I OSK 367/17 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2376733

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2017 r. I OSK 367/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.).

Sędziowie: NSA Roman Ciąglewicz, del. WSA Krzysztof Dziedzic.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 657/16 w sprawie ze skargi Zarządu Województwa (...) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Zarządu Województwa (...) z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) o wyrażeniu zgody na zbycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości

1.

oddala skargę kasacyjną;

2.

zasądza od Województwa (...) na rzecz Wojewody (...) kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 657/16 oddalił skargę Zarządu Województwa (...) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Zarządu Województwa (...) z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) o wyrażeniu zgody na zbycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Zarząd Województwa (...) uchwałą z dnia (...) czerwca 2016 r. wyraził zgodę na zbycie przez (...) Ośrodek Doradztwa Rolniczego w S. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w obrębie wsi (...) oznaczonej nr (...), o powierzchni 6,00 ha.

Wojewoda (...) rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia (...) sierpnia 2016 r. stwierdził nieważność tej uchwały, uznając, że podjęto ją z istotnym naruszeniem art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 października 2004 r. o jednostkach doradztwa rolniczego (Dz. U. z 2016 r. poz. 356 z późn. zm., dalej: ustawa z dnia 22 października 2004 r.) oraz art. 31 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z późn. zm. w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. z 2009 r. Nr 92, poz. 753 z późn. zm., dalej: ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r.), bowiem Zarząd Województwa (...) nie był władny do wyrażenia zgody (...) Ośrodkowi Doradztwa Rolniczego w S. (dalej: PODR) na zbycie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości z przeznaczeniem na inny cel niż określony w decyzji stwierdzającej nieodpłatne nabycie tego prawa.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Zarząd Województwa (...), zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa, a w szczególności naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 22 października 2004 r. - poprzez przyjęcie, że wyrażenie zgody na zbycie przez PODR prawa użytkowania wieczystego nieruchomości pozostaje w sprzeczności z nabyciem przez ten Ośrodek z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na cele produkcji rolnej; naruszenie art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 22 października 2004 r. - poprzez przyjęcie, że Zarząd Województwa (...) nie był uprawniony do wyrażenia zgody na zbycie przez PODR prawa użytkowania wieczystego nieruchomości; naruszenie art. 31 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. - poprzez przyjęcie, że uwłaszczenie samorządu województwa na nieruchomości pozostającej w użytkowaniu wieczystym PODR stoi w sprzeczności z uprawnieniem do jego zbycia zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki; naruszenie art. 78 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486, dalej: u.s.w.) - poprzez wkroczenie w działalność Zarządu Województwa (...) w przypadku nieokreślonym w ustawach; naruszenie art. 79 u.s.w. - poprzez przekroczenie zakresu nadzoru nad wykonywaniem zadań przez Zarząd Województwa (...) sprawowanego wyłącznie na podstawie kryterium zgodności z prawem; naruszenie art. 82 ust. 1 u.s.w. - przez przyjęcie, że objęta rozstrzygnięciem nadzorczym uchwała jest sprzeczna z prawem, a także naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a. - poprzez przyjęcie pozaprawnych, nieznajdujących uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa przesłanek wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i nieujawnienie rzeczywistych motywów tego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji wskazał, że decyzje Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. oraz z dnia (...) stycznia 2009 r. zawierają zapis o przekazaniu nieruchomości nr (...) wyłącznie na realizację celu, jakim jest produkcja rolna. Sąd podkreślił, że decyzje te nadal są w obrocie prawnym. W konsekwencji w ocenie Sądu I instancji przedmiotowa uchwała przekroczyła zakres przedmiotowy, bowiem wyraziła zgodę na zbycie wieczystego użytkowania nieruchomości ustanowionego wyłącznie na cele produkcji rolniczej na cel związany z budownictwem mieszkaniowym. Zdaniem Sądu strona skarżąca nie była władna do podejmowania przedmiotowej uchwały bez uprzedniego wzruszenia ostatecznych decyzji Wojewody określających cel wieczystego użytkowania, podjętych w trybie szczególnym art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 22 października 2004 r. Sąd I instancji uznał, że nie jest uprawniony do oceny celowości zmiany przeznaczenia wieczystego użytkowania, bowiem nadal istnieją ostateczne decyzje Wojewody jednoznacznie określające powyższy cel. Dodatkowo Sąd podkreślił, że uchwała Zarządu Województwa (...) w myśl art. 7 Konstytucji RP oraz art. 8 i 9 k.p.a., powinna być uzasadniona a nie jest. Wprawdzie nie ma konkretnego przepisu w tej materii, ale orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i sądów wojewódzkich jednoznacznie stwierdza, iż w demokratycznym państwie prawa obowiązuje zasada związania organów administracji publicznej prawem wyrażona w art. 7 Konstytucji. Rodzi to obowiązek uzasadnienia każdego rozstrzygnięcia organu publicznego przez odwołanie się do prawa.