Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2699076

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 16 maja 2019 r.
I OSK 25/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer.

Sędziowie: NSA Maciej Dybowski (spr.), del. WSA Agnieszka Miernik.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Instytutu (...) Polskiej Akademii Nauk od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1264/18 w sprawie ze skargi Dyrektora Instytutu (...) Polskiej Akademii Nauk na decyzję Prezesa Polskiej Akademii Nauk z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) w przedmiocie trybu wnioskowania i przyznawania wynagrodzeń, nagród rocznych oraz świadczeń dodatkowych postanawia:

1) oddalić skargę kasacyjną;

2) zasądzić od Instytutu (...) Polskiej Akademii Nauk na rzecz Prezesa Polskiej Akademii Nauk kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 8 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1264/18 (dalej postanowienie z 8 października 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi Dyrektora Instytutu (...) Polskiej Akademii Nauk na decyzję Prezesa Polskiej Akademii Nauk z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) w przedmiocie trybu wnioskowania i przyznawania wynagrodzeń, nagród rocznych oraz świadczeń dodatkowych:

1) odrzucił skargę;

2) zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 zł.

W uzasadnieniu postanowienia z 8 października 2018 r. Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor Instytutu (...) PAN (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa PAN z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) (dalej decyzja z (...) maja 2018 r.) wydaną w przedmiocie trybu wnioskowania i przyznawania dyrektorom wynagrodzeń, nagród rocznych oraz świadczeń dodatkowych.

Wskazana decyzja została wydana na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. z 2017 r. poz. 1869, poz. 2201 (, dalej uPAN]).

Zdaniem skarżącego, Prezes PAN nie mógł w ramach bieżącego nadzoru wydać zaskarżonej decyzji, zatem jest nieważna jako wydana bez podstawy prawnej.

Skarżący nadmienił, że zgodnie z art. 48 uPAN, instytut staje się odrębną osobą prawną z chwilą wpisu do rejestru instytutów Polskiej Akademii Nauk. Wpis taki wywołuje takie same skutki prawne jak wpis do Krajowego Rejestru Sądowego.

Dyrektor instytutu kieruje jego bieżącą działalnością i odpowiada za mienie oraz gospodarkę i wyniki finansowe (art. 54 ust. 1 uPAN). Zdaniem skarżącego takie ustawowe uregulowanie wyklucza, by Prezes PAN mógł ingerować w stosunki majątkowe instytutu w sposób wyrażony w zaskarżonej decyzji.

W treści odpowiedzi na skargę Prezes PAN wniósł o jej odrzucenie.

Sąd I instancji stwierdził, że dyrektorzy instytutów naukowych PAN, w tym Dyrektor Instytutu (...) PAN, podlegają przepisom ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1252, dalej ustawa z 2000 r. bądź ustawa o wynagradzaniu osób kierujących).

Organem uprawnionym do ustalenia dyrektorom instytutów miesięcznego wynagrodzenia oraz do przyznawania świadczeń dodatkowych oraz nagród rocznych, o których mowa w uPAN, jest Prezes PAN.

Ustawa o wynagradzaniu osób kierujących, wprowadza wiele obostrzeń w zakresie maksymalnej wysokości wynagrodzenia miesięcznego, składników wchodzących w skład tego wynagrodzenia, czy możliwości przyznawania dyrektorom świadczeń dodatkowych, jak również nagrody rocznej.

Prezes PAN dnia (...) maja 2018 r. wydał decyzję nr (...), w której uszczegółowił zasady wnioskowania i przyznawania ww. wynagrodzeń i świadczeń. Tym samym wprowadził ogólne zasady wynagradzania dyrektorów.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o wynagradzaniu (winno być "uPAN"), Prezes PAN kieruje działalnością Akademii i składa w jej imieniu oświadczenia woli w sprawach niezastrzeżonych dla Kanclerza Akademii. Prezes PAN sprawuje bieżący nadzór nad jednostkami naukowymi Akademii, innymi jednostkami organizacyjnymi Akademii oraz koordynuje pracę wydziałów Akademii (art. 22 ust. 3 uPAN).

