Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1149383

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 9 grudnia 2011 r.
I OSK 51/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech (spr.).

Sędziowie: NSA Ewa Dzbeńska, del. WSA Mirosław Gdesz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 542/10 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia (...) czerwca 2010 r. nr (...) w przedmiocie wymiany prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 542/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia (...) czerwca 2010 r., znak: (...), w przedmiocie wymiany prawa jazdy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: Starosta O., po rozpoznaniu wniosku M. B. o wymianę prawa jazdy wydanego na Ukrainie, decyzją z dnia (...) czerwca 2006 r., orzekł o wydaniu mu polskiego prawa jazdy kat. ABCDE Nr (...) na druku serii H nr (...).

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2006 r. Starosta O. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej wskazaną wyżej decyzją ze względu na uzyskanie informacji z Konsulatu Generalnego Ukrainy w K., iż stronie nie zostało wydane ukraińskie prawo jazdy. Informację tą potwierdził także Urząd Państwowej Inspekcji Samochodowej przy Urzędzie MSW Ukrainy w obwodzie w. oraz Konsul Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Ł.

Decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. Starosta O. uchylił decyzję własną z dnia (...) czerwca 2006 r. orzekając w to miejsce o odmowie wymiany ukraińskiego prawa jazdy na polskie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia (...) października 2009 r., uchyliło decyzję Starosty O. z dnia (...) lipca 2009 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując na potrzebę przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.

Mając na uwadze wskazówki organu odwoławczego, Starosta O. zwrócił się do Konsula Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Ł. celem potwierdzenia autentyczności prawa jazdy kat. BCDE nr (...), wydanego na Ukrainie. Uzyskano odpowiedź, że M. B. nie było wydawane żadne prawo jazdy na terenie Ukrainy.

Wobec powyższego Starosta O. decyzją z dnia (...) marca 2010 r., znak: (...), na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), uchylił decyzję z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie wymiany prawa jazdy, odmawiając jednocześnie wymiany tego prawa jazdy na polskie.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2010 r., znak: (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, utrzymało w mocy powyższą decyzję, podzielając w całości stanowisko organu pierwszej instancji.

Na tę decyzję M. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zarzucając jej rażące naruszenie prawa polegające na braku zapewnienia mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Wskazał, że nie przesłuchano świadków, którzy brali udział w całej procedurze wydania prawa jazdy na Ukrainie, jak również nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego grafologa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 542/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia (...) czerwca 2010 r. stwierdził, że wobec treści informacji nadesłanych Staroście O., wydanie zaskarżonej decyzji znajduje oparcie w prawie. Sąd uznał także, iż do ustalenia tych okoliczności nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, czy też opinii biegłego grafologa.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący każdorazowo był zawiadamiany o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, a zatem niezasadny jest jego zarzut o niezapewnieniu mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

Ponadto Sąd stwierdził, że skoro ustalono, iż prawo jazdy nie zostało w rzeczywistości skarżącemu wydane, to organ pierwszej instancji był zobligowany do orzeczenia we wznowionym postępowaniu o uchyleniu w całości decyzji własnej z dnia (...) czerwca 2006 r. o wydaniu polskiego prawa jazdy - w stosunku do wszystkich kategorii. Uzyskanie dokumentu krajowego nastąpiło bowiem w trybie wymiany prawa jazdy wydanego na Ukrainie.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 października 2010 r. skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sadowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1)

naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe stosowanie do stanu faktycznego w niniejszej sprawie, to jest "art. 5 ust. 8" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 24, poz. 215 ze zm.), bowiem w dacie wydania decyzji przez Starostę O. w dniu (...) czerwca 2006 r. przepis ten miał inną treść wprowadzoną rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 20 kwietnia 2006 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami i nie nakładał na organ wydający prawo jazdy obowiązku wystąpienia do właściwego organu państwa, który wydał prawo jazdy, o potwierdzenie danych zamieszczonych na dokumencie prawa jazdy;

2)

naruszenie przepisów postępowania, to jest:

a)

art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez bezzasadne uznanie, że wydając postanowienie o wznowieniu postępowania i decyzję o uchyleniu decyzji Starosty O. z dnia (...) czerwca 2006 r. wystarczyły istniejące informacje od Konsula Generalnego w K. oraz Konsula Generalnego RP w Ł., pomimo, iż w wypadku ich sprzeczności z poprzednimi dokumentami konieczne było dopuszczenie wszystkiego, co mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w tym, zebrany w toku postępowania prowadzonego przez organy ścigania;

b)

