Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1449892

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 18 lutego 2014 r.
I OSK 2513/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno.

Sędziowie: NSA Joanna Runge-Lissowska, del. WSA Jacek Fronczyk (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 891/13 w sprawie ze skargi M. K.-H. o wymierzenie Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 107/09 oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r. o sygn. akt I SA/Wa 891/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę M. K.-H., wymierzając Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy grzywnę w wysokości 500 zł za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 107/09, stwierdzając także, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzając od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz skarżącego M. K.-H. kwotę 200 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

M. K.-H. skargą z dnia 18 marca 2013 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy z tytułu przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 107/09. Wyrokiem tym Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) grudnia 2006 r. nr (...) oraz postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia (...) sierpnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego, że budynki posadowione na dawnej działce nr (...) w Warszawie (ul. (A) i ul. (B]), z wyłączeniem lokali wyodrębnionych, sprzedanych przez Miasto Stołeczne Warszawa ich dotychczasowym najemcom, odpowiadają warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279. z późn. zm.). W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż pomimo ww. wyroku, nie został rozstrzygnięty jego wniosek z dnia 17 lipca 2006 r. o wydanie zaświadczenia. Ponadto, Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy postanowieniem z dnia (...) lipca 2009 r. odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. Mocą postanowienia z dnia (...) października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło to postanowienie, wskazując, iż Prezydent nie wziął pod uwagę oceny prawnej i zaleceń zawartych we wspomnianym wyroku Sądu, czym naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarżący wskazał przy tym, że schemat, w którym Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy wydaje postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze je uchyla, jako naruszające art. 153 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powtórzył się jeszcze dwa razy. Uporczywe wydawanie przez Prezydenta postanowień naruszających art. 153 ww. ustawy wskazuje - zdaniem skarżącego - na przewlekłe prowadzenie przedmiotowego postępowania zaświadczeniowego. Żadne z postanowień Prezydenta nie zostało wydane z dotrzymaniem 7-dniowego terminu, licząc od dnia doręczenia temu organowi prawomocnych lub ostatecznych orzeczeń uchylających poprzednie postanowienia. Prowadzone postępowanie po dniu (...) września 2011 r., czyli po kolejnym postanowieniu Kolegium uchylającym postanowienie Prezydenta, również należy ocenić jako przewlekłe. Postanowieniem z dnia (...) lutego 2012 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy zawiesił z urzędu postępowanie o wydanie zaświadczenia, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), pomimo że z treści tego przepisu wynika, iż dopuszcza on zawieszenie postępowania z urzędu jedynie w tych postępowaniach, w których wydawane są decyzje administracyjne, a postępowanie o wydanie zaświadczenia do tej kategorii nie należy. Postanowienie Prezydenta z dnia (...) lutego 2012 r., zawieszające postępowanie o wydanie zaświadczenia, zostało uchylone postanowieniem Kolegium z dnia (...) czerwca 2012 r. Następnie, Prezydent w dniu (...) lutego 2013 r. ponownie zawiesił postępowanie z tych samych przyczyn co poprzednio. Zdaniem skarżącego, z powyższego wynika, iż Prezydent całkowicie ignoruje argumentację przedstawioną przez Kolegium zarówno w postanowieniu z dnia (...) czerwca 2012 r., jak i w uzasadnieniach wcześniejszych postanowień wydanych przez Kolegium w tym postępowaniu, a celem tego jest przewlekanie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy wniósł o jej oddalenie m.in. ze względu na to, iż w dniu (...) kwietnia 2013 r. wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Ponadto, organ wskazał, że w toku postępowania skarżący był informowany o powodach niemożności zakończenia sprawy w ustawowych terminach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę, uznał skargę za uzasadnioną, co - w opinii Sądu - musi skutkować wymierzeniem Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy grzywny. Sąd wyjaśnił, że skarga ta została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przy czym wymierzenie organowi administracji publicznej grzywny, o której mowa w tym przepisie, ma miejsce zarówno wówczas, gdy organ ten w ogóle nie wykonał orzeczenia sądowego, jak i wtedy, gdy wprawdzie orzeczenie to wykonał, ale uczynił to z przekroczeniem wyznaczonego terminu i po wniesieniu skargi, jak miało to - zdaniem Sądu - miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 154 § 3 ww. ustawy, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.

WSA w Warszawie wskazał, że Kodeks postępowania administracyjnego zobowiązuje generalnie organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do treści art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji. W przypadku zaświadczeń, art. 217 § 3 k.p.a. stanowi, że powinno być ono wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni. Przyjmuje się, że ów siedmiodniowy termin znajduje zastosowanie zarówno w sprawie wydania zaświadczenia, jak i wydania postanowienia odmownego (art. 219 k.p.a.). Uchybienie temu terminowi daje podstawę do stosowania środków zwalczania bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji.

Sąd zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 107/09 wyeliminował z obrotu prawnego postanowienia orzekających w sprawie organów w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 10 czerwca 2009 r. Toteż - w ocenie WSA w Warszawie - konieczne było przeanalizowanie sprawy pod kątem czynności podejmowanych przez organ, które tamowały bieg sprawy w prowadzonym postępowaniu zaświadczeniowym, zwłaszcza w aspekcie zasadności zawieszenia postępowania, wszak uprawnienie strony do wniesienia skargi o wymierzenie organowi grzywny z tytułu niewykonania wyroku byłoby iluzoryczne, gdyby przyjąć, że organ administracji mógłby, poprzez bezpodstawne zawieszenie postępowania, dowolnie je przedłużać. Dokonując w tym zakresie oceny, Sąd uznał, że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, zawieszając dwukrotnie postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowieniem z dnia (...) lutego 2012 r. i z dnia (...) lutego 2013 r., rażąco naruszył ten przepis, co niewątpliwie doprowadziło do przewlekłości prowadzonego postępowania zaświadczeniowego.

Sąd zaznaczył, że w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ i obowiązek wstrzymania się z rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia (prejudykatu) będzie zatem zachodziła jedynie w sytuacji bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia tej sprawy od rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego, a zatem w sytuacji istnienia pomiędzy tymi sprawami ścisłego związku. Związek ten nie zachodzi natomiast w sytuacji, kiedy sprawa, co do której rozstrzygać ma organ administracji, jest przedmiotowo związana z inną sprawą toczącą się przed organem administracji bądź sądem, ale której brak rozstrzygnięcia nie tamuje (nie uniemożliwia) prawidłowego, pod względem formalnym (nie merytorycznym), rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Zdaniem Sądu, w sytuacji takiej brak jest podstaw do wstrzymania się z orzekaniem do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy, tj. sprawy jedynie związanej ze sprawą będącą przedmiotem danego postępowania administracyjnego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała. Tym bardziej, iż organ, rozpatrując wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia, związany został - co do granic przedmiotowego zaświadczenia, jak i rodzaju dokumentów mogących stanowić źródło wiedzy służącej do jego wydania - wyrokami sądów administracyjnych, wydanych uprzednio w niniejszej sprawie. SKO postanowieniem z dnia (...) czerwca 2012 r. uchyliło pierwsze postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia (...) lutego 2012 r. zawieszające postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia, wskazując jednoznacznie, iż w omawianym stanie faktycznym bezsprzecznie nie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na brak zagadnienia wstępnego bądź innej przeszkody uniemożliwiającej załatwienie sprawy w trybie art. 217 k.p.a. Pomimo takich wytycznych, Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy postanowieniem z dnia (...) lutego 2013 r. raz jeszcze zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia, powołując się ponownie na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Tego rodzaju postępowanie organu Sąd ocenił jako przewlekłe, uznając tym samym za uzasadniony wniosek o wymierzenie Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy grzywny. W ocenie Sądu, nie można bowiem zaakceptować, czy też usprawiedliwiać, sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też i szerzej - do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Z tego względu Sąd przyjął, że wystarczająco represyjną funkcję spełni grzywna w wysokości 500 zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i jest adekwatna do przedstawionych powyżej okoliczności.

Zdaniem Sądu, postępowanie organu w omawianym przypadku cechowało się przewlekłością i to rażącą. Organ rażąco naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawieszając postępowanie o wydanie zaświadczenia, a tym samym tamując bieg postępowania. Ustawodawca nakazał, by wydawanie zaświadczeń odbywało się bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni. Tak krótki termin uzasadniony jest m.in. tym, że wydanie zaświadczenia jest czynnością nieskomplikowaną i możliwą do szybkiego wykonania. Rażące naruszenie prawa to naruszenie kwalifikowane, oczywiste, nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego Państwa.

Dlatego też, stosując art. 154 § 1 i 2 w związku z art. 154 § 6 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy grzywnę w wysokości 500 zł za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 107/09, uznając również, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało charakter kwalifikowany oraz zasądzając w oparciu o art. 200 ww. ustawy koszty postępowania.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 154 § 1, 2 i 6 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne uznanie, że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy nie wykonuje wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 107/09, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że organ wykonuje ww. wyrok zgodnie z jego treścią i wymierzenie organowi grzywny w takiej sytuacji jest nieuzasadnione; art. 154 § 1 i 2 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne wskazanie, że organ prowadzi postępowanie przewlekle i z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy organ podejmował wszelkie czynności bez zbędnej zwłoki.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. K.-H. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest prawidłowy.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 154 § 1 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6).

Wymierzenie grzywny w trybie art. 154 § 1 i 6 ww. ustawy może nastąpić w sytuacji niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. W zależności więc od charakteru sprawy, uwzględnienie skargi na niewykonanie wyroku może polegać na zastosowaniu przewidzianego w tych przepisach środka prawnego.

Dla stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości w prowadzonym przez organ administracji publicznej postępowaniu, a tym samym jego zwłoki w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia oczekiwanej czynności, nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z ich podjęciem, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się obstrukcji w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na niewykonanie wyroku w tym sensie, że sąd administracyjny zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, iż pomimo wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 107/09, nie został rozstrzygnięty wniosek skarżącego z dnia 17 lipca 2006 r. o wydanie zaświadczenia w przewidzianych prawem terminach, zaś procedowanie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w tej sprawie wykazuje cechy przewlekłości, która w rzeczy samej ma charakter rażący. W celu zweryfikowania stanowiska Sądu I instancji pod kątem stawianych zarzutów kasacyjnych konieczne jest chronologiczne prześledzenie toku procedowania organu.

Wspomnianym wyrokiem uchylone zostało postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) grudnia 2006 r. nr (...) oraz postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia (...) sierpnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego, że budynki posadowione na dawnej działce nr (...) w Warszawie (ul. (A) i ul. (B]), z wyłączeniem lokali wyodrębnionych, sprzedanych przez Miasto Stołeczne Warszawa ich dotychczasowym najemcom, odpowiadają warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279. z późn. zm.). Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy postanowieniem z dnia (...) lipca 2009 r. odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, natomiast mocą postanowienia z dnia (...) października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło to postanowienie, wskazując, iż Prezydent nie wziął pod uwagę oceny prawnej i zaleceń zawartych w ww. wyroku Sądu, czym naruszył art. 153 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak słusznie wskazuje sam skarżący w skardze do Sądu I instancji, schemat, w którym Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy wydaje postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie je uchyla, jako naruszające art. 153 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powtórzył się jeszcze dwa razy. Bez wątpienia wydawanie przez Prezydenta postanowień naruszających art. 153 ww. ustawy świadczy o przewlekaniu prowadzonego postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia. Istotne przy tym jest, że żadne z postanowień Prezydenta nie zostało wydane z dotrzymaniem 7-dniowego terminu, licząc od dnia doręczenia temu organowi prawomocnych lub ostatecznych orzeczeń uchylających poprzednie postanowienia. Prowadzone postępowanie po dniu (...) września 2011 r., a więc po kolejnym postanowieniu Kolegium uchylającym postanowienie Prezydenta, również należy ocenić jako przewlekłe. Z kolei postanowieniem z dnia (...) lutego 2012 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy zawiesił z urzędu postępowanie o wydanie zaświadczenia, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267). Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Kolegium z dnia (...) czerwca 2012 r. Następnie, Prezydent w dniu (...) lutego 2013 r. ponownie zawiesił postępowanie z tej samej przyczyny, kiedy nie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ nie wystąpiło zagadnienie wstępne, które uniemożliwiałoby rozpoznanie sprawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tego rodzaju procedowanie organu należy ocenić jako przewlekłe, wykazujące cechy rażącego naruszenia prawa. Prowadzenie bowiem przez organ postępowania w sposób przewlekły to działanie niecelowe, pozorowane lub nadmiernie rozciągnięte w czasie, które powoduje naruszenie terminów przewidzianych na rozpatrzenie sprawy. Tym samym wymierzenie Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy grzywny przez Sąd I instancji było w pełni uzasadnione. Nie do zaakceptowania jest bowiem taka sytuacja, w której prawomocne wyroki sądów nie są respektowane i wykonywane przez organy władzy publicznej, a ich procedowanie uchybia terminom przewidzianym na rozpatrzenie sprawy.

Taka sytuacja niewątpliwie świadczy o braku poszanowania prawa przez organ, co w konsekwencji uprawniało WSA w Warszawie do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 154 § 1 i 2 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wymierzenia organowi grzywny, której wysokość w żaden sposób nie narusza treści art. 154 § 6 tej ustawy.

Nie bez znaczenia jest tu także fakt, iż w dniu (...) kwietnia 2013 r., a więc już po wniesieniu skargi, Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Słusznie Sąd I instancji, powołując się na art. 154 § 3 ww. ustawy, stwierdza, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.