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Zarząd Województwa (...), zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz obciążenie Wojewody (...) kosztami postępowania w przedmiotowej sprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a mianowicie naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 22 października 2004 r. poprzez przyjęcie, że wyrażenie przez Zarząd Województwa (...) zgody na zbycie przez PODR prawa użytkowania wieczystego nieruchomości pozostaje w sprzeczności z nabyciem przez PODR z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na cele produkcji rolnej; naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 22 października 2004 r. poprzez przyjęcie, że stwierdzenie w drodze decyzji Wojewody nabycia przez Ośrodek użytkowania wieczystego i określenie sposobu korzystania z gruntów - na cele produkcji rolnej, wyklucza możliwość wyrażenia zgody na zbycie takiego gruntu z przeznaczeniem na inne cele i, że skarżący kasacyjnie nie był władny do wyrażenia zgody na zbycie użytkowania wieczystego nieruchomości bez wzruszenia ostatecznych decyzji Wojewody określających cel użytkowania wieczystego; naruszenie art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 22 października 2004 r. poprzez pominięcie, że skarżący kasacyjnie był uprawniony do wyrażenia zgody na zbycie przez PODR prawa użytkowania wieczystego; naruszenie art. 78 ust. 2 u.s.w. poprzez przyjęcie, że podjęta uchwała podlegała nadzorowi Wojewody (...); naruszenie art. 82 ust. 1 u.s.w. poprzez przyjęcie, że uchwała jest sprzeczna z prawem, a co za tym dotknięta sankcją nieważności; art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez przyjęcie pozaprawnych, nieznajdujących uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa przesłanek wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i nieujawnienie rzeczywistych motywów tego rozstrzygnięcia. Ponadto zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 148 p.p.s.a. w związku z art. 82 ust. 1 u.s.w. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody pomimo, że objęta nim uchwała nie jest sprzeczna z prawem.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wywiódł Wojewoda (...), wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ podzielił stanowisko przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w zaskarżonym wyroku.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie godzi się przypomnieć, że rozpoznając skargę kasacyjną - po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) - Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Stosownie do brzmienia art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 października 2004 r. o jednostkach doradztwa rolniczego (Dz. U. z 2016 r. poz. 356) z dniem wejścia w życie ustawy (tj. z dniem 1 stycznia 2005 r.) grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w zarządzie lub w trwałym zarządzie dotychczasowych wojewódzkich ośrodków doradztwa rolniczego oraz ośrodków doradztwa rolniczego, stają się nieodpłatnie z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego właściwych ze względu na położenie tych gruntów ośrodków doradztwa. W myśl art. 20 ust. 2 tej ustawy właściwy wojewoda, w drodze decyzji, stwierdza nabycie przez ośrodki doradztwa użytkowania wieczystego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, określając sposób korzystania z gruntów, budynków i innych urządzeń z nimi związanych.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest istnienie w obrocie prawnym wydanych na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 22 października 2004 r. decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. o numerach (...) i (...) stwierdzających nieodpłatne nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2005 r. przez (...) Ośrodek Doradztwa Rolniczego w S. prawa użytkowania wieczystego m.in. przedmiotowej działki do wykorzystania na cele produkcji rolnej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 3 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania uchwały objętej zakresem przedmiotowym kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego (tj. na dzień (...) czerwca 2016 r.) ośrodek wojewódzki podlega właściwemu zarządowi województwa. Z kolei w myśl art. 8 ust. 3 tej ustawy decyzje dyrektora w sprawach dotyczących mienia i gospodarki finansowej jednostki doradztwa rolniczego, przekraczające zakres zwykłego zarządu, w szczególności zbycie mienia, w tym użytkowania wieczystego, nabytego w trybie przepisów ustawy, wymagają zgody organu, któremu podlega jednostka doradztwa rolniczego.