Zdaniem Sądu I instancji, będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja z (...) maja 2018 r. stanowi wyłącznie akt wewnętrzny, który należy uznać za instrukcję dla dyrektorów i rad naukowych instytutów naukowych PAN odnośnie zasad postępowania w zakresie przyznawania wynagrodzenia oraz świadczeń z ustawy o wynagrodzeniach. Wskazany akt nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z brzmienia art. 22 ust. 4 uPAN wynika wprost, że Prezes PAN wydaje decyzje administracyjne jedynie w przypadkach wyraźnie określonych w ustawie. W drodze przykładu można podać art. 45 ust. 2 uPAN w którym ustawodawca wskazuje, że wyposażenie polegające na przeniesieniu prawa własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego gruntu, następuje w drodze decyzji administracyjnej Prezesa Akademii.

Do wydania decyzji administracyjnej przez Prezesa PAN konieczne jest wyraźne umocowanie w przepisach uPAN. W ustawie o PAN brak jest regulacji, zgodnie z którą sprawy dotyczące trybu wnioskowania i przyznawania wynagrodzeń, nagród rocznych czy świadczeń dodatkowych byłyby rozstrzygane w trybie decyzji administracyjnej. Prezes PAN wydając wskazany akt, nie działał jako organ administracji publicznej w ramach podjętych czynności w toku postępowania administracyjnego.

Zaskarżony akt zwany "decyzją" ma na celu wprowadzenie jednolitych zasad przyznawania wynagrodzeń, świadczeń czy nagród, wobec czego nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w zakresie praw i obowiązków skonkretyzowanego adresata. Wskazany akt nie jest decyzją administracyjną bowiem nie stanowi aktu władczego organu administracji publicznej, jednostronnie rozstrzygającego o prawach i obowiązkach konkretnej osoby w indywidualnej sprawie. Akt ten nie wywołuje konkretnych skutków prawnych w stosunku do ściśle określonego adresata. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, badanie decyzji Prezesa PAN z (...) maja 2018 r. pozostaje poza właściwością sądów administracyjnych.

Z powyższych powodów WSA w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (k. 25-29 akt sądowych).

Od postanowienia z 8 października 2018 r. skargę kasacyjną wywiódł Dyrektor Instytutu (...) Polskiej Akademii Nauk, reprezentowany przez adw. J.C. Skarżący kasacyjnie zaskarżając w całości ww. postanowienie - zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji:

I. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

a) przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. z 2018 r. poz. 1475 z późn. zm. (winno być Dz. U. z 2017 r. poz. 1869 z późn. zm.]), w szczególności art. 22 ust. 4 ustawy przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja Prezesa Polskiej Akademii Nauk z (...) maja 2018 r. nie została wydana jako decyzja administracyjna;

b) przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 (winno być Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.]), w szczególności art. 104 i art. 107 Kodeksu - przez niewskazanie, z jakich przyczyn Sąd zaskarżonego orzeczenia Prezesa PAN nie uznał za decyzję administracyjną, skoro zawiera ona wszystkie elementy wyszczególnione w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem pouczenia o terminie i trybie zaskarżenia (brak ten został usunięty, skoro Prezes PAN w postępowaniu, o którym w art. 22 ust. 4 ustawy o PAN, wydał rozstrzygnięcie odmawiające ponownego rozpatrzenia sprawy);

c) przepisów ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1252 (winno być Dz. U. z 2017 r. poz. 1222 z późn. zm.]), w szczególności: art. 1 ustawy - przez przyjęcie, że Instytut (...) Polskiej Akademii Nauk znajduje się w katalogu podmiotów objętych ustawą; art. 2 ustawy - przez przyjęcie, że ustawę stosuje się także do osób kierujących instytutami naukowymi Polskiej Akademii Nauk, w tym osób kierujących Instytutem (...) PAN w (...); art. 6 ustawy - przez przyjęcie, że na jego podstawie Prezes Polskiej Akademii Nauk może wydawać "ogólne zasady wynagradzania dyrektorów", mimo że taka czynność wymaga ustawowej delegacji, której brak w niniejszej sprawie;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - przez nieuzasadnione odrzucenie skargi Instytutu, gdy nie ma wątpliwości, że zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu decyzji Prezesa Polskiej Akademii Nauk z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) wydanej z naruszeniem przepisów, o których wyżej. Wydaje się oczywiste, że nie może być zachowana w obrocie prawnym decyzja, którą autor, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznały za "instrukcję".

Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1264/18 (k. 36-39 akt sądowych).

' Odpowiedź na skargę kasacyjna wniósł Prezes PAN, reprezentowany przez r. pr. L.S. Prezes PAN wniósł o: oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od skarżącego na rzecz Prezesa PAN kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, nieprzeprowadzanie rozprawy (k. 47-53 akt sądowych).

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej zostały niestarannie sformułowane (pkt I a-c zarzutów skargi kasacyjnej). Autor skargi kasacyjnej błędnie przywołał publikatory ustaw, powołując ich nieaktualne w przedmiotowej sprawie wersje. Tym niemniej zarzuty nadawały się do rozpoznania (I OPS 10/09).

Skarżący kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych używa zwrotu "w szczególności" (pkt I a-c zarzutów skargi kasacyjnej). W orzecznictwie utrwalony pogląd jest, że zwrot ten jest semantycznie pusty. Naczelny Sąd Administracyjny bada podstawy skargi kasacyjnej jedynie w zakresie przepisów wyraźnie powołanych. Nadto zwrot taki sugeruje, że Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej winien objąć swą analizą również inne kwestie niż wskazane przez skarżącego kasacyjnie. Jest to jednak niedopuszczalne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnieniem (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Z tych powodów zarzuty skargi kasacyjnej mogły zostać rozpoznane tylko pod kątem wyraźnie wskazanych przepisów.

Zarzut naruszenia art. 1, 2 oraz 6 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (dalej ustawa o wynagradzaniu bądź ustawa kominowa) okazał się nieusprawiedliwiony.

Art. 1 ustawy o wynagradzaniu wskazuje podmioty, do których stosuje się przedmiotową ustawę, natomiast art. 2 określa, do jakich osób ma ona zastosowanie. Kluczowe pozostaje, czy instytuty Polskiej Akademii Nauk znalazły się wśród podmiotów wymienionych w art. 1, a w przypadku odpowiedzi pozytywnej, czy dyrektor instytutu PAN jest objęty art. 2 ustawy.

Zagadnienie to wywołuje pewne kontrowersje. Najwyższa Izba Kontroli w "Informacji o wynikach kontroli. Wynagradzanie osób kierujących instytutami naukowymi Polskiej Akademii Nauk w latach 2014-2017", z powołaniem na art. 1 pkt 2 oraz art. 2 pkt 1 ustawy o wynagrodzeniach, przyjęła, że dyrektorzy instytutów PAN podlegają ustawie kominowej (s. 54 p. 6.2). Daleko idące wątpliwości w tej materii miał Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Minister zwrócił uwagę na wątpliwości związane ze stosowaniem ustawy kominowej w odniesieniu do osób kierujących instytutami naukowymi PAN oraz na "problemy wynikające z nieprecyzyjnych przepisów ustawy o PAN" (s. 63-64, cała publikacja dostępna na stronie: https://www.nik.gov.pl/plik/id,17561,vp,20134.pdf). Z kolei prof. J.D. w wypowiedziach publicznych przyznał, że "ustawa (o wynagradzaniu) średnio pasuje do PAN, koledzy z uczelni zostali z ustawy kominowej zwolnieni" oraz "W momencie, w którym to wyczyścimy, w którym nie będzie już najmniejszych wątpliwości, jak ta sprawa jest realizowana w instytutach, mówię o ustawie kominowej, wtedy my na pewno podejmiemy ten temat i będziemy postulowali, zresztą już postulowałem, o wyłączenie instytutów PAN spod ustawy kominowej" (wywiad z Prezesem PAN prof. J.D., całość dostępna na https://www.rmf24.pl/nauka/news-prezes-pan-najpierw-musialem-uporac-sie-z-czyms-co-wydawalo-,nId,2702487).