art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wynikające z przyjęcia, iż organ pierwszej instancji był zobligowany do orzeczenia we wznowionym postępowaniu o uchyleniu w całości decyzji własnej z dnia (...) czerwca 2006 r. o wydaniu polskiego prawa jazdy w stosunku do wszystkich kategorii w sytuacji, gdy organ ten po stwierdzeniu istnienia podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. nie tylko winien uchylić dotychczasowa decyzję, ale wydać nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, to jest doprowadzającą do stanu prawnego istniejącego przed datą 14 czerwca 2006 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy obu instancji oraz Sąd zajęły się jedynie przyczynami wznowienia, które - w jego ocenie - również nie zostały właściwie ocenione, natomiast w zasadzie nie przeprowadziły żadnego postępowania pozwalającego rozstrzygnąć istotę sprawy.

Zdaniem skarżącego nadesłane w niniejszej sprawie dokumenty pochodzą z wątpliwego źródła w związku z czym nie można uznać, że są to dokumenty urzędowe i stanowią dowód lego co w nich zostało urzędowo stwierdzone. Nie zostały bowiem sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 wskazanej wyżej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie istotą żądania skarżącego jest wymiana prawa jazdy uzyskanego na Ukrainie, na polskie prawo jazdy.

Przypomnieć należy, że Starosta O. decyzją dnia (...) czerwca 2006 r., orzekł o wydaniu skarżącemu prawa jazdy kat. ABCDE Nr (...) na druku serii H nr (...). Jednak ze względu na uzyskaną z Konsulatu Generalnego Ukrainy w K. informację, że stronie nie zostało wydane ukraińskie prawo jazdy, organ postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2006 r., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie.

Wskazać należy, że kwestia wymiany prawa jazdy została uregulowana w art. 94 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że osoba posiadająca krajowe prawo jazdy wydane za granicą, która zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może otrzymać polskie krajowe prawo jazdy po oddaniu zagranicznego ważnego prawa jazdy organowi wydającemu prawo jazdy. Natomiast szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z wydawaniem dokumentów, cofaniem i przywracaniem uprawnień do kierowania oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami. W niniejszej sprawie zastosowanie ma § 5 ust. 8 tego rozporządzenia.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy - zgodnie z § 5 ust. 8 powołanego rozporządzenia - Starosta O. zwracał się do Ambasady Ukrainy w W. o udzielenie informacji dotyczących wydania prawa jazdy skarżącemu, to jest o sprawdzenie, czy ukraiński dokument prawa jazdy przedstawiony przez skarżącego do wymiany, jest dokumentem oryginalnym, czy też sfałszowanym. W odpowiedzi Konsul Generalny Ukrainy w K. poinformował, że w bazie danych Wydziału Państwowej Inspekcji Samochodowej w obwodzie w. nie zarejestrowano prawa jazdy nr (...) na nazwisko skarżącego. Informację tę potwierdził także Konsul Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Ł.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że art. 76 § 1 k.p.a. stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Wobec tego uznać należy, że udzielone odpowiedzi przez wskazane wyżej organy są dokumentami urzędowymi i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.

Rację należy przyznać Sądowi pierwszej instancji, że do ustalenia powyższych okoliczności nie było konieczne przeprowadzanie dowodu z zeznań świadków, co podnosi skarżący kasacyjnie, gdyż przepis § 5 ust. 8 powołanego rozporządzenia odsyła do informacji udzielonych przez zagraniczny organ wydający, albo przez polskie przedstawicielstwo dyplomatyczne, nie przewidując innych środków dowodowych. Podkreślić przy tym należy, że odesłanie takie zawiera brzmienie tego przepisu obowiązujące zarówno w dacie (...) czerwca 2006 r. (wydanie pierwotnej decyzji o wydaniu polskiego prawa jazdy), jak i w późniejszym brzmieniu (zaskarżona decyzja). Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej o błędnej wykładni § 5 ust. 8 powołanego rozporządzenia.

Wobec powyższych rozważań należy dojść do wniosku, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący oraz został wnikliwie rozpatrzony. Nie można bowiem uznać - jak to podniósł skarżący w skardze kasacyjnej - że dokumenty, o których, mowa pochodzą z wątpliwego źródła.

Stwierdzić zatem należy, że prawidło organ orzekł o uchyleniu własnej decyzji przyznającej prawo jazdy, bowiem w sytuacji, gdy materiał dowodowy sprawy jednoznacznie wskazuje, że skarżącemu w ogóle nie zostało wydane ukraińskie prawo jazdy, to nie może być mowy o jego wymianie.

W zaskarżonym wyroku nie doszło zatem również do naruszenia art. 75 § 1 i art. 77 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., co podniesiono w skardze kasacyjnej.

Tym samym uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej są chybione, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.