W niniejszej sprawie zgoda na zbycie mienia - tj. prawa użytkowania wieczystego działki nr (...), nabytego w trybie przepisów art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 powołanej ustawy, została wyrażona w formie uchwały Zarządu Województwa (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2016 r. Co do zasady skarżący kasacyjnie był uprawniony do jej wyrażenia, również forma, którą zastosowano była prawidłowa - tego Sąd I instancji trafnie nie zakwestionował. Tym samym zarzut zawarty w skardze kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 22 października 2004 r. poprzez pominięcie, że skarżący kasacyjnie był uprawniony do wyrażenia zgody na zbycie przez PODR prawa użytkowania wieczystego jest niezasadny. Nie sposób natomiast zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Sąd I instancji, że Zarząd nie był władny do wyrażenia zgody na zbycie prawa użytkowania wieczystego przez PODR bez wcześniejszego wzruszenia przywołanych wyżej ostatecznych decyzji Wojewody z dnia (...) czerwca 2005 r. Z treści tych decyzji wynika tytuł prawny PODR w S. do prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości - w razie wzruszenia tych decyzji i ewentualnego stwierdzenia ich nieważności PODR utraciłby to prawo i, co oczywiste, nie mógłby go zbyć. Sąd nie wskazał też na jakiej podstawie miałoby nastąpić stwierdzenie nieważności tych decyzji lub wznowienie postępowania zakończonego ich wydaniem. W tym zakresie zarzut skarżącego kasacyjnie dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji poprzez art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 22 października 2004 r. poprzez uznanie, że organ nie był władny do wyrażenia rzeczonej zgody bez wzruszenia ostatecznych decyzji Wojewody stwierdzających nabycie prawa użytkowania wieczystego przez PODR do wykorzystania na cele produkcji rolnej, należy uznać za zasadny. Jednak z uwagi na to, że kwestia trwałości wspomnianych decyzji i konieczności ich ewentualnego wzruszenia nie ma w sprawie znaczenia, zarzut ten nie mógł odnieść spodziewanego skutku w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej.

W dalszej kolejności wymaga podkreślenia, że zgodnie z treścią art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie określonym w art. 81. W myśl art. 78 ust. 1 u.s.w. nadzór nad działalnością samorządu województwa sprawuje Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. Stosownie do treści art. 79 u.s.w. nadzór nad wykonywaniem zadań województwa jest sprawowany na podstawie kryterium zgodności z prawem. Wobec powyższego zaznaczenia wymaga przede wszystkim to, że, wbrew zarzutowi wysuniętemu przez skarżącego kasacyjnie, przedmiotowa uchwała Zarządu Województwa (...) podlegała nadzorowi Wojewody (...).

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 6, 7 i 8 k.p.a. dotyczący przyjęcia przez organ nadzoru pozaprawnych, nieznajdujących uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa przesłanek wydania rozstrzygnięcia nadzorczego i nieujawnienia rzeczywistych motywów tego rozstrzygnięcia. W kwestionowanym rozstrzygnięciu nadzorczym wskazane zostały konkretne przepisy prawa, które zostały w ocenie organu nadzoru istotnie naruszone poprzez wydanie przedmiotowej uchwały - mianowicie powołano się na cytowany wyżej art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 października 2004 r. o jednostkach doradztwa rolniczego oraz art. 31 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. (k. 5 akt administracyjnych). Motywy rozstrzygnięcia zostały w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę wyczerpująco rozwinięte w jego uzasadnieniu. Zgodzić należy się jedynie ze skarżącym kasacyjnie, że Wojewoda bezpodstawnie na poparcie swojego stanowiska częściowo przywołał argumentację opartą na niobowiązującej jeszcze w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały ustawie z 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o jednostkach doradztwa rolniczego, która weszła w życie 20 sierpnia 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1176) i projekcie jej uzasadnienia. Ta dodatkowa argumentacja została podniesiona tylko ubocznie i nie miała istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Zatem to uchybienie nie mogło być podstawą uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji, ani uwzględnienia skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę, Sąd I instancji prawidłowo uznał rozstrzygnięcie nadzorcze oparte na treści art. 20 cytowanej ustawy z dnia 22 października 2004 r. za zgodne z prawem. Przede wszystkim organ nadzoru słusznie przyjął, że wydana przez Zarząd Województwa (...) uchwała jest sprzeczna z prawem i z tego względu prawidłowo stwierdził jej nieważność. Wojewoda trafnie przyjął, że w okolicznościach niniejszej sprawy Zarząd nie wykazał, że zachodzą podstawy do wyrażenia zgody PODR w S. na zbycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Należy zgodzić się z organem nadzoru, że nie jest dopuszczalne dowolne dysponowanie tym mieniem - przeznaczenie tego prawa zostało bowiem zastrzeżone dla celów produkcji rolnej, a więc ściśle związanych z ustawowymi zadaniami wojewódzkiego ośrodka doradztwa rolniczego. W przeciwieństwie do innych, występujących w polskim systemie prawnym, przypadków stwierdzenia w formie decyzji, nabycia z mocy prawa czy to użytkowania wieczystego, czy własności określonych nieruchomości, w rozpatrywanym przypadku jest wyraźny ustawowy wymóg określenia sposobu korzystania z gruntów, budynków i innych urządzeń z nimi związanych (art. 20 ust. 2 z dnia 22 października 2004 r.). Takiego wymogu nie zawiera np. ustawa z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191), która m.in. w art. 5 ust. 1 przewiduje, że jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do: rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego, zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1, staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. W myśl art. 18 ust. 1 powołanej ustawy wojewoda wydaje decyzje w sprawie stwierdzenia nabycia mienia z mocy prawa, w sprawie jego przekazania - w zakresie unormowanym ustawą. Przytoczony przepis nie przewiduje konieczności określenia przy wydawaniu decyzji sposobu korzystania z nabytego w takim trybie mienia. Nie jest zatem uprawniona taka interpretacja przepisów art. 8 ust. 3 ustawy o jednostkach doradztwa rolniczego i art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa pozwalająca w istocie na całkowitą dowolność w dysponowaniu nabytym na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o jednostkach doradztwa rolniczego prawem użytkowania wieczystego, bez uwzględniania tytułu prawnego jego nabycia, w tym określonego tam sposobu korzystania z nieruchomości. Wobec tego późniejsze zbycie prawa użytkowania wieczystego do takiej nieruchomości a tym samym zgoda na to, może dotyczyć tylko nieruchomości zbędnej ośrodkowi doradztwa rolniczego do wykonywania ustawowych zadań, w szczególności na cel wskazany w decyzji wydanej na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o jednostkach doradztwa rolniczego. W rezultacie, w niniejszej sprawie udzielając zgody na zbycie prawa użytkowania wieczystego, należało wykazać zbędność nieruchomości objętej prawem użytkowania wieczystego na cele produkcji rolnej.

