Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1442851

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 2 kwietnia 2014 r.
I OSK 2715/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: 1 Sędzia NSA Barbara Adamiak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. D. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 21/12 w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z (...) listopada 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

J. D. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 21/12) oddalającego skargę J. D. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) listopada 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

Na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. (sygn. akt I OSK 2715/12), J. D. wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie i wznowienie postępowania oraz zmianę orzeczeń sądowych w sprawach o sygn. akt: II SA 125/95, II SA 841/00, II SAB 222/00, II SAB 192/02, I OSK 921/05, I OSK 616/10, I OSK 800/10, I OSK 2022/11, I OSK 2253/13.

Zgodnie z treścią protokołu rozprawy, J. D. stwierdził, że: "Rozstrzygnięcia zapadłe w ww. sprawach mają decydujące znaczenie dla orzeczenia w niniejszej sprawie, a rozstrzygnięcia te są niezgodne z prawem i szkodzą interesowi publicznemu oraz mojemu interesowi prywatnemu. Niezgodne z prawem, tj. z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisami Konstytucji RP i przepisami umów międzynarodowych których Rzeczypospolita Polska zobowiązała się przestrzegać. Niezgodnie z przepisami, tzn. że w żadnej sprawie Sąd nie realizował tego, do czego był zobowiązany - nie dokonał kontroli działania organów administracji publicznej, w szczególności wydanych rozstrzygnięć, których treść została mi narzucona, rozstrzygnięć dotyczących moich praw, oraz obowiązków organów wynikających ze stosunku służbowego. Nadmieniam że sprawy, w których wnoszę o wznowienie postępowania oraz niniejsza sprawa, która ma być dzisiaj rozpoznawana, dotyczą trzech rozstrzygnięć administracyjnych:

1)

decyzji z dnia (...) stycznia 1991 r. Szefa Departamentu Kadr MON, ogłoszonej mi w dniu (...) lutego 1991 r., którą to decyzją - wydaną na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zostałem zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika;

2)

zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego z dnia (...) kwietnia 1991 r., okazanego mi w dniu (...) sierpnia 1999 r., wydanego przez Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Łączności w Zegrzu, które to zaświadczenie wydane na podstawie zarządzenia Szefa Finansów MON było podstawą do ustalenia mi prawa do świadczeń związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, w tym świadczenia emerytalnego;

3)

decyzji z dnia (...) lutego 2000 r. Ministra Obrony Narodowej, doręczonej mi w dniu 10 marca 2000 r., o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia (...) stycznia 2000 r., którą to decyzją - wydaną na podstawie art. 61 i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia MON w sprawie określenia organów wojskowych właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy - odmówiono mi uwzględnienia wniosku o spowodowanie sprostowania ww. zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego.

Podkreślenia wymaga, że nie tylko moim zdaniem rozstrzygnięcia administracyjne zostały wydane niezgodnie z prawem, gdyż takie stanowisko zajęła również Najwyższa Izba Kontroli w 2002 r. oraz Pan Poseł Ludwik Dorn w 2003 r. i Pani Poseł Julia Pitera w 2007 r. Wymienione organy pouczyły mnie, że moja sprawa wymaga sądowego rozstrzygnięcia i jako sąd właściwy wskazały sąd administracyjny, który ma kompetencje do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności działania tych organów z prawem. Szczególnego podkreślenia wymaga, że od 1994 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a od 2004 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, oczekuję sprawowania kontroli nad działalnością organów administracji wojskowej, w szczególności legalności wydanych rozstrzygnięć administracyjnych w mojej sprawie.

Z powyższych powodów wnoszę o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie i ponowne rozpoznanie ww. spraw".

Jak dalej wynika z protokołu rozprawy z dnia 11 lutego 2014 r., odczytano J. D. treść protokołu i oświadczył on, że nie wnosi do jego treści zastrzeżeń. Na pytanie Przewodniczącego, czy jego wniosek stanowi żądanie wznowienia postępowań przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, J. D. poprosił o potraktowanie jego wniosku jako wniosku o wznowienie postępowania w wyżej wskazanych sprawach sprawach, gdyż w tych orzeczeniach zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny popełnione przestępstwo poświadczenia nieprawdy. Oświadczył, że przedmiotem spraw, o wznowienie których występuje, były wskazane przez niego w pkt 1, 2 i 3 protokołu decyzje i zaświadczenie i dotyczą one również sprawy niniejszej.

Następnie przewodniczący ogłosił postanowienie o odroczeniu rozprawy w celu rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania, po uprzednim uzyskaniu stanowiska organu w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania oraz poinformował wnoszącego skargę kasacyjną, że o sposobie rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania zostanie zawiadomiony z urzędu.

W piśmie z 25 lutego 2014 r. Minister Obrony Narodowej wskazał, między innymi, że nie wyraża zgody na zawieszenie postępowania na podstawie art. 126 ustawy 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.).

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z przyjętymi w p.p.s.a. rozwiązaniami, złożenie skargi o wznowienie postępowania objęte jest szeregiem wymogów (art. 277, art. 278, art. 279), w tym przymusem zastępstwa (art. 276). Zgodnie z art. 103 ustawy z 30 sierpnia 2002 - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.)"W sprawach o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przez dniem 1 stycznia 2008 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny (...)". Złożona do protokołu rozprawy w dniu 11 lutego 2014 r. informacja o zamiarze żądania wznowienia postępowania w szeregu wymienionych sprawach, dla skuteczności skargi o wznowienie postępowania, wymaga zachowania trybu przewidzianego w powołanych wyżej przepisach.

Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać wyłącznie wniosek J. D. o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, złożony na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r.

Z treści protokołu rozprawy w dniu 11 lutego 2014 r. należy wywieść, że J. D. swój wniosek o zawieszenie postępowania motywuje faktem złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz zmianę orzeczeń sądowych w sprawach o sygn. akt: II SA 125/95, II SA 841/00, II SAB 222/00, II SAB 192/02, I OSK 921/05, I OSK 616/10, I OSK 800/10, I OSK 2022/11, I OSK 2253/13.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie istnieją podstawy do zawieszania postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ nie zachodzą fakty, które mają uzasadniać wniosek J. D. o zawieszenie postępowania.

Nie toczy się postępowanie o wznowienie postępowania oraz zmianę orzeczeń sądowych w sprawach o sygn. akt: II SA 125/95, II SA 841/00, II SAB 222/00, II SAB 192/02, I OSK 921/05, I OSK 616/10, I OSK 800/10, I OSK 2022/11, I OSK 2253/13. Jak bowiem wynika z tego, co Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wyżej, J. D. nie złożył jeszcze skutecznych wniosków o wznowienie postępowania oraz zmianę orzeczeń sądowych w sprawach o sygn. akt: II SA 125/95, II SA 841/00, II SAB 222/00, II SAB 192/02, I OSK 921/05, I OSK 616/10, I OSK 800/10, I OSK 2022/11, I OSK 2253/13. Do złożenia takich wniosków nie wystarczy bowiem sama informacja o zamiarze żądania wznowienia postępowania, nawet jeśli została wskazana na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynika to z faktu, że dla skuteczności skargi o wznowienie postępowania należy zachować tryb przewidziany w odpowiednich przepisach p.p.s.a.

Nie istnieją również podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 126 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Minister Obrony Narodowej nie wyraził zaś zgody na zawieszenie postępowania na podstawie art. 126 p.p.s.a.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 ust. 1 pkt 1 i art. 126 w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.