół z rozprawy sporządzony został w dniu 26 września 2014 r., a zatem trzydziestodniowy termin do złożenia wniosku o jego uzupełnienie, biorąc pod uwagę treść art. 83 § 2 p.p.s.a., upłynął w dniu 27 października 2014 r. Oznacza to, że wniosek D. K. o uzupełnienie protokołu rozprawy, złożony w dniu 29 października 2014 r., został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 103 zdanie pierwsze p.p.s.a.

Powyższe zarządzenie zostało doręczone D. K. w dniu 24 grudnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy).

W dniu 30 grudnia 2014 r. D. K. złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 26 września 2014 r. w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wniosku podała, że o uchybieniu terminu dowidziała się dopiero w chwili otrzymania zarządzenia z dnia 3 grudnia 2014 r., gdyż do tej chwili pozostawała w przekonaniu, że dobrze obliczyła termin na złożenie przedmiotowego wniosku, dokładając przy tym należytej staranności. Kierowała się bowiem treścią art. 115 Kodeksu cywilnego oraz uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OPS 1/11, z których wynika, iż sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy Podkreśliła, że od dnia rozprawy nie miała kontaktu i nie korzystała z usług swojego pełnomocnika, gdyż jego pomoc była ograniczona do reprezentowania jej na rozprawie, a następnie - z powodów finansowych - ustała.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl zaś art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Wyjaśnić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08, https://cbois.nsa.gov.pl). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny - wymagający od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołane przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminu, gdyż nie sposób dopatrzyć się w nich obiektywnych i niezależnych od strony przeszkód w prawidłowym i terminowym złożeniu wniosku. Za przeszkodę taką nie może być bowiem uznane wskazywanie na błędne wyliczenie terminu na dokonanie czynności przed Sądem, spowodowane mylnym zrozumieniem przepisów oraz twierdzenie, iż przekroczenie terminu było jedynie dwudniowe. Podkreślić należy, iż ustawodawca uzależnił przywrócenie terminu nie od stopnia winy, lecz od uprawdopodobnienia jej braku. Wskazywane przez skarżącą okoliczności nie są zatem równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy należy bowiem brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r. sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.