Za prawidłową należy uznać argumentację Wojewody dotyczącą zarzutu, że przedmiotowa uchwała Zarządu nie zawierała uzasadnienia. Wojewoda słusznie zwrócił uwagę na to, że uzasadnienie aktu, jakim jest uchwała, pozwala na zweryfikowanie jej prawidłowości. Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się wprawdzie w jego kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności, niepoddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa w połączeniu z zasadą zaufania do organów państwa oznacza, że organy władzy publicznej są zobligowane do uzasadnienia swoich rozstrzygnięć. Obowiązek taki stanowi jeden ze standardów państwa prawnego. Nakaz motywowania uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego jest elementem zasady jawności działania organów władzy publicznej. Z tym stanowiskiem Wojewody, opartym na treści wyroku NSA z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 410/06, należy się zgodzić w całej rozciągłości.

Zatem należy przyjąć, że Zarząd Województwa (...) nie wykazał, iż nieruchomość, na zbycie której wyraził zgodę, w dacie podjęcia uchwały nie służyła już do wykonywania ustawowych zadań przez PODR w S. Jedynie w uzasadnieniu wniosku o podjęcie rzeczonej uchwały można znaleźć jedno zdanie odnoszące się do tej kwestii - mianowicie stwierdzono tam że, z uwagi na położenie oraz podmokłość terenu, nieruchomość gruntowa, na której jest ustanowione przedmiotowe prawo użytkowania wieczystego jest wykorzystywana praktycznie na urządzenie parkingu w trakcie trwania czerwcowej wystawy zwierząt hodowlanych. Przy czym twierdzenia te nie zostały niczym poparte. Dlatego nie sposób uznać tego za uzasadnienie zbędności przedmiotowego prawa, wręcz przeciwnie - zgodnie bowiem z art. 4 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 22 października 2004 r. w ramach doradztwa rolniczego jednostki doradztwa rolniczego mogą odpłatnie wykonywać usługi, w szczególności w zakresie organizacji targów, wystaw, pokazów, konferencji i innych przedsięwzięć upowszechniających wiedzę rolniczą, nowe technologie produkcji i promujących produkty i wyroby przetwórstwa rolno-spożywczego. Udostępnienie parkingu potrzebnego podczas wystawy zwierząt hodowlanych wpisuje się w powyższą działalność.

Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać za niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 22 października 2004 r. w zw. z art. 78 ust. 2 i art. 82 ust. 1 u.s.w.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W konsekwencji zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej pomimo, że w części są zasadne, nie mogą odnieść spodziewanego skutku, a sama skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewody wyrażone w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż zawarta w skardze kasacyjnej krytyka Sądu pierwszej instancji, do której niewątpliwie skarżący ma prawo, jest pozbawiona umiaru i taktu wobec Sądu, czego należałoby oczekiwać od profesjonalnego pełnomocnika, jakim jest radca prawny. Wskazywania na "absurdalność" czy "niedorzeczność" stanowiska Sądu, nie usprawiedliwiają nawet oczywiste omyłki Sądu co do celu i zbycia nieruchomości.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Wojewody orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.