W świetle art. 1 ustawy o wynagradzaniu, ma ona zastosowanie do (w wyliczeniu zachowano ustawowy porządek numeryczny punktów):

1) przedsiębiorstw państwowych;

2) państwowych jednostek organizacyjnych posiadających osobowość prawną, które nie są jednocześnie podmiotami, o których mowa w pkt 8 i 9, oraz nie są szkołami wyższymi;

3) samorządowych jednostek organizacyjnych posiadających osobowość prawną, które nie są jednocześnie spółkami handlowymi;

8) agencji państwowych, bez względu na ich formę organizacyjno-prawną, w tym agencji wykonawczych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

9) instytutów badawczych lub podmiotów, do których stosuje się odpowiednio przepisy o instytutach badawczych;

10) fundacji, w których dotacja ze środków publicznych przekracza 25% rocznych przychodów albo w których mienie pochodzące ze środków publicznych przekracza 25% majątku fundacji na koniec roku kalendarzowego i jego wartość przekracza 10% przychodów tej fundacji;

12) państwowych jednostek budżetowych, z wyjątkiem organów administracji publicznej i organów wymiaru sprawiedliwości oraz podmiotów, których kierownicy podlegają przepisom ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe;

16) samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

W sposób oczywisty instytuty PAN nie są podmiotami określonymi w punktach: 1, 3, 8, 10, 12, 16. Nie są również instytutami badawczymi w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (pkt 9, wynika to z ustrojowego rozróżnienia obu rodzajów instytutów, jak również z faktu, że skoro instytut badawczy można przekształcić w instytut PAN, to nie są to instytucje tożsame - art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o instytutach badawczych; odpowiednio art. 66 ust. 1 pkt 3 uPAN). Instytuty PAN spełniają jednak wszystkie przesłanki określone w art. 1 pkt 2 ustawy o wynagradzaniu - są państwowymi jednostkami organizacyjnymi (art. 42 w zw. z art. 1 ust. 1 uPAN), posiadają osobowość prawną (art. 48 ust. 1 uPAN), nie są podmiotami określonymi w pkt 8 i 9 oraz nie są szkołami wyższymi.

Wykładnia językowa potwierdza pogląd Sądu I instancji, że ustawa o wynagradzaniu obejmuje instytuty PAN. Brak przy tym innych racji, wynikających z wykładni systemowej oraz celowościowej, by przyjąć odmienne zapatrywanie. Być może wzgląd na zasadę równości podmiotów prowadzących badania naukowe (instytuty PAN, uczelnie wyższe) oraz fakt, że na wynagrodzenie dyrektorów instytutów PAN mogą składać się również środki pochodzące z grantów naukowych i komercjalizacji badań (art. 94d uPAN), przemawia za słusznością ich wyłączenia z ustawy o wynagradzaniu. Decyzja w tym zakresie leży jednak w gestii ustawodawcy i wymyka się ocenie oraz kompetencjom Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skoro instytuty PAN wchodzą w zakres obowiązywania ustawy o wynagradzaniu (art. 1 pkt 2), to ustawa ma zastosowanie do dyrektorów instytutów PAN (art. 2 pkt 1). W konsekwencji, Prezes PAN jest organem właściwym do ustalania wynagrodzenia miesięcznego dyrektorów instytutów PAN (art. 6 ust. 1 ustawy o wynagradzaniu w zw. z art. 22 ust. 3 i art. 53 ust. 2 uPAN).

Niezasadny był zarzut naruszenia art. 22 ust. 4 uPAN.

Prezes PAN był uprawniony do ustalania wynagrodzenia miesięcznego dyrektorów instytutów PAN, a tym samym mógł określić tryb wnioskowania i przyznawania wynagrodzeń, nagród rocznych oraz świadczeń dodatkowych. Istotne w niniejszej sprawie jest określenie formy prawnej, w której organ dokonuje tej czynności. W tym celu należy rozróżnić sferę wewnętrzną i zewnętrzną działalności organu administracji.

Sfera zewnętrzna dotyczy stosunków administracji publicznej z podmiotami spoza tej struktury - przede wszystkim obywatelami i ich zrzeszeniami. Sfera wewnętrzna dotyczy stosunków administracji publicznej z podmiotami powiązanymi więzami podporządkowania organizacyjnego i służbowego (W. Chróścielewski, Akt administracyjny generalny, Wyd. UŁ 1994, s. 22). Akty administracyjne o charakterze generalnym, obowiązujące w sferze zewnętrznej, charakteryzują się przymiotem powszechnego obowiązywania, mogą kształtować sytuację prawną wszystkich kategorii adresatów - wszystkich organów publicznych, wszystkich obywateli, wszelkich państwowych i niepaństwowych jednostek organizacyjnych. Przepisy wydawane w sferze wewnętrznej tworzą obowiązki prawne i przyznają uprawnienia tylko w stosunku do podmiotów, które organizacyjnie lub służbowo są podporządkowane organowi wydającemu dany akt (wyrok NSA z: 6 lutego 1981 r. SA 819/80, ONSA 1981/1/6; 26 maja 1981 r. SA 811/81, ONSA 1981/1/46, akceptowane przez W. Chróścielewskiego - op. cit., s. 26, 109). Tylko w przypadku przepisów powszechnie obowiązujących (w sferze zewnętrznej) normy prawne w nich ustanowione rodzą po stronie adresatów publiczne prawa podmiotowe zezwalające im, gdy dojdzie do naruszenia normy, na wystąpienie ze środkiem prawnym (odwołaniem lub skargą) przeciwko indywidualnemu aktowi administracyjnemu. W przypadku aktów wydawanych w sferze wewnętrznej, żadne publiczne prawa podmiotowe nie będą przysługiwały w razie naruszenia interesów prawnych adresata. Akty administracyjne generalne są prawem jedynie dla jednostek organizacyjnych połączonych więzami podległości organizacyjnej lub służbowej organowi wydającemu akt; nie są one prawem dla podmiotów stojących poza administracją, choć mogą mieć dlań istotne znaczenie (J. Łętowski, Prawo administracyjne. Zagadnienia podstawowe, Warszawa 1990, s. 34; glosa do wyroku NSA z 20 lipca 1981 r., PiP 1984, nr 5, s. 148; W. Chróścielewski, op. cit., s. 27, 110; wyrok NSA z 6 maja 2014 r. I OSK 309/14, cbosa).

Faktem jest, że Prezes PAN może wydawać decyzje administracyjne, które rzutują na strefę zewnętrzną (np. wyposażenie instytutu PAN w środki niezbędne do prowadzenia działalności określonej w statucie instytutu, art. 45 ust. 2 uPAN). Z racji uprawnień nadzorczych władny jest również wydawać regulacje w sferze wewnętrznej (postanowienie NSA z 25 listopada 2014 r. I OSK 2935/14, cbosa; przepisy odnoszące się do Wiceprezesa PAN odpowiednio stosuje się do Prezesa PAN). O charakterze rozstrzygnięcia nie decyduje jednak ani jego oznaczenie, ani wola organu, lecz jedynie prawo materialne. Prawo materialne wyznacza zakres właściwych przepisów procesowych. Dlatego też samo określenie aktu generalnego "decyzją" nie oznacza, że dany akt de iure nią jest (art. 107 § 1 k.p.a.).

W niniejszej sprawie zaskarżony akt nie spełnia kryteriów decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) ani innego aktu lub czynności poddanym kognicji sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Nie cechuje się bowiem konstytutywnymi dla nich elementami. Nie został wydany w sprawie indywidualnej (zaskarżony akt ma charakter generalny), nie ma charakteru publicznoprawnego (reguluje postępowanie w ramach stosunków wewnętrznych - wynagrodzenie pracownicze), nie dotyka również uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa administracyjnego (kwestie pracownicze są przedmiotem ochrony na postawie Kodeksu pracy i jako takie znajdują ochronę w postępowaniu cywilnym - art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego; postanowienie I OSK 2935/14). Zaskarżony akt jest aktem wydanym w sferze wewnętrznej, przeto nie jest decyzją administracyjną.

Nietrafny był zarzut naruszenia art. 104 i art. 107 k.p.a.

Zaskarżony akt nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego też nie mają do niego zastosowania przepisy dotyczące decyzji administracyjnej.

W świetle powyższego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, skoro sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art